#WOT, deel 27: verhaal

Photo by KoolShooters from Pexels

Ook ik ervaar de laatste tijd wat moeite om in een verhaal te komen. Moet ik er wel bij zeggen, dat ik dusdanig word opgeslokt door het dagelijkse leven dat ik er werkelijk waar geen tijd voor vrij maak. Liefst zou ik bij mooi weer, me ergens buiten op het terrasje van dat bistrootje bevinden, en dan voorzien van een natje en droogje, ellenlange verhalen typen. Over alles wat me op dat moment raakt. Over mensen die ik voorbij zie komen, en door wie ik dan in mijn toch al levendige fantasie hele verhalen kan pennen.

Wat me wel eens wil helpen, zoals nu, is dat ik mezelf de tijd even gun. Ik zet een timer aan op de achtergrond, en zweer erbij dat ik alles mag schrijven wat ik in die twintig minuten kwijt wil. Maar gedurende louter 20 minuten dus, want echt veel langer lijkt mijn brein zich niet te kunnen vastpinnen, en raak ik dusdanig afgeleid dat het verhaal een rommeltje wordt.

Het #WOT woord van deze week is:

Verhaal = 1) Betoog 2) Fabel 3) Feuilleton 4) Folklore 5) Geschiedenis 6) Kroniek 7) Lang verslag 8) Legende 9) Letterkundig werk 10) Literair genre

#Nanowrimo

Jaren geleden deed ik ook een fiere poging om een boek te schrijven tijdens de National Novel Writing Month (#nanowrimo) dat ieder jaar in november plaatsvindt. Je kunt je zelfs via de officiële site aanmelden voor hun nieuwsbrief, die je letterlijk en figuurlijk aanspoort toch dat boek maar af te ronden. Ik heb het destijds zelfs online gezet. En het werd gelezen. Maar wat me opviel, zelf, na teruglezen achteraf was dat ik het niet bij louter één sfeer heb gelaten in dat boek. Logischerwijze bevind je jezelf elke dag opnieuw in een bepaalde stemming, en dat zorgde ervoor dat er te veel dynamiek in zat.

Tegenwoordig waag ik me er niet meer aan, die #nanowrimo. Maar ik durf nu wel te stellen, dat het bovenstaande niet wilde vlotten omdat ik zonder enige voorbereiding schreef en me niet wilde houden aan een bepaald plot en de diverse karakters binnen dat verhaal. Ja, dan wordt zoiets vanzelfsprekend een onsamenhangende chaos, denk ik dan.

Wat me ook wel hielp, is het verhaal terug te lezen, zonder er in (te willen) schrappen en schaven. Vaak doet dat mijn eeuwige enthousiasme wel weer oplaaien. Lezen, lezen en weer schrijven dus (dit aan Ali).

Schrijf je mee?

#WOT betekent Write on Thursday. Iedere donderdag verzint Ali een woord waar je over kunt schrijven (bloggen, vloggen of ploggen). Niets moet, alles mag. Je kunt op ieder moment instappen. De vorige woorden kun je in het archief vinden.

Die twee verstrengelde bomen

Ze is nog steeds op zoek naar haar verhaal. Haar eigen verhaal. Of was het iets anders?

Als altijd zou ze wat tijd stelen van de sleur – haar teveel aan vrije tijd, haar huis met die verrekte vier muren en die verdomde eeuwige strijd om het bestaan – om de natuur te verkennen. Alleen daar kon ze rust vinden. Alleen daar kon ze genieten en weer even de aura zien van de bloemrijke omgeving, zelfs de pracht zien van het onkruid dat er zo welig tierde.
Dus liep ze wat doelloos met een notitieblok in haar spijkerjasje rond in het grote enge bos, dat bij nader inzien minder geheimen voor haar had dan dat ze dacht. Bij elke stap die ze deed kwam ze dichterbij de kuil met de twee verstrengelde bomen waar ze vroeger als kind vaak speelde met haar twee nichtjes en haar eerste echte vriendje. Hun leefkuil, die ze met takken en mos hadden bedekt zodat ze een soort van geheime hut hadden daar in dat bos vlakbij de camping. Achteraf was het helemaal niet zo’n heel slimme plek geweest omdat er een open vlakte aan grensde.
Ze was daar als kind gelukkig geweest. Die hut en die twee verstrengelde bomen waar je naar hartenlust in kon klimmen, hadden betekenis voor haar. Ze ervoer toen vrijheid en had genoeg fantasie om samen met haar nichtjes en vriendje een fijne dag te beleven. Waarna ze ‘s avonds doodmoe achterover en in een diepe slaap in bed viel.
Ze miste die tijd. Dat zorgeloze. Ze wilde dat sprankje fantasie terug. Ze wilde herbeleven wat haar jeugd haar destijds beloofd had. Vrijheid. Zorgeloosheid.
Ze zocht naar het ingekerfde hart dat haar vriendje toen in een opwelling met een mes had bewerkt in een van die twee bomen en vond het. Hun twee initialen aan weerszijden van een enorm hart. Met een glimlach liet ze zich tegen de boom aanglijden en bleef er heel even zitten om dat gevoel van vroeger weer te ervaren. Seconden, minuten en uiteindelijk uren later werd ze wakker, en voelde zich weer dat kleine kind van toen. Alsof die twee bomen haar weer even terug hadden gebracht naar haar kindertijd.

Ze had haar verhaal gevonden… Het had al te lang geduurd…

Deze post schreef ik omdat ik werd geïnspireerd door het verhaal van Paul Bastiaansen ~ Vrijen in het bos.