Tijger

“Ja, zeg nou zelf! Als ik in het gras wil liggen rollen in het park in mijn beha en slipje met tijgerprint, dan moet ik dat helemaal zelf weten? Er zal toch niemand zijn die daar aanstoot aan neemt? Of is dat typisch weer zo’n vooroordeel omdat ik inmiddels bijna de vijftig gepasseerd ben? Kan toch nog makkelijk voor 38 doorgaan, dat zei iemand laatst nog tegen me!” Met opgetrokken wenkbrauwen schreeuwde ik zowat mijn verontwaardiging uit. Ik hoorde het mezelf beweren en kon het niet laten erom te proesten. Ik kan zo heerlijk mezelf zijn.

“Neem nou laatst… lag ik op mijn balkon… natuurlijk ook in bijna zo’n zelfde setje bikini met panterprint… en toen kon de buurman het niet laten om rare voorstellen te doen. Ik heb dat biertje dat hij even gezellig kwam drinken bijna door zijn strot geduwd, en hem zo snel mogelijk weer de deur uit gebonjoured.”

Inmiddels was ik lekker op dreef, en ging helemaal op in mijn toorn, dat ik niet opmerkte dat het winkelpersoneel mee kon genieten. We waren op de lingerie-afdeling, waar ik zocht naar iets speciaals. Ik had al wel zo’n donkerbruin vermoeden dat het weer een tijger- of panterprint zou worden. Immers, alles aan mij was liefst zo’n print dan wel kleedje. Zelfs in huis ontbreekt dat dierlijke niet, zij het op speelse wijze. Maar ditmaal – omdat ik tussen nu en drie weken de 50 nader – koos ik als verjaardagscadeau voor mezelf deze gerieflijke mantel, met geweldige aaibaarheidsfactor en natuurlijk die onvermijdelijke luipaardprint.

Soms denk ik dat ik rijp ben voor een carrière als cabaretière, en soms ook ben ik bang dat men dat als ‘ordinair’ zal bestempelen, totdat ik me dan realiseer dat dat dierlijke deep down allemaal pure ernst is. Je bent een tijger of je bent het niet.

Het is mijn manier om mijn menopauze en mijn verloren onschuld te blijven vieren. Ik vind het zelf beheurlijk prettig dat ik me niet laat ringeloren door dat verwachtingspatroon dat men zo graag wil uitspreken over oudere dames die per se jong willen lijken.

Die liefde voor zo’n print moet je immers koesteren. Al moet dat ik dragen van deze speciale mantel – geef ik toe – toch met een weinig trots en een heleboel lef doen…

0
0

Spontane allergie

Wij leven anno 2016, mensen! En het valt me zomaar ineens op, dat er nog verdomd veel mensen – lees: vooral de jongere generatie en heren die nog geen echte relatie mogen genieten – er een te rigide gedachtestructuur op na houden. Ik doel op meningen en verwachtingen ten aanzien van dames die de veertig inmiddels zijn gepasseerd.

Vroegah, inderdaad, gedroegen vrouwen op die leeftijd zich al als heel oud. Ze droegen kleding, waarvan ik vind dat mijn betbetovergrootmoeder ze gerust nog veel langer in de winkel had mogen laten hangen. Hun leefstijl was er een waarvan ik die doodse saaiheid niet kan bevroeden. Als ik terugkijk op hun leven, hoop ik altijd dat ze alsnog een soort van revolutie teweeg gaan brengen. Als protest op jarenlange conditionering waardoor ze nooit echt hebben kunnen léven.

En nu, anno 2016, kijk ik om me heen en zie ik dat dames op die leeftijd pertinent weigeren zich iets aan te laten meten, wat door de goegemeente wordt opgelegd. Gelukkig. Ja, natuurlijk behoor ik ook tot die leeftijdscategorie. Wat dacht je?

