Tagtevredenheid

Tevreden

T

Zwijgend keek ze haar psych aan. Ze wist helemaal niet meer waarom ze hier eigenlijk was. Liefst had ze zich weer naar de wachtkamer begeven om zich over te geven aan een Donald Duck. Ze schudde haar manen eens.

‘Wil je erover praten?’ vroeg de psych met een wenkbrauw opgetrokken, nog net vriendelijk genoeg, maar wel vreselijk professioneel ogend.
‘Nee,’ dacht ze. ‘Liever niet!’ Maar waarom zat ze hier dan?

Gisteravond en de avonden daarvoor was ze in een vreselijke stemming geweest. Alle kussens in haar huis hadden het moeten ontgelden. En bijna waren al het servies en wat frutsels die het huis sierden het slachtoffer geweest. De bui had zich zomaar ineens aangediend, zonder dat ze werkelijk wist wat de reden erachter was. Dus de volgende morgen was ze naar haar huisarts gegaan en had onverwijld dat verwijsbriefje naar een psycholoog gekregen. Om eens over haar toestand te praten, zei de huisarts nog.

‘Praten,’ dacht ze. ‘Doen niet alleen psychisch zieken dat?’

Hoe ze ook nadacht over haar situatie, ze kwam er niet uit. Uiteindelijk ging het gesprek over haar werk – biechtte ze op dat ze een workaholic was met weinig familie en goede vrienden – en overige koetjes en kalfjes. De minuten tikten voorbij. Ze maakte zich absoluut geen illusie over de geveinsde interesse van deze psych. Dat had ze vaker voorbij zien komen dan haar lief was. En dus meldde de zielenknijper na vijftig minuten dat haar tijd op was. Of ze nog een afspraak wilde…?

Ze stapte op de fiets en reed richting haar werk. Er lag onvermijdelijk een grote stapel aan taken op haar te wachten. En als altijd zou ze die kwijten, zonder er al teveel over na te denken. Terwijl ze reed hoorde ze plotseling die klap aan de overkant. Een wat oudere dame was met haar scootmobiel op drie wielen van de stoep gereden en gekanteld. De vrouw bleek toen ze naderbij kwam om eerste hulp te bieden een vervelend bloedende wond aan haar hoofd te hebben. Ze maande de vrouw om te blijven liggen, terwijl ze met haar vrije hand 112 belde.

Nog een autobestuurder stopte langs de kant van de weg. De man stapte uit, en begon gelijk zijn overwicht uit te oefenen. De vrouw moest gaan zitten en kreeg wat te drinken uit zijn flesje water. Nog wat ellendige minuten – en veel bemoeienissen van hem – later kwam een ambulance met zwaailichten en sirene met spoed aangereden. Eigenlijk hoefde ze zich nergens zorgen om te maken. De beste man nam het woord en de ambulance-medewerkers negeerden haar. Eigenlijk was ze daar best pissig om, maar ze nam zich voor geen scène te beginnen in deze situatie. Dus stapte ze weer op de fiets en reed weg. Zonder gedag te zeggen. Dat dan weer wel.

Die avond belde een kennis onverwachts op. Niets vermoedend van haar belevenissen van die dag stortte ze haar hele hart bij haar uit. En het duurde dan ook niet lang, voordat de kennis zei dat ze wel even aan zou wippen om haar verhaal aan te horen. Daar schrok ze wel van. Ze had immers niets in huis om de visite aan te bieden, dus toog ze snel naar de nabijgelegen Jumbo om haar toch iets te kunnen serveren.

Die avond praatte en huilde ze als nooit tevoren. Die inmiddels goede kennis had immers door gekregen dat praten – al is het maar met een wildvreemde – soms enorm kan opluchten. Want als eenzaamheid op de loer ligt, is tevredenheid ver te zoeken.

0
0

Niks mis

N

Waarover moet je in hemelsnaam schrijven als er niks mis is? Die vraag bracht ik te berde toen ik van de week in de chat zat met C. van Maanisch.nl. Schrijven over mijn persoonlijke gelukzaligheidsgevoelens komt een beetje opschepperig over. Het is alsof je iemand anders Facebook-tijdlijn leest.

Natuurlijk leef ik niet in een continue staat van ‘Himmelhoch jauchzend’ zijn. Dat zijn van die momenten. Minuten, seconden, milliseconden zelfs. Maar over het algemeen gaat het hier even wel zo lekker.

Natuurlijk, er moeten wat kilootjes af. Daartoe heb ik een verwijsbrief naar een diëtiste gekregen. Stiekem vraag ik me af, of ik dat wel zo hard nodig heb. In wezen moet ik onafhankelijk en sterk genoeg zijn om het zonder een stok achter de deur te doen. Dat geldt ook voor mijn nicotineverslaving. Maar hee, je moet in dit leven toch minstens één slechte eigenschap hebben?

En in het kader van mijn exzeem zijn er geen schrikbarende resultaten gevonden, behalve dan veel littekenweefsel. Het lijkt erop of de bij mij heersende menopauze-situatie weer bepaalde hormonen in de war schopt. Nochtans mag ik naar een dermatoloog, want die eeuwige hormooncrème die ik sinds mijn elfde gebruik blijkt niet echt goed te doen aan mijn huid: het wordt flinterdun. Ik ben benieuwd wat mijn bevindingen met deze huidarts zullen zijn. Ook daar twijfel ik weer aan. Gooi ik niet téveel geld over de balk door veel te vragen voor iets wat waarschijnlijk nooit opgelost kán worden met mijn huidproblemen? Middelmatig gezien is dat mijn eerlijkheid, maar misschien ook wel dat beetje huichelarij.

Ik ben niet in overmatig goede doen, financieel gezien. Rood staan – wat betreft mijn bankrekeningen – is mij niet vreemd. Toch lijkt het erop dat ik met – veel – minder tevreden kan zijn. Logisch, je moet dan wel. Maar het is verbazingwekkend, hoe ik sinds een jaartje of 20 ben veranderd van een materialistisch kutwijf tot een serene zweefteef die zich in alle opzichten positief probeert staande te houden. Dat minimalisme is even niet verkeerd voor een bepaalde periode. Je leert de waarde van alles opnieuw te definiëren en ik ben nu met minder veel tevredener dan ooit tevoren.

Toch schrijf ik beduidend minder. Het lijkt erop, of ik alleen als ik me groen en geel erger de pen ter hand kan nemen. En ik vind dat dus niet sporen. Waarom zou je immers alleen mogen schrijven als iets je irriteert? Waarom gaan mijn haren rechtovereind staan bij louter positivisme? Misschien omdat ik niet te boek wil staan als een of andere mislukte goeroe, die haar geluk op anderen projecteert. Hoe dan ook, het verbaast me een weinig dat ik me in geluksomstandigheden zo slecht kan uitdrukken. Daar ga ik eens een poosje met jullie over bomen en nadenken, de komende tijd…

0
0

Over mij

moiHee hallo, ik ben Irene, bijnaam Pix en blog sinds 2002. Af en toe vind ik het heerlijk om in het toetsenbord te klimmen en alles lekker van me af te schrijven. In het kader van die geweldige flow, je-weet-wel. Ow… en mijn haar zit ook altijd goed… Lees meer.

Reacties

Over copyrights enzo

© 2002-heden iPIXtitude.nl. Alle rechten voorbehouden.