80% Van de dames neemt het initiatief tot een flirt

Volgens mij bluffen de heren altijd onder elkaar over hun flirts. Volgens mij is het toch stiekem de vrouw die altijd die eerste stap zet. Zij het met een voorzichtig knipoogje. Zij het met een hint. De leukste manier – ontdekte ik vrij recent – is om toch vooral direct te zijn.

‘Neuken?’ te vragen en dan direct daarop van onderwerp veranderen.

Dat valt óp. Ze zullen dat niet missen en begrijpen direct dat ook zij beter hun best mogen doen om er meer van te maken dan een initiële flirtpartij.

Dat kan vooral goed als je je eigen blik kan verbergen, dus in een van die schier eindeloze apps. Zij het via Twitter, Facebook, Whatsapp. Kortom, leef je uit. Maak er een grapje van. Ook dat begrijpen de heren.

Zo liep ik reeds maanden te dralen om het onderwerp van mijn affectie heen. We hadden – waar anderen bij waren – de leukste gesprekken, maar het bleef allemaal zo verdomde neutraal. Ik kon niet goed ontdekken wie of wat die andere vrouw dan wel was. Soms dacht ik – vermoedde ik – in mijn wanhoop dat hij misschien een homoseksueel zou kunnen zijn. Echt, alle mogelijke wendingen had ik in mijn desperate koppie bedacht. Ik visualiseerde zelfs dat moment dat hij uiteindelijk de stap zou zetten, maar niets van dat alles.

Totdat ik het goed zat was. Ik ben ook maar een mens, en vrij ongeduldig mag ik wel stellen. Ik wil voorwaarts. Actie. Ik wil weten waar ik aan tóé ben.

Dus stuurde ik die WhatsApp. En zei dat ik me heel erg verveelde. Waarop de vraag of hij zin had om te… nou ja… need I say more, en begon daarop over het vervelende regenachtige weer waarom ik me liefst de hele dag in bed wilde verschansen.

Binnen no time, echt binnen vijf luttele seconden, kreeg ik een uitnodiging voor een date.

Diezelfde avond nog spraken we af. In een kroeg. Op vrij neutraal gebied. En natuurlijk hadden we niet gelijk de eerste avond seks. Zelfs na de tweede date die betrekkelijk snel volgde ook niet.

We snapten alleen plots allebei dat er méér was tussen hemel en aarde, maar voornamelijk tussen ons beiden.

Source image: Tumisu / Pixabay

Herinneringen aan mijn vader

Je hand op mijn knie als teken van steun. Dat bemoedigende knikje. Je guitige glimlach. Je gortdroge humor. Het zijn allemaal herinneringen. En ik kan ernaar teruggrijpen. Gesprekken met je voeren, omdat ik ergens in m’n brein precies weet wat er gezegd zou worden.

Ik herinner me die koude wintermorgen dat we gedrie pannenkoeken bakten, al moest ik op die stoel staan om bij de pan te komen. En dat ik je als kind al ten huwelijk vroeg en dat je daar als vader beretrots op was, het zelfs vertelde aan iedereen die het maar wilde horen.

De talloze keren dat je een poging waagde me logische zaken als wiskunde bij te brengen, terwijl ik flierefluitend andere zaken veel belangrijker vond. Die ene keer dat je met me mee zat te huilen, toen die rotperiode daar was. De mannen in mijn leven die je drie keer niks vond.

Vandaag is de dag dat je drie jaar geleden het leven liet. De zon schijnt. Fel. Er is bijna geen wolkje aan de lucht. Heel af en toe vliegt die ene meeuw voorbij. De pijn ervan is wat milder geworden. En heeft plaatsgemaakt voor een soort van innerlijke vrede, bijna sereen te noemen.

Toch mis ik je aanwezigheid bij vlagen zo enorm dat het opnieuw pijn doet. En prompt dat die meeuw dan voorbij komt als teken dat je er stiekem toch een beetje bij blijft.

Ik mis je. Maar koester elke warme herinnering aan je als een schat die men me nooit meer afneemt…

Zo de sloot in

Met trillend lijf liep hij halfhollend over het weggetje richting zijn onderduikadres, een boerderij in de Zaanstreek. Daarnet had hij de executie gezien van vijf – voor hem vreemde – mannen. Ze werden in lijn – achter elkaar – gepositioneerd. Terwijl de eerste werd gefusilleerd, kreeg de man erachter de volgende kogel en zo de volgende. Net zolang totdat ze allemaal de dood vonden.

Hij moest ervan kotsen naast de weg. Zo angstig was het geweest. En hij maakte dat hij gauw wegkwam.

In de verte hoorde hij achter hem motorische geluiden opdoemen. Hij keek eens voorzichtig om, maar stond al klaar om die duik te nemen in het slootje naast de weg. Inmiddels was hij het gewend. Een rietje van de kant te plukken en daardoor adem te halen als hij langdurig onder water moest blijven schuilen totdat de nazi’s hun razzia’s hadden volbracht.

Een korte indruk van een herinnering van mijn opa die me bijbleef. Mijn opa heeft dit ‘real life’ meegemaakt. Opdat dit nooit meer mag gebeuren.

Ik pleit ervoor dat we voor altijd twee minuten – hoe weinig ook – stil blijven staan voor elke oorlog die onze voorouders moesten doorstaan. Voor een betere toekomst…