Tagtv

De uit-knop

D

Ik kijk de laatste tijd nog maar weinig tv, moet ik eerlijk bekennen. Dus ik heb die uit-knop wel gevonden, inmiddels. En ik heb ook niet het idee dat ik iets mis. Al heb ik af een toe een deerlijke behoefte aan ouderwetse cartoons als The Flintstones des morgens bij het opstaan, en vooral veel lachen met sitcoms ‘s avonds.

Maar wat moet je als zelfs The Big Bang Theory ermee ophoudt en je nu steeds een herhaling voor je kiezen krijgt? Of nog erger een voetbalwedstrijd, wat blijkbaar de grootste prioriteit krijgt (van Veronica).

Voorbij de tijden dat ik me intens kon vergapen aan The Bold and The Beautiful, waarin meestal twee vrouwen als kemphanen tegenover elkaar stonden, om de gunsten van louter één man. Voorbij de gezapige blikken over en weer als er weer eens geen gedegen teksten konden worden gevonden. Voorbij alle andere Dallasties, die me nu niet meer kunnen bekoren.

Deze blogpost begint al aardig te lijken op een klaagzang. En dat is het min of meer ook. Het lijkt erop dat ik een beetje mijn ei kwijt ben qua programma’s op tv, terwijl ik minstens 100 kanalen kan afspeuren naar iets anders interessants of leuks.

Wat ik altijd al een beetje mis, zijn de over the top backstage documentaires of films over onze Rock ‘n Roll sterren, these days. Je-weet-wel, een Pete Townshend (van The Who) die zijn gitaar tot mors slaat, waarschijnlijk omdat hij voordien een weinig te veel aan drugs en drank heeft gehad. Dat. Veel sex, drugs & rock’n roll, dus.

Maar zelfs daar – in dat wereldje – gebeurt heden ten dage niets óf men weet het beter te verbergen! Want als je de kranten er op na slaat, is iedereen maar zo reuze braaf dezer dagen. Men lijkt allemaal zo begaan met het milieu en zelfs maatschappelijk of politiek geëngageerd.

En dan blijkt Gordon zo’n lifestyle te hebben gehad, en wil beter, voor zolang dat duren mag. Maar ook die verhalen hoor je pas achteraf, terwijl hij voorheen werd afgeschilderd als een halve idioot (lees: iemand gezegend met een gevoel voor humor) met een verdraaid goed hart.

Maar misschien moet mijn eigen levensknop wel áán, dat wil zeggen: op z’n kop en spannender. Al behoud ik forever die interesse én nieuwsgierigheid naar hoe anderen dat nu toch doen!

0
0

Waarom ik steeds minder tv kijk

W

Mijn gezicht loopt rood aan van ergernis vanwege die succesformules op tv. Ik hanteer de ‘uit-knop’ steeds vaker om het ding stil te krijgen.

Het verbaast me – naast het veroorzaken van plaatsvervangende schaamte – dat zoveel mensen schijnbaar blind op de tv willen verschijnen. Zelfs als hun situatie niet al te rooskleurig is. Neem nou die faillissementsuitzendingen. Hoe triest is dat? En al die mensen die roem nastreven omdat men denkt de X-factor te bezitten neigt ook niet echt naar het opbrengen van respect. Nog daargelaten dat men op Twitter gedurende dat soort programma’s vrijuit meningen spuit.

Neem nou de TV-Kantine – zogenaamd het enige nog lachwekkende op tv – waarbij ik vaak Carlo en Irene wil slaan vanwege hun grenzeloze stupiditeiten. En wegens niet om te lachen, maar om te huilen. Dat dat programma kijkcijfers genereert geeft al aan dat het niveau van kijkers niet al te hoog moet liggen. Ik vraag me dan af of mensen met IQ danwel EQ dit echt willen zien.

Er is werkelijk maar één serie, The Big Bang Theory, waar ik wel voor ga zitten. En gut ja, ook als er een Herman Finkers verschijnt wil ik liefst de zaal inkruipen om er even van te genieten. Die gladjakker weet zonder te lachen om zijn eigen grapjes tenminste via zijn pretogen iets duidelijk te maken, namelijk waar maken we ons eigenlijk allemaal (zo) druk om?

Natuurlijk zijn niet alle zenders even prut. Ik mag graag kijken naar de BBC – vind het zelfs jammer dat we niet alle Engelse zenders kunnen krijgen – en Discovery. Vooral als het series over de toekomst betreft.

Maar voor de rest is het vaak, seen that, been there, done that-gevoel wat bij mij overheerst. Het uitmelken van bepaalde steeds terugkerende series vind ik onoirbaar. En dan die sensatie – die zelfs – in de nieuwsuitzendingen pleegt door te komen. Zelfs als er geen nieuws is wordt er weinig tot geen pogingen gedaan om een positief item naar voren te brengen.

Een goedkope uitzending waar gasten mogen debatteren is bij mij helemaal not done. Je zou haast denken dat ik oppervlakkig ben, maar krijg overdag zoveel nieuws tot me via het wereldwijde web dat ik er ‘s avond weinig tot geen behoefte meer aan heb. En die overkill heet tegenwoordig F(ear)O(f)M(issing)O(ut).

Ergens baal ik ervan dat ik na het zien van een Dr Phil tot en met de nieuwsuitzending van 19.30 uur reeds gesloopt ben van de wegsijpelende energie.

Vaker wel dan niet zie ik me genoodzaakt om oude films van bijvoorbeeld Peter Sellers te kijken, want dat boeit me gek genoeg altijd.

Als het maar iets is met een lach. De tranen leven immers genoeg in real life

0
0

Over mij

moiHee hallo, ik ben Irene, bijnaam Pix en blog sinds 2002. Af en toe vind ik het heerlijk om in het toetsenbord te klimmen en alles lekker van me af te schrijven. In het kader van die geweldige flow, je-weet-wel. Ow… en mijn haar zit ook altijd goed… Lees meer.

Reacties

Over copyrights enzo

© 2002-heden iPIXtitude.nl. Alle rechten voorbehouden.