In de schaduw van het Witte Konijn

Vanmorgen dagdroomde ik. Ik visualiseerde mezelf als dat Witte Konijn uit Alice in Wonderland. “Te laat”, verzucht ik dan, “altijd weer te laat”. De klok raast maar voort en op de een of andere manier ben ik geprikkeld: ik voel haast. Haast om op avontuur te gaan. Ik kan alvast niet wachten. Misschien dat dit zo’n typisch voortvloeisel is van voornemens met betrekking tot dit verse jaar dat voor ons ligt? En ik weiger stelselmatig om aan voornemens te doen, mezelf kennende. Maar die klok en het begrip tijd. En haast! Snap je?

Bijna had ik er vanmorgen de brui aan gegeven, het bloggen. En als ik niet zou denken, dat er dan voor mezelf helemaal niets overblijft om te reflecteren, dan had ik het schrijven en bloggen ook subiet achter me gelaten. Want nooit eerder waren mijn twijfels zo groot.

Mijn kijkcijfertjes, namelijk, vertonen een terugloop. In de wandelgangen hoor ik anderen daar ook over. Het is ook geen wonder, met die groei aan bloggers, tegenwoordig. Dat doet me twijfelen over mijn schrijfcapriolen. Hoewel, nog vlak voor het eind van het vorig jaar ontving ik een e-mail ‘met het verzoek om een samenwerking, omdat ik ‘zulke leuke artikelen’ kan schrijven’. Maar als zo’n compliment moet komen in verband met te schrijven van ‘gesponsorde artikelen’, dan twijfel ik opnieuw. Snap je?

Naarmate dus de jaren vorderen, en dit is mijn 51ste levensjaar, hoor ik steeds weer die echo. Een echo als je het woord ‘tijd’ uitspreekt. Als je die echo in het Nederlands niet hoort, vertaal dan tijd naar het Engelse ‘time’. Dat galmt maar na. En het blijft nadreunen in mijn hoofd. Alsof ik iets verschrikkelijks ga missen. Alsof ik te laat kom, voor mijn eigen feestje. Alsof ik plots ben uitgerust met een hypo of latent nog even symptomen van ADHD ontwikkel. Maar iedereen snapt gelijk dat die kenmerken altijd al aanwezig waren.

En steeds, onderwijl, blijf ik de druk voelen om te schrijven. Doe ik dat niet, dan raak ik nog veel gefrustreerder dan dat Witte Konijn met die eeuwige klok bij zich. Soms kom ik even tot mezelf, omdat ik mezelf die rust wil gunnen door te schrijven. En altijd weer, beeld ik me in dat mijn lezers me absoluut willen snappen. Zelfs als ik hurry, hurry, go, go, go, hoteldebotel, onderweg ben naar weer een nieuw avontuur. Dus, wees welkom 2018!

Mocht het je op de een of andere manier toch ontgaan zijn, ik wens iedereen boel goeds, veel moois en liefs en natuurlijk een goede gezondheid voor 2018. 🙂

0
0

Goede voornemens, wat zijn dat?

Met nog iets minder dan twee weken te gaan voor het nieuwe jaar erin knalt, is de maand december altijd weer een beetje somber. Misschien omdat je vooruit denkt en weer eens wat goede voornemens opstelt. En je jezelf gelijk realiseert, dat er van die van dit afgelopen jaar maar bitter weinig terecht is gekomen.

Zijn het dan wel goede voornemens of zou je ze eerder nieuwe leefregels willen noemen? Die zijn altijd bijzonder moeilijk in te lijven. Vaak leef je je leven en keert toch steeds naar je oude ik terug. Waarbij je dan maar voor je gemak vergeet, dat je ze ooit hebt voorgenomen. Om die leefregels erin te houden, moet je dus echt drie à vier weken op een soort streng ‘dieet’ voordat het eenmaal in je systeem zit. Maar ook weer niet té streng, want dan sluipt het risico er weer in dat je het na die tijd voorgoed overboord kiepert.

