Trots

Er zijn wel eens van die momenten dat omgaan met anderen nog een heikel ding kan zijn. En dat verbaast mijzelf oprecht nog het meest. Nu heeft iedereen natuurlijk kernkwaliteiten, maar ook hete hangijzers en sores. Gisteravond maakte mijn hart een sprongetje toen ik een foto via Whatsapp mocht ontvangen van een reünie van mensen … Lees verder “Trots”

Er zijn wel eens van die momenten dat omgaan met anderen nog een heikel ding kan zijn. En dat verbaast mijzelf oprecht nog het meest. Nu heeft iedereen natuurlijk kernkwaliteiten, maar ook hete hangijzers en sores.

Gisteravond maakte mijn hart een sprongetje toen ik een foto via Whatsapp mocht ontvangen van een reünie van mensen die mij zeer nauw aan het hart liggen. Die mensen lagen om de een of andere reden al drieënhalf jaar met elkaar in de clinch. En de hemel zal weten, waarom.

Het wordt nog fijner, nadien, als blijkt dat ik achteraf het advies krijg om me te gaan specialiseren als sociaal bemiddelaar. Geen idee of zo’n functie werkelijk bestaat, maar het feit wil dat ik ben genoemd als reden dat men eens is gaan nadenken, want in hoeverre heeft een ruzie werkelijk zin bezien vanaf een mensenleven? En al is die eerste stap om elkaar weer te ontmoeten best groot, dan nog, is het de rest van je leven een memorabel moment om trots op terug te kijken.

Ik ben voornamelijk zo blij omdat ik in wezen niet wist wat mijn rol zou moeten zijn, maar blijkbaar toch een steentje bij heb kunnen dragen.

Het leven is vandaag zo licht en zonnig, dat ik er in een opperbeste stemming van blijk.

Als karakters botsen

Heb jaren paard gereden toen ik tiener was. Mijn ouders vonden dat wel okee als ik daar maar de centjes voor verdiende door bij mijn opa het huis te kuisen. En alras geschiedde. Elke zaterdagochtend begaf ik me naar een manege in de buurt. Beklom daar een oud paard en walste mee op het ritme en snelheid van het ros. En kreeg veel last van zadelpijn, wat niet in verhouding mag staan tot datzelfde pijntje wat je ervaart op de fiets.

Er waren paarden die lieve karakters hadden, maar daar wilde ik niet aan of op. Ik wilde de vurigste hengsten. De ‘MyLords’ van deze wereld die zich niet makkelijk lieten leiden.

En zo kwam het dat ik op een dag ook daadwerkelijk MyLord mocht bestijgen. Ik vierde de teugels. Zat trots kaarsrecht. Spoorde hem voorzichtig aan. En alles verliep grandioos voorspoedig. Totdat ik in galop mocht.

MyLord raakte – mijns inziens – ietwat gefrustreerd door mijn verkeerde aanwijzingen. Hij kopte en schopte. En was als een dolle aan het rennen. Terwijl ik manhaftig mijn best deed mijn plek vast te houden op zijn brede rug galoppeerde hij terug naar die binnenstek. Gooide zijn prachtige hoofd naar beneden en mij – als moest het zo zijn – er met een koprol vanaf.

En toen zat ik daar op de grond. Met mijn rug naar hem toe. Half versuft niet zo gauw wetend wat me zonet overkomen was. Needless to say, klonk er een luid gelach van de rest van de groep wat verstomde toen iemand me vroeg of ik me pijn had gedaan.

Ik keek eens voorzichtig om naar hem. En verdomd als het niet waar is… Er leek wel een reusachtige glimlach op zijn rossenhoofd te staan.

MyLord hinnikte even. Wat me deed interpreteren alsof hij me daar vierkant uitlachte.

Natuurlijk moest ik hem zo snel mogelijk weer bestijgen. En hij probeerde hetzelfde geintje nog tweemaal, wat jammerlijk mislukte.

Dat was genoeg voer om er een enorm respect voor elkaar op na te houden.

