Tagvervelen

#WOT deel 48: vervelen

#

Jezelf vervelen, da’s pas goed, zo roept men. Want uit die luie ledigheid kunnen vaak gedachten ontstaan, en daaruit ontspruit zomaar ineens een creativiteit waar je “u” tegen zegt.

Dus als ik eens een dagje heb dat ik me waanzinnig verveel, maak ik mezelf niet al te veel zorgen. Feitelijk laat ik het lekker over me heen komen, en geef die verveling alle kans me daarna weer even te voorzien van nieuwe opties en creatieve uitspattingen.

Het #WOT-woord van deze week is:

Vervelen = 1) Ergeren 2) Klieren 3) Lastig worden 4) Nergens zin in hebben 5) Niet boeien 6) Tegenstaan 7) Zich niet weten te vermaken.

Ik heb onlangs een paar van die schitterende verveeluurtjes achter me liggen. En echt, dat duurt dan een uurtje of wat. Nooit langer dan dat. Het lijkt er eerder op, dat ik mezelf oplaad, alsof mijn innerlijke accu weer aan de beademing moet. Daarna, of zelfs tijdens dat stierlijke vervelen, weet ik zo een aantal zaken te benoemen die ik kan of zou kunnen oppakken. Dat wil echter niet zeggen, dat ik dat ook direct doe. Want mijn uitstelgedrag is buitenproportioneel, mag ik ook wel stellen.

Zo wil ik een tot op heden onafgemaakte cursus toch eens afronden, maar lijk dat manhaftig te bewaren tot het juiste moment daar is. En wanneer dat juiste moment dan is, mag Joost weten. Mijn brein blijkt alles voor later te willen bewaren. Iets als: “Save the best for last”, want wat moet je immers als je alles reeds gedaan hebt? Wat blijft er dan nog over? Terwijl ik besef, dat ik nooit echt uitgeleerd of uitgecreabea’d raak. Dat verhaal is net als een vicieuze cirkel; je bent nooit echt klaar.

Geen zorgen, roep ik dus ook altijd tegen kinderen als ze zich stierlijk vervelen. Goed zo. Laat het maar gebeuren. En ik geef dat hooguit een paar uurtjes, waarna ze weer fris en monter aan de slag gaan met whatever hun bezighoudt. Wat dat betreft ben ik die optimist pur sang, die altijd weer vertrouwt op die goede afloop.

Schrijf je mee?

#WOT betekent Write on Thursday. Iedere donderdag verzint Ali een woord waar je over kunt schrijven (bloggen, vloggen of ploggen). Niets moet, alles mag. Je kunt op ieder moment instappen.

0
0

Jezelf vervelen; da's pas goed!

J

Dit is zo’n dag. Dat je elke tik van de klok hoort. De tijd lijkt wel voorbij te kruipen. De uren lijken niet voorbij te gaan. Ik verveel me, en als je me vraagt waarom, kan ik je geen passend antwoord geven. Ergens weet je immers, dat je je moet schamen.

Er is zovéél wat je aandacht nodig heeft. Die half afgemaakte voorjaarsbeurt bijvoorbeeld, waarbij je het kleinste kamertje maar voor lief liet, want vies klusje. De was stápelt zich op. En ondertussen vergaap je je aan nietszeggend nieuws via het Internet, want je weet nu weer waarom je je altijd zo in de maling voelt genomen door de tv.

Terwijl elke dag voorheen als je jezelf aangenaam verpoost, als je al naar het toilet moest, je jezelf meerdere malen streng toespreekt op te schieten tijdens het piesen of poepen, want hee, daar heb je wezenlijk geen tijd voor. Of wil je geen tijd voor maken. Ik bedoel maar, er zijn van die dagen dat zelfs je babbelende vriendin je teveel is, want je was voor die tijd ergens anders mee bezig, en dat wilde je liever afmaken.

Ik snap ze wezenlijk nooit, die dagen van jezelf drukmaken of anderszins je vervelen. Of misschien snap ik het stiekem toch wél. Het moment is gekomen dat je – ik durf het bijna niet te benoemen – ‘out of your box’ moet denken. Of – zoals anderen dat zo fijntjes roepen – uit je comfortzone moet stappen.

Op het moment dat ik me ga vervelen heb ik eventjes genoeg van al het oude, bekende. Dan snak ik wezenlijk naar iets nieuws, iets anders, something new, something lean, mean fighting machine. Het kost me dan ook altijd een paar uur eer ik besef dat ik me danig aan het vervelen ben. Maar als ik dat eenmaal weet, dan gooi ik de boel drastisch om. Ik zet deze hele toko op z’n kop, bij wijze van spreken.

Zodra die verveling je aan het denken zet, in terms of shame, wordt het juist rete-interessant. Soms is het juist goed te denken dat alles een grootse verspilling van tijd, aandacht en passie is, dat zet je aan tot iets, creativiteit? En misschien in een latere fase: tot doen.

Want is het niet zo, dat ik liever sterf van vermoeidheid dan aan verveling? Dus gooi ik die verveeldheid maar weer overboord, om als vanouds weer in een staat van sereniteit te geraken.

Tijd heelt alle wonden…

0
0

Over mij

moiHee hallo, ik ben Irene, bijnaam Pix en blog sinds 2002. Af en toe vind ik het heerlijk om in het toetsenbord te klimmen en alles lekker van me af te schrijven. In het kader van die geweldige flow, je-weet-wel. Ow… en mijn haar zit ook altijd goed… Lees meer.

Reacties

Over copyrights enzo

© 2002-heden iPIXtitude.nl. Alle rechten voorbehouden.