#WOT deel 19: vrijheid

Mijns inziens is een beknotting van vrijheid van de mensheid altijd weer dat dogmatische denken dat helaas schuilt in sommige leiders, maar ook bij hen die zo’n leider trouw volgen.

En terwijl die mensen vaak denken het volledig bij het rechte eind te hebben, en zij vrij mogen gaan en staan waar ze willen, blijkt dat ook zij daarin beknot worden, of bedot, zo je het noemen wil, in hun eigen vrijheid. Al zien zij dat zo niet.

Neem Hitler bijvoorbeeld. Ik zou zweren dat het een absoluut gevaarlijke pyschopaat moet zijn geweest, met een zeer dogmatisch gestel dus. Waar ik maar mee wil stellen, dat ook hij niet vrij in zijn denken, doen en laten was.

Dat is absoluut geen empathisch gevoel bij mij, hij heeft immers zo’n negentig jaar geleden onze wereld voorgoed – en niet in ons voordeel – veranderd. Het moet wel een monster zijn geweest. En dat is mijn understatement.

Het #WOT-woord van gisteren was:

Vrijheid = 1) het vrij zijn; onafhankelijkheid, vrijheid, blijheid, iedereen moet maar doen waar hij zin in heeft, 2) daad die de gewone grenzen overschrijdt; zich vrijheden veroorloven.

En ook nu, gedurende deze bizarre Coronatijden, lees ik veel. Veel rationele verhalen, maar ook veel complottheorieën.

Zo las ik vandaag weer enkele verhalen, complotten die in een potentieel fictieboek absoluut niet zouden misstaan, over de man die zich voorheen bekommerde om Microsoft, ja juist: Bill Gates. Maar ook over andere zaken.

Ik wil even niet herhalen wat er dan precies geschreven wordt, daar gaat het mij nu niet om. Ik vraag me alleen af, of de mens die dat soort verhalen – in mijn ogen – dogmatisch volgt, wel voldoende beseft dat zij ook niet vrij zijn. Dat hun vrijheid wordt beteugeld door een zienswijze. En dat vind ik oprecht beangstigend. Altijd opnieuw.

Ik denk dan steeds: laat dat los! Wees vrij en blij! Laat vrijheid toe in je leven! Bevrijd jezelf toch ‘es van dat juk van een dogma!

Op een andere voet

Wil ik een veer mee geven aan juist die mensheid, die de gruwelen van alle oorlogen – en specifiek de Tweede Wereldoorlog – overleefd hebben. Het vergt immers zo’n immense veerkracht, en ook innerlijke kracht, om zelfs het overleven van een tijdsverblijf in een concentratiekamp naast je neer te leggen. En een nieuw leven te beginnen, alsof dat verleden nooit heeft meegespeeld.

Veel kudo’s voor de overlevers van oorlogen dus, want de mens die dat doorstaan heeft, is blijkbaar pas bij machte in te zien wat vrijheid werkelijk betekent… Uiteindelijk.

#WOT betekent Write on Thursday. Iedere donderdag verzint Ali een woord waar je over kunt schrijven (bloggen, vloggen of ploggen). Niets moet, alles mag. Je kunt op ieder moment instappen.

0
0

De dolfijn

Je hebt ook vast gelezen over die dolfijn, die een mascotte had gevonden in een zeilschip en zo meezwom richting een Amsterdamse haven. Waar het dier tussen sluizen kwam te zitten.

Dit nieuws veroorzaakte koude rillingen bij me. Op de een of andere manier kreeg ik spontaan een neiging om een ludieke actie op te zetten om het dier te bevrijden van ons gruwelijke aardse systematiek. Een dolfijn notabene, die alle waardigheid van een ‘vrij’ leven verdient.

En heel even zag ik plotseling dat synchrone gevoel, vanwege onze coronaproblematiek, zijn we allemaal even niet zo vrij. En waarschijnlijk kwam mijn wat tere weerbarstige hartje daartegen in opstand.

Hoe dan ook moest die dolfijn weer naar de vrijheid begeleid worden.

Welnu, vanmorgen las ik dit op de Twitters:

En waarlijk, dan maakt mijn hart een sprongetje. Als het ware, herovert de mensheid dan weer een beetje dat verloren vertrouwen bij me.

Wat met het oog op Bevrijdingsdag, morgen, niet eens zo’n maf idee is…

0
0

Die twee verstrengelde bomen

Ze is nog steeds op zoek naar haar verhaal. Haar eigen verhaal. Of was het iets anders?

Als altijd zou ze wat tijd stelen van de sleur – haar teveel aan vrije tijd, haar huis met die verrekte vier muren en die verdomde eeuwige strijd om het bestaan – om de natuur te verkennen. Alleen daar kon ze rust vinden. Alleen daar kon ze genieten en weer even de aura zien van de bloemrijke omgeving, zelfs de pracht zien van het onkruid dat er zo welig tierde.
Dus liep ze wat doelloos met een notitieblok in haar spijkerjasje rond in het grote enge bos, dat bij nader inzien minder geheimen voor haar had dan dat ze dacht. Bij elke stap die ze deed kwam ze dichterbij de kuil met de twee verstrengelde bomen waar ze vroeger als kind vaak speelde met haar twee nichtjes en haar eerste echte vriendje. Hun leefkuil, die ze met takken en mos hadden bedekt zodat ze een soort van geheime hut hadden daar in dat bos vlakbij de camping. Achteraf was het helemaal niet zo’n heel slimme plek geweest omdat er een open vlakte aan grensde.
Ze was daar als kind gelukkig geweest. Die hut en die twee verstrengelde bomen waar je naar hartenlust in kon klimmen, hadden betekenis voor haar. Ze ervoer toen vrijheid en had genoeg fantasie om samen met haar nichtjes en vriendje een fijne dag te beleven. Waarna ze ‘s avonds doodmoe achterover en in een diepe slaap in bed viel.
Ze miste die tijd. Dat zorgeloze. Ze wilde dat sprankje fantasie terug. Ze wilde herbeleven wat haar jeugd haar destijds beloofd had. Vrijheid. Zorgeloosheid.
Ze zocht naar het ingekerfde hart dat haar vriendje toen in een opwelling met een mes had bewerkt in een van die twee bomen en vond het. Hun twee initialen aan weerszijden van een enorm hart. Met een glimlach liet ze zich tegen de boom aanglijden en bleef er heel even zitten om dat gevoel van vroeger weer te ervaren. Seconden, minuten en uiteindelijk uren later werd ze wakker, en voelde zich weer dat kleine kind van toen. Alsof die twee bomen haar weer even terug hadden gebracht naar haar kindertijd.

Ze had haar verhaal gevonden… Het had al te lang geduurd…

Deze post schreef ik omdat ik werd geïnspireerd door het verhaal van Paul Bastiaansen ~ Vrijen in het bos.

0
0

Waarom je altijd een vrije keuze hebt

Terwijl we in het restaurant zaten vloog de zwarte brigade als in bediening ons voorbij. Ze waren vriendelijk en droegen vrijwel een continue glimlach op hun pokerface. Maar elke keer dat ze tegen die keukendeur