Verdwaasd

Plotseling overvalt me nu het gevoel even helemaal op vakantie te zijn, in eigen huis. Tja, want ik loop ’s morgens enigszins verdwaald, met de slaap nog in mijn ogen, mijn nieuw uitgedoste gang en witte woonkamer door alsof ik een nieuw huis betreed. Wat overigens heel fijn is. Ik ben er nog verbaasd over, dat het me dan toch allemaal gelukt is. Al durf ik je best te bekennen dat als de muren en het plafond hier konden praten, ze mijn gevloek en getier nooit meer zouden vergeven.

IKEA staande lampEn tja, het is natuurlijk nog niet helemaal klaar. Ik moet nog wat kozijnen en houtwerk met een mooie kleur beschilderen. En wat snoeren netjes in kabelgootjes wegwerken. Morgen, dan komt mijn mooie lamp van IKEA. Die heb ik overigens lekker per post besteld, want had dus echt niet de behoefte om in een rij te gaan staan. En dat hoeft blijkbaar ook helemaal niet.

Al dank ik alweer de hemel dat ik vanmorgen in alle vroegte een creatief logo en kleurrijke banner mocht ontwerpen. Dat ligt toch beduidend meer in mijn straatje, eerlijk gezegd. Want dat zware fysieke werk, ach ik mag niet klagen, een beetje moe mag je aan het eind van de dag best zijn. Maar mijn ingezakte wervel en scoliose daarboven, roepen allebei heel hard dat het eigenlijk zo’n not done ding is. En nee, ik wil ook niet klagen, maar het toch wel even gezegd hebben. 😉

Hoe dan ook, vind ik dat ik juist daarom extra trots op mezelf mag zijn. Voor iemand die zoveel beren op de weg ziet, voordat ik überhaupt actie onderneem. Want die grote verfbus die stond echt al twee jaar te verstoffen. En nu denk ik achteraf, dat het maar goed was dat ik het in huis had. Dat maakte de stap om te beginnen iets makkelijker.

Inmiddels ziet mijn woning er ietwat minimalistischer uit. Ik gebruik een boel meubelstukken en attributen immers nu niet meer. Wat me een volle logeerkamer oplevert. Ik moet dus nog even streng kijken wat er precies weg mag en wat ik wel wil opslaan in mijn berging. Wat het volgende hoofdstuk behelst… want ook die berging, tja, die behoeft wat ruimwerk.

Ruimen is, zeg maar, niet mijn ding. Hoewel ik mensen groot gelijk geef als ze roepen dat een opgeruimd huis een evenzo opgeruimde geest verlicht. Dan zal uiteindelijk ook ‘es blijken, dat mijn leven niet zo’n puinhoop lijkt te zijn en dat alles vanaf nu weer doodgewoon op de rit staat…

 

0
0

Mikken op zijn Frans

Aan het eind van de dag bereikten we die camping met dat felbegeerde meertje, wat met deze warmte met recht aanlokkelijk was. En bij het aanschouwen van zoveel water kreeg ik zelf ook aandrang. Dus liep ik op het wc-gebouwtje af en trok een deur open. ‘Huh?!’ geen wc zag ik. Dus sloot de deur en opende een volgende deur, en nog een. Opnieuw een zelfde gapend gat in de grond. En achter élke wc-deur die ik opende.

Met een onpasselijke blik van de meur die me tegemoet walmde, en de viezigheid die zowat van de muren afdroop, draaide ik me om met grote vraagtekens in mijn ogen: ‘Het zou toch niet, zo populair zijn wc-potten toch niet, dat ze allemaal gestolen waren?’

Mijn ouders stonden op een afstandje mijn eerste ontmoeting met Franse hurktoiletten te bekijken, en te grinniken.

‘Dat wordt mikken, meid!’ zei mijn moeder, half spottend.

Ik denk dat ze zo ongeveer wist wat ik dacht op dat moment. Nog liever tegen een boom, ergens in dat enge bos verderop, dan mijn lange broek te moeten bezoedelen.

Het werd nadien een gewoonte van me, sinds die ervaring, om elk toilet eerst te inspecteren als we ergens op een andere camping aankwamen. En nog steeds mijd ik Frankrijk als de pest, al roept men nog zo dat de situatie sindsdien aanmerkelijk verbeterd is.

En het vreemdste van die Fransen mocht ik ervaren te midden van dat meertje. Een Frans joch begon uitgebreid een babbel af te vuren op me, terwijl ik daar rustiek lag te dobberen in een rubberbootje. Ik waagde het nog hem in mijn beste Frans uit te leggen:

‘Je ne parle pas Français!’

Hetgeen hem totaal niet deerde, want hij bleef maar kletsen tegen me. Wat me ineens deed begrijpen wat ze toch bedoelen met ‘Rien n’est facile, mais tout est possible quand ils sont con comme un balai’ (Vrij vertaald: ‘Niets is makkelijk, maar alles blijkt mogelijk als men zo stom is als een bezem.’)

Euhm… volgens mij was dit dan ook mijn laatste vakantie daar…

0
0

Bournemouth revisited

Je zal maar een busreis door het Zuid-Engelse landschap mogen maken – zoals wij deden de afgelopen week – en echt het gevoel hebben weer te zijn beland in een andere wereld.

Het is mooi in Bournemouth en omgeving. Flarden van voorbijgaande landschappen staan me nog vers in het geheugen. De chauffeur leidde ons langs kastelen, kerken, tuinen, pittoreske plaatsjes en kon allemachtig uitweiden over de geschiedenis van koningen en het overige adelschap dat Engeland rijk is. Het weer deed gezellig mee als in vrolijke zonneschijn.

Zo ook het reisgezelschap. De meeste mensen waren ouder maar hadden een leuke tijd en de humor – zowel Engelse als eigen – tierde welig.

Voor de koffie en kookkunsten hoef je niet zo’n uitstapje naar daar te maken. Het hotel kon wel een likje verf gebruiken, maar who cares als je het uitermate naar je zin hebt?

Soms deed de wandeling richting hotelkamer me herinneren aan Fawlty Towers. Het is zo grappig dat de fundering van zo’n hotel kraakt onder je voetstappen. Zelfs het bed was dat niet vreemd. Stiekem ginnegapte ik over een rendez-vous met een geheime lover terwijl het bed dan zo’n geluid produceert dat al je buren mogen meegenieten.

Al is zo’n busreis best vermoeiend omdat je de hele dag op sleeptouw wordt genomen als je aan alle excursies meedoet, that is.

Het viel me zelf ook al op dat ik geeneens de tijd – of behoefte – voelde om gedurende de reis te bloggen, waarvoor excuses, maar dat wordt me vast wel vergeven…

0
0