Tagtaboesfeer

Die gruwelijke taboes, toch

D

Denk dat iedere blogger het wel met me eens zal zijn: taboes zijn er om met blote handen, eventueel heimelijk ginnegappend, doorbroken te worden. Vandaar dat ik lukraak iedereen aan zou raden om er zoveel mogelijk over te schrijven. Of te bloggen. In welke vorm dan ook.

Als kind snapte ik het begrip ‘taboe’ al niet. Ik kan me herinneren dat ik elf was, toen ik op de verjaardag van mijn opa nu 42 jaar geleden, voor het eerst ongesteld werd. In eerste instantie dacht ik bij het constateren van die bloeding nog dat ik wellicht gauw de dood zou gaan vinden. Terwijl mijn moeder achteloos zei dat ik ‘gewoon’ ongesteld was. Voor mij een mijlpaal. En ik vond het wel waard om dat groots aan te kondigen gedurende die feestelijke familiekringviering op opa’s verjaardag. Echter, ik werd gelijk met de neus op de feiten gedrukt: het was ‘helegaar’ niet bijzonder. En al helemáál niet ‘vermeldenswaardig’, getuige het feit dat iedereen zich op dat moment even geneerde voor deze hachelijke situatie.

Hoe ouderwets was dat? En hoe raar vond ik het dat men niet eens dieper inging op zo’n belangrijk moment voor een kind dat nog lang niet volwassen was. En niet eens de beginselen begreep van dat alles. Meteen wist ik ook dat mensen behoorlijk hypocriet konden reageren op iets wat eigenlijk normale gespreksstof zou moeten zijn. En ik nam me voor om de rest van mijn leven álles te doen om vooral maar tegen alle taboes in te gaan. Louter en alleen om een soort van revanche te nemen op dat geveinsde gedoe.

Ik bedoel, iedereen heeft seks, om maar iets te noemen. Maar nee, ook daar wordt niet openlijk over gesproken. Nog steeds vind ik die houding vreemd, schijnheilig en enigszins belachelijk. Dergelijke hypocrisie wil ik dan ook expliciet belachelijk maken. En daarom moedig ik iedereen aan, datgene wat als taboe heerst, met harde hand te kraken. Gá er tegenin! Doe je eigen ding. En praat erover.

We leven niet voor niets anno 2020. Die verregaande roze vertrutting en verpreutsing dezer dagen moeten we echt tegengaan, want het gaat ten koste van onze humor. En die zullen we nog heel hard nodig hebben voor onze toekomst.

Deze blog verscheen tezelfdertijd op hoevrouwendenken.nl.

0
0

Taboe

T

Het zal voor sommigen een verrassing zijn, maar we leven in 2016. Reeds. En als ik zo eens wat lees, her en der, valt het me op dat sommige zaken nog steeds de taboesfeer in worden getrokken. Om eens een voorbeeld te noemen: een Eurovisie Songfestival participant die in een eerder leven een porno fetish had. En dat er dan een expliciete naakfoto wordt getoond.

Tjonge. Shocking. Echt waar, denk ik dan? Moet ik daar werkelijk stijl van achterover slaan? Is het werkelijk een artikel waard? Of is dat weer zo’n typisch geval van het niet beschikbaar hebben van beter leesvoer voor het gros van het gepeupel?

Het kan natuurlijk ook zo zijn, dat die pieken en dalen – lees: normen en waarden – worden beïnvloed door de journalistieke willekeur na een crisis. Want dit is wel een crisis, wat mij betreft. Ergens is het van de zotte, dat men nog zo graag dit soort nieuwtjes brengt alsof het een grootse geheime ontdekking is, wat men terstond die taboesfeer intrekt.

Ik vraag me dan ook meermaals af, of het journaille – en dan voornamelijk die van de Showbizz literatuur – ergens in de jaren dertig is blijven hangen.

Zo kleinburgerlijk komt Nederland niet op me over, immers. Altijd – als ik in gesprek raak met de mensheid – blijkt juist het tegenovergestelde het geval. Mijn medeburgers zijn vooral vooruitstrevend en altijd weer in staat dat soort onzinnige maatstaven te relativeren.

Me dunkt, dat we wel wat beter leesmateriaal mogen zien. Of nog beter, dat we het journaille eens op moeten voeden, liefst met een zweepje totdat het lezen van hun eigen onzin ook die pijn aan hun eigen ogen zal doen. Dat zal ze leren…

0
0

Bloggen versus de taboesfeer

B

Ik las ergens een artikel over hoe een collega zich opwond over bloggers die geen enkel onderwerp – lees: geilheid en de kleur van menstratiebloed – mijden. Ik zet hier geen link bij omdat er ongevraagd adviezen worden verstrekt in de trant van ‘maar weet je dan niet dat je je content vereeuwigt‘? en of ‘men zich er wel van bewust is dat iedereen – ja, echt iedereen (?!) – die content kan lezen?’

Er verscheen een glimlach op mijn gezicht toen ook nog de link werd gelegd naar magazines waarin dat soort onderwerpen wel – althans volgens die Chica – het licht mogen zien omdat de anonimiteit daar vaak ligt. En bij bloggen niet. Tenzij je jezelf ertoe dwingt anoniem te bloggen, natuurlijk.

Het is alsof ik mijn moeder hoor, en niet een gepassioneerde medeblogger. Sowieso vind ik dat je als blogger de insteek moet hebben dat alles, ja echt álles, blogwaardig is.

Taboesfeer galore

Ik vraag me af, of we ons met z’n allen niet eens bewust moeten worden van het ‘mens mogen zijn’ in alle facetten, dus ook met gebreken. En die laatste niet weer, zodra het ons niet aanstaat in een hoekje terugdringen omdat we zo graag met z’n allen een of andere ‘taboesfeer’ in stand willen houden.

Wat mij betreft bestaat er geen taboe. En al helemaal geen sfeer in die klasse.

Zoekmachines galore

Moeten we ons als bloggers door Google’s eeuwige vindbaarheid laten weerhouden om te schrijven over wat ons het meest bezielt? We kunnen natuurlijk ook stellen dat Google’s algoritme niet spoort en een aanpassing eisen.
Dat lijkt me nog het meest op z’n plaats.

Hebben we daar als bloggers de macht toe? Jawel, maar dan is de eerste vereiste dat we als bloggers allemaal ‘stand united…’

0
0

Over mij

moiHee hallo, ik ben Irene, bijnaam Pix en blog sinds 2002. Af en toe vind ik het heerlijk om in het toetsenbord te klimmen en alles lekker van me af te schrijven. In het kader van die geweldige flow, je-weet-wel. Ow… en mijn haar zit ook altijd goed… Lees meer.

Reacties

Over copyrights enzo

© 2002-heden iPIXtitude.nl. Alle rechten voorbehouden.