Ik was na mijn rij-uurtje altijd droevig gestemd dat mijn tijd op was. En terwijl ik MyLord weer richting zijn stal manoeuvreerde wist hij nog eenmaal zijn stempel te drukken.

Op de een of andere manier schrok hij ergens van. En steigerde hij onderwijl vervaarlijk hinnikend. Uit alle macht wist ik hem te kalmeren maar lette niet op mijn positie. Hij kwam neer met zijn linkerbeen vol op mijn rechtervoet. Ik kon even geen geluid uitbrengen. Volbracht mijn taak en leverde hem met pijn in mijn donder af bij zijn verzorger. En strompelde naar de kantine waar ik mijn laars maar met moeite uitkreeg.

Mijn voet bleek zwart, blauw en paars. En volgens mij waren de kleinste twee teentjes gebroken. Innerlijk ietwat gehavend van deze schermutselingen die dag fietste ik weemoedig naar huis.

Mijn trots zei me dat ik het er nog goed vanaf had gebracht al kreeg ik toch het gevoel dat ik voortaan op mijn tellen moest passen…

#WOT deel 6 van 2015: trots

Trots ~ 1) …ondanks dat ‘t steen is (crypt.) 2) Aanzienlijk 3) Arrogant 4) Arrogantie 5) Air 6) Aanmatiging 7) Aanmatigend 8) Bluffen 9) Bats 10) Deftig 11) Desondanks 12) Dapper 13) Eer 14) Eigenwaan 15) Eigendunk 16) Edel 17) Eergevoel 18) Elitair 19) Flink 20) Fier 21) Fierheid 22) Ferm 23) Groots 24) Gevoel van eigenwaarde 25) Glorieus 26) Grootsig

Groots leven, wie wil dat niet? En dat is wel het toppunt van mijn streven. Dat je best trots op jezelf mag zijn, zelfs al is dat een van die wonderschone hoofdzondes. Daarom is het best wel een pittig vraagstuk voor me, trots. Als ik heel eerlijk ben mag ik best trots zijn op wat andere eigenschappen zoals eigenzinnigheid, doortastendheid, moed opvatten, tot de kern kunnen komen, dóórprikken. Toch heb ik van nature een best wel opgeruimd karakter, soms te bescheiden zelfs.

Zelfs als ik er heel erg doorheen zit is steeds weer opnieuw beginnen voor mij de ultieme uitdaging, niet omdat het moet, maar vooral omdat het kan. Ik kan er best trots op zijn ook, dat mijn uiterlijk nooit zal verraden hoe down ik kan zijn. Dat laatste is wel een tegenstrijdige karaktereigenschap, maar ook een leuke want het brengt me altijd weer in vernieuwende situaties. Op plaatsen en in omstandigheden die altijd weer goed uitpakken.

Ik ben er ook best trots op dat men roept dat ik als dochter een geschenk uit de hemel ben. Dat laatste is mijns inziens best een egocentrische eigenschap want ik moet er niet aan denken dat ik later ooit ergens spijt van ga krijgen. Dat ik iets nagelaten heb omdat het me toen niet zo goed uitkwam. En dat is dan direct weer een mooi verwijt aan mijn adres. Ik ben dus té perfectionistisch, wat men vaak afschrijft aan innerlijke onzekerheid. Met dat laatste ben ik het niet eens. Ik wil alleen maar alles goéd doen. En dat gaat ook wel eens ten koste van mijn goede humeur als ik eens teveel beknibbel op mijn eigenste grenzen.

Als je dit zo eens leest vraag je je misschien af of ik om de hete brij heen draai. Ja waarschijnlijk wel. Dat referentiekader van mij mag best wat uitgebreider, grootser en omvangrijker. Dat is denk ik mijn levenslange queste, om overal de synchroniciteit van in te kunnen zien, en je ook eens neer te kunnen leggen bij de feiten. Want daaraan wil ik nogal eens morrelen.

Téveel nadenken is ook maar een eigenschap. En eentje die je zo gauw mogelijk wil verwaarlozen. Bij deze…

Sinds enige tijd heeft @drspee de #W(rite) O(n) T(hursday) overgenomen en de huidige #WOT staat daar. Aarzel niet en doe mee…