Mijn Twittertirade

Sporadisch voeg ikzelf nog iets toe aan Twitter. En ergens vind ik dat jammer. Als je al een tirade wil afsteken, kun je beter zelf initiĆ«ren of gesprekken aanknopen. Dagelijks scroll ik zo’n 3 keer door de tijdlijn om te zien of er iets voorbijkomt wat me – bijzonder – aanspreekt.

Het valt me op, dat ik zoveel berichten te zien krijg van mensen die ik helegaar niet zelf volg of wil volgen. Dat zijn dan berichten die niet eens geReTweet worden, maar berichten die anderen ‘leuk’ vinden wat mij niet echt interesseert. De focus van Twitter is ineens gewijzigd. Of heet dat algoritme?

Het valt me eveneens op, dat iedere Nederlander blijkbaar een mening heeft over onze voorbeeldige politiek, sarcastisch gesproken. En het totaal ontbreken van politieke meningen was mijn voornaamste reden om vroegah Twitter bijzonder leuk en fijn te vinden.

Mijn tijdlijn ging overal over, eigenlijk, en het was voornamelijk een netwerktool. Mijn tijdlijn was fijn en vermakelijk. Het bood me altijd genoeg vertier om onderwerpen te vinden om over te bloggen. Bijvoorbeeld.

De laatste tijd weet ik – met name vanwege mijn desinteresse in andermans ‘likes’ en politieke standpunten – vaak niet hoe snel ik van Twitter af raak. Alsof ineens het leven ‘irl’ me meer kan boeien.