Herfst, en hoe mijn mojo terugkeerde

Het leek er inmiddels wel op dat ik in een soort van zomerdepressie zat, want boem, ik was mijn motivation en joy (kortweg: mojo) even kwijt. Daar heb ik des zomers wel vaker last van. Door het mooie weer word je maar afgeleid tot het vertoeven buitenshuis, en overige perikelen. Dit heeft écht máánden geduurd.

Vanmorgen liep ik buiten. De herfstwind was heerlijk onstuimig. Een beetje zoals het in mijn hoofd ook altijd verloopt. En met de dreiging van een of andere natte moesson in het vooruitzicht, vind ik het altijd weer heerlijk uitdagend om even mijn krachten te meten met ‘the force, out there’. En het maffe is, dat ik dan weer plannen ontwikkel. Die natuurlijk niet lang op zichzelf zullen laten wachten.

Zo mis ik af en toe deerlijk mijn voormalige beroep als Receptioniste. Ik heb jaren gewerkt in de horeca. En ik genoot werkelijk waar van dat werk. Nadien was een saaie kantoortuin en administratieve rompslomp echt een afknapper van jewelste. Vandaar dat ik me in het Haarlemse heb aangemeld als Gastvrouw bij een ontmoetingscentrum. Gewoon als vrijwilliger, voor twee ochtenden in de week. Ik zag de oproep, en spontaan voelde ik me alras weer beter.

No man is an island, dat schreef ik al eerder. En hoewel mijn gezondheid me grotendeels belet een baan vast te houden, is alleen voortsukkelen me een doorn in het oog. Ik heb mensen nodig. Vibraties. Verhalen. Al hoor ik ze niet persoonlijk van hen. Door mensen te observeren krijg ik weer genoeg voeding om die verhalen in levenden lijve te visualiseren. Door te visualiseren kan ik fantaseren. Door te fantaseren krijg ik hoop. Enzovoort.

Dat geldt ook voor dit blog. Ergens dacht ik nog, halverwege mijn afgelopen zomerdepressie, dat ik dit blog maar in de wilgen moest hangen. Geen inspiratie. Heb naar mijn weten alles al eens geschreven, gedaan of gehoord. Been there, done that. Dat soort gedachten. Maar ik mis de schrijverij toch wel een beetje. Stiekem. Dat gevoel, des morgens vroeg. Dat je iets wil schrijven en delen. Nee, dat wil ik, én kán ik, nog steeds níet missen…

0
0

Bidden versus visualiseren

Ben jij ook wel eens enthousiast in het je voorstellen hoe goed iets zou kunnen gaan, of maak je je zorgen over wat er mis kan gaan en sla je dan aan het bidden voor een beter resultaat? In beide gevallen visualiseer je je stuk. Immers, je probeert door bepaalde beelden op te roepen over een gewenste uitkomst je situatie te verbeteren.

Dat bedacht ik me vannacht, toen ik me plotseling afvroeg of een religie aanhangen van mij een beter mens had kunnen maken.

Ik ben echter als atheïst opgevoed. Terwijl ik soms best wel eens zou willen bidden. Ik vroeg me af, waar deze behoefte dan plotseling vandaan kwam, zonder gelovige insteek. Ik vroeg me ook af, waarvoor ik dan zou willen bidden. Dat zijn vaak heel persoonlijke zaken, bijvoorbeeld, dat mijn moeder deze meest recente klap ook weer goed te boven komt. Of op een grotere schaal, dat Trump alsjeblieft niet weer herkozen zal worden als President van de Verenigde Staten en dat die verrekte armoede wereldwijd eens mag worden opgelost.

Ik zou zomaar ineens aan een beauty contest mee kunnen doen, besef ik nu, door dat laatste.

Maar alle gekheid op een stokje; dat bidden dat ik dan zou willen doen, is voor mij persoonlijk een stukje visualisatie. Je probeert immers een betere toekomst af te dwingen, en door daar eens diepzinniger over na te denken, ben je in wezen reeds bezig die toekomst te bewerkstelligen. Je werkt immers al in gedachten aan opties en mogelijkheden hoe je iets zou kunnen realiseren. En dat – in mijn geval – zonder tussenkomst van een of andere grootheidsmacht in de vorm van een of andere verheerlijkte god. Maar dan toch.

Ik weet niet, of dit concept reeds werd bedacht door die andere grote Levenskunstenaars als Sigmund Freud, of zelfs Carl Gustav Jung voor mijn part. Ik vind het een kei van een onthulling, mijnerzijds, eerlijk gezegd.

En dan nog is het daarnaast ook best een interessante openbaring, waardoor ik me deze morgen opnieuw in verwondering kan openstellen voor datgene wat ik me voor vandaag heb gevisualiseerd…

0
0