Plaatjes

Iedereen die hier een beetje langer meeleest, weet dat ik een notoire fan van The Beatles ben. Ik volg ze dan ook op Social media. En ik word daarin gestimuleerd door elke dag mij totaal onbekende foto’s te zien. Troost je, ik luister ook naar de wat jongere musici als Sting en U2, maar dat terzijde. Want hemeltjelief, wat worden ze oud. Soms word ik letterlijk badend in het zweet wakker met de vrees dat een van mijn helden heeft gekozen voor dat andere hemelrijk.

Maar tot die tijd verlustig ik me op de Social media kanalen, want ik krijg prachtige terugblikken voorgeschoteld. Foto’s en video’s die ik zelfs – en ik noem mezelf dan een kenner – nog nooit heb gezien. Ik verbaas me er zelfs over, dat ik van mezelf dacht een ‘kenner’ te zijn. En iedere keer word ik door zo’n foto weer gezogen in die absolute status van fanzijn. Want ik dacht echt dat ik er al een weinig overheen was geraakt. Nou, niet dus.

Neem nou al die boeken die ik letterlijk heb verslonden over mijn helden. Ik las ze vrijwel allemaal. Al vind ik het jammer dat ze nog steeds niet echt autobiografisch zijn. Er zijn ook favorieten, boeken die ik echt bijna woordelijk kan herhalen. Al lees ik die boeken nu niet meer, ik weet zeker dat er weer een vuurtje zal oplaaien als ik al die aangeschafte boeken weer eens open zou slaan. En misschien zou ik dat ook weer eens moeten doen.

Want ik raak altijd op drift als ik een boek over mijn helden lees. Dat gaat zo ver dat ik weer hernieuwde energie en passie voel voor alles wat ademt en leeft. Ergens vind ik dat een maf gegeven. Waarom zou een boek je dat gevoel schenken? Wat hebben die mensen dan in hemelsnaam gepresteerd dat ze zo’n weergaloze bron van inspiratie zijn en blijkbaar blijven voor niet alleen die oudere generatie, maar ook mijn generatie en alles wat daarop volgt.

Misschien is het ook wel louter dat inlevingsvermogen van mij, dat super- en bijna bovenmenselijke geloof in mijn persoonlijke helden. Maar ik weet dat wel dat het mijn leven danig opfleurt, iedere dag opnieuw. Plaatje voor plaatje.

Muziekje (U2 – Running to Stand Still)

Van U2 wordt wel gezegd dat ze voor elke emotie en zelfs elk drama een liedje hebben geschreven. En dat ze over vrijwel iedere muziekgenre kunnen meepraten en het verrekt ook kunnen spelen. Hun ‘back catalogue’ schiet werkelijk en met groots respect alle kanten op.

Ze spreiden daarbij – naar mijn mening – ietwat te weinig humor (of nog liever: zelfspot à la Freddy Mercury van Queen destijds) tentoon. Zelfs in documentaires over deze band zul je maar weinig joligheid tegenkomen. Ze zijn vaak wat te serieus en verdomde zakelijk ingericht. Je zult dan ook geen kleedkamerscènes zien. Wat ik als rechtgeaarde fan vanzelfsprekend wél zou willen.

Ze gaan echter al wat jaartjes – sinds 1976 – mee. En ik mag in een melancholische bui of zelfs als ik weer eens met liefdesverdriet kamp, graag een CD van hen beluisteren. En ja, zelfs hard mee swingen en zingen. Met soms diep gevoelde tranen tot gevolg.

Op dit moment zijn ze alweer (en nog steeds) op wereldtournee met de naam The Joshua Tree tour. Ja, inderdaad: dat album dat ze reeds in 1987 produceerden en waarop de onvergetelijke nummers als: ‘I Still Haven’t Found What I’m Looking For’, ‘Without or Without You’ en ‘Where The Streets Have No Name’ voorkomen.

Juist een van de minder bekende liedjes is een van mijn all-time favorieten van deze band: ‘Running to Stand Still’. Deze song gaat over een verslaafd meisje dat het uiteindelijk niet wint van haar verslaving.

Met de prachtige woorden “You gotta cry without weeping, talk without speaking, scream without raising your voice” is dit nummer voor mij één van de meest memorabele songs, een song die ik nog steeds bij herhaling graag mag luisteren. Naast ‘Love is Blindness’ en ‘So Cruel’ van een van de betere albums: Achtung Baby.

Geniet ervan!

Deze blogpost verscheen tezelfdertijd op hoevrouwendenken.nl.