Tagtijd

Sleur

S

‘Ik heb een hekel aan sleur,’ roeptoeter ik, terwijl ik een mug wegsla. Een mug, hartje winter, maar hee, ook zij zoeken de warmte op. Al weet ik niet wat ze met dit godverlaten hemelse lichaam aanmoeten. Het rookt, het drinkt. Soms veel, meestal minder. Volgens mij vergeten ze daarom spontaan waar ze me het beste kunnen prikken. Maar goed, die sleur daar wilde ik het even over hebben.

We lunchten in een warm bruin café, en kletsten wat over het leven, mánnen in het algemeen en bijzonder en werk, dat ook. Na al die járen aanploeteren tussen gezond en psychische ongesteldheid, heb ik nog altijd dat idee dat ik mezelf drastisch moet verdedigen. Al is het veel leuker om iedereen in het ongewisse te laten. En mezelf als een of andere extravagante diva te ‘verkopen’, zeg maar.

Mijn bestie leeft een heel ander ritme dan ik. Ze trouwde jong, kreeg twee wonderschone kinderen, en heeft een baan. En kan danig jaloers zijn op mijn levenswijze, als ze weer eens heerlijk tegen haar eigen lifestyle en fasen aantrapt. Soms willen we wel eens stiekem met elkaar ruilen. Hoe dan ook, zij kan beter tegen sleur dan ik.

Hoe doen jullie dat?

Ik krijg spontaan last van chagrijn als blijkt dat ik elke dag datzelfde ritueel moet doorstaan. Elke dag op datzelfde tijdstip wakker worden. Datzelfde systeem tussen snoozen en nog half dromend de werkelijkheid aangaan. Dat gevoel van Groundhog Day, je-weet-wel?! En dat je daarom maar uit protest eerst je tanden poetst en daarna pas ontbijt. Of beslist die job kiest waar je flexibel kan aanvangen en eindigen per dag. Kill your darlings, op die fiets.

Het maffe is, dat ik naarmate ik ouder word me nog steeds niet neerleg bij dat sleur-principe, maar er hard tegen vecht. Het is alsof al die anderen maar genoegen nemen met soort van utopische comfortzone. Omdat er nog geen beleidsplan is geschreven voor hetgeen ik wil beleven. Kan beleven (dat rijmt, maar dat terzijde).

Het is alsof ik nog steeds vecht tegen dat stukje volwassen worden. Terwijl ik regelmatig als een goede fee vrijwilligerswerk doe en mantelzorg alsof het me op het lijf geschreven staat. En beslist hard wil werken, maar zelfs dan nog de tijd niet neem om te wennen aan die verrekte sleur. Alsof er in mijn koppie een tijdbom verborgen ligt, dat implodeert omdat de tijd steeds een stukje verder tikt. Met een brug naar later als ik groot ben

0
0

2016 Was mijn jaar van liefde en tijd

2

Ha, ik zou echter nog niet durven stellen, dat het ook een jaar was waarin ik volwassen werd, want helaas dan moet ik je als trouwe lezer nog steeds teleurstellen. Integendeel zelfs, ik begin steeds meer te beseffen, dat ik dat Kind zijn ietwat heb verwaarloosd in die goede oude tijden. Maar niet getreurd, want zelfs die tijd heb ik goed besteed, want ik zat altijd met mijn neus in boeken, immers. Soms zelfs drie tegelijkertijd.

Ik doel op het creatieve kind in mij, dat nu los komt. Letterlijk alles wat ik met mijn ogen bezie, alles wat ik bewust laat binnenkomen, daar kijk ik op de een of andere manier anders naar. Het is net alsof ik – door alles van verschillende kanten te benaderen – steeds weer een andere invalshoek ontmoet. En dat intrigeert me uitermate. Zelfs als ik reclame op televisie bekijk, probeer ik mijn eigen gevoel daarbij duidelijker te definiëren. “Dat zou ik zó doen, of juist niet!” Een tikkeltje eigenwijsheid, of noem het eigenzinnigheid, is mij niet geheel vreemd.

Dat is een soort van inzicht, en liefde voor of koesteren, waar ik me nu pas bewust van word. Naarmate ik meer en meer mijn mening in mijn kop kan vormen, vooral met betrekking tot mijn creativiteit, des temeer ik daardoor weer los kan gaan in mijn hobby, webdesign en anything visual als logo-ontwikkeling. Ik word vaak zo vrolijk van dat soort klussen, vooral als het iets blijkt op te leveren, dat ik opnieuw een ander – en vooral beter – inzicht krijg in mijn eigen voortgang. My oh my, dat klinkt vrij hoogdravend, maar in mijn vroegere werk kon ik – behalve ondersteunend bezig zijn – nooit echt mijn eigen ei kwijt. Ik voerde uit wat een ander bedacht. En echt, ik weet dat je van elke baan iets prachtig zou moeten kunnen maken, maar toch!

Waaruit ook mag weer eens mag blijken, dat mijn gemiddelde dag te weinig uren heeft, en dat is absoluut geen clichématig verzinsel nu. Zodra ik mijn inbreng kan leveren, blijkt dat ik tijd never nooit niet meer in de gaten houd. En dat gaat enigszins ten koste van mijn energiebronnen. Of ik nu overdag, of ‘s nachts werk, dat maakt niet bijster verschil. Het is maar goed, en daar ben ik reuze blij mee, dat ik mijn eigen tijd mág indelen. Aangezien sommige klussen zo veel energie van me vragen, dat ik nadien rustig even op mijn sofa neer vlij om even die powernap te pakken. Na steevast twintig minuten ronken, ben ik dan weer zo goed als nieuw.

Dat zijn volgens mij twee volmaakte tegenstellingen. Eén: ik heb liefde voor mijn werk, wil en kan steeds méér, maar twee: ik moet mijn grenzen maar al te goed bewaken. En de tijd nemen, slaap pakken that is, om mijn energiepijl weer bij te tanken.

Het mooie van zo’n conclusie is natuurlijk wel:

Love and time,
these are the only two things,
in all the world and all of life,
that cannot be bought,
but only spent.

0
0

Over mij

moiHee hallo, ik ben Irene, bijnaam Pix en blog sinds 2002. Af en toe vind ik het heerlijk om in het toetsenbord te klimmen en alles lekker van me af te schrijven. In het kader van die geweldige flow, je-weet-wel. Ow… en mijn haar zit ook altijd goed… Lees meer.

Reacties

Over copyrights enzo

© 2002-heden iPIXtitude.nl. Alle rechten voorbehouden.