Ik heb altijd de neiging om met het oog op een aanstaande zomervakantie, een perfect bikinifiguurtje na te streven. Want na al die Kerst- en overige feestdagen is dat echt wel noodzakelijk. Of te willen stoppen met roken. En ga daar vaak zo streng voor mezelf mee aan de slag, dat ik het na drie weken spuugzat ben. En dan liefst wil vergeten waar ik ook alweer mee bezig was.

Ik weet dat ik van nature niet goed ben in matiging. Ik duik ergens vol in. Of helemaal niet. Ik ben enthousiast of niet. Ik leef of ik ga dood. Er is weinig mate in mijn leven. Met als resultaat dat ik volledig uit balans schiet, als blijkt dat ik mijn eigen leefregels niet nakom.

Ik vergoelijk mezelf een levensstijl. Of eerder: ik sta mezelf alles toe in dit moment. Dat is natuurlijk hartstikke leuk voor dat moment. Ik weiger maar al te vaak na te denken over consequenties die dat heeft. Je zou dus kunnen stellen dat ik een echte Bourgondiër ben. Of een geluksmomentjes proever.

Dat is nog een heikel ding, waar ik aan kan werken. Zie je het voor je? Matig, met mate, gematigd en dat dan allemaal in tegenwoordige, verleden, toekomende en voorwaardelijke tijd. Dat wordt nog een hels karwei, wat ik je brom.

En jij, wat heb jij je voorgenomen aan nieuwe leefregels voor het komende jaar?

0
0

#WOT deel 1 van 2015: voornemen

voornemen (o.; -s), wat men zich voorgenomen heeft, syn. plan, ontwerp: goede, flinke voornemens hebben; een voornemen opvatten; met de beste voornemens bezield.

Het is 7:30 uur als ik wakker word. Vaag herinner ik me dat het iets van Nieuwjaarsdag is. Het duurt even voordat het echt goed tot me doordringt. Als altijd rek en strek ik m’n armen, en stap vol goede zin mijn bed uit. Ik kijk eens om me heen. De chaos van de vorige dag en avond is nog te overduidelijk aanwezig, maar ik laat me niet kisten, trek mijn onesie aan en sla aan de koffie en het klussen in huis.

Om 11.15 uur begint het Nieuwjaarsconcert op tv en aarzel niet om het aan te zetten. Genieten van het bombastische en meezwierende effect van klassieke muziek is misschien wel een van mijn grootste geheimen, maar ik durf het hier gerust te bekennen. Ik word er altijd behoorlijk vrolijk van.

Ik had me gisteravond voorgenomen om deze Nieuwjaarsdag volledig aan mezelf te schenken. Iedereen die ik de beste wensen wilde doen heb ik reeds gehad in de mail, whatsapp, sms, en via de telefoon. Vandaag is de dag dat ik met zo min mogelijk terugblikken op het voorgaande jaar, al was die in alle opzichten niet slecht, wil overpeinzen. Ik wil me liever focussen op het nieuwe, het verse en nog ongerepte van al wat komen zal. Iets als in een ‘tabula rasa‘.

Mijn goede voornemens zijn nihil, merk ik op. Ik weet van mezelf dat ik ze zo gauw weer zal vergeten omdat het leven en mijn alles of niets houding dat toch altijd weer zal realiseren. Of het moet zijn dat ik wat persoonlijker eigenschappen beter kan laten varen en me andere beter eigen kan maken. Minder onzekerheid dus en minder angst of beren op de weg zien. Meer werken aan het bewaken van mijn grenzen en die in alle opzichten heilig verklaren. Ik noem maar een dwarsstraat.

Ik ben niet iemand die radicaal gaat starten met iets of iets zal laten. Dat kan ik desnoods iedere dag immers. Anders dan dat ik spontaner wil zijn om impulsief buiten de lijntjes te kleuren. Zelfs als dat vraagtekens gaat oproepen bij anderen. Ik hou daarvan.

Voor wat betreft mijn uiterlijk voorspel ik wel wat meer eigenzinnigheid. Mijn haar – en dagelijks trek ik ze uit frustratie bijna vijf centimeter langer – mag weer langer groeien. Mijn gewicht, ach, ik doe mijn best.

Mijn houding zal er eentje zijn van varen en laten varen. Live and let live of als het echt noodzakelijk is dan maar live and let die

0
0