Dat ik me ook maar iets aantrek van een meninkje dat ik me in de leeftijd van 48 niet meer in een tijgervelletje mag hullen? Of dat er van me verwacht wordt, dat ik nu plotseling een voorkeur heb voor een badpak, in plaats van een polkadot string? En ja heus, ik durf nog steeds topless te gaan, zonder dat ik me iets aantrek van de afkeurende blikken die me geschonken worden door een overwegend snobistische jeugd.

De joints die ik tegenwoordig rook hebben een medicinale werking, after all. De wijntjes die ik met een bigger smile achterover sla, zijn goed voor het stevig doortikken van mijn hart. De seks is nu beter dan ik ooit had durven hopen. Eruit met die ongerepte verlegenheid. Frank en vrij jezelf zijn, waarbij eindelijk dat zelfbewustzijn de juiste plek heeft gekregen. En natuurlijk besef ik, dat ik als overjarige puber de kankerstokjes zou moeten laten voor wat ze zijn. Ik loop immers meer risico, maar mijn hemel: je moet toch één slechte eigenschap hebben?

0
0

Stop met zeggen: 'Is dit het nou?'

Verwachtingen en verveling. Het wil wat. Meer dan eens sla ik mezelf voor mijn kop als ik weer eens te hoge verwachtingen heb en ik teleurgesteld raak over de uitkomsten van het een of ander. Of als ik verveeld raak in het kader van die verwachtingen. Leg de lat eens lager. Niet alleen om jezelf tevreden te stellen, maar vooral omdat het niet eerlijk is. Niet ten aanzien van jezelf, maar zeker niet ten aanzien van die ander.

Be the bigger person. Wees vriendelijker en minder veeleisend.

Het is sowieso een bevrijding als je eenmaal verwachtingen kunt loslaten. Vooral als je die niet vooraf duidelijk uitspreekt met degene van wie je iets verwacht. Mensen kunnen helaas nog steeds niet ruiken wat er in jouw koppie omgaat. En zolang je niet aangeeft wat je graag zou willen zien, gebeurt er helemaal niets.

Bedenk hoe je een uitstapje maakt naar je favoriete stamkroeg samen met je lover. Uiteindelijk blijkt hij uren zoet te zijn met darten terwijl jij daarom de tijd hebt, je verveelt, en dus uren oeverloos kunt zwammen én flirten met de bartender.

Je vraagt je achteraf af hoe de avond zo stompzinnig heeft kunnen verlopen. Je ervaart daarbij al je doorgestane emoties zoals boosheid, verdriet, teleurstelling en verbazing. Al weet je nu wel dat die bartender een verdomd lekkere vent is. En dat die flirt je zelfvertrouwen weer een flinke boost heeft gegeven. Wat leidt tot blijheid, verrassing en ook weer die algehele verbazing.

Je verwachtte in eerste instantie dat je lover die aandacht aan jou zou besteden. Dat is probleem 1, maar omdat je dat oploste door stiekem bijna aan de haal te gaan met de bartender heb je het probleem laten verdwijnen. Probleem 2 was dat je lover helemaal opging in het dartspel, terwijl jij daarvoor je verfijnde neusje ophaalt.

Natuurlijk kun je voor een volgende keer afspreken dat je de avond zo niet meer gaat doorbrengen samen. Desnoods ga je apart, ieder naar je eigen stamkroeg. Of sta je je lover toe dat hij zich gewoon uitleeft en jij ook. Dan laat je het idee van valse controle geheel los.

Het punt wat ik hiermee te zeggen is dat de bartender ongetwijfeld meer opties biedt dan jouw lover, al is dat maar op tijdelijk niveau. In de eerste plaats had je waarschijnlijk überhaupt geen verwachtingen van een vent als bartender, waardoor de avond toch iets soepeler verliep.

Door alle verwachtingen los te laten ten aanzien van die ander ervaar je het moment zoals het zich aan je presenteert. Misschien komt daar wel iets leukers en beters uit. Meestal wel. Weet dat je dat ook van jezelf mag verwachten. Of toch niet… Hoe ingewikkeld dit.

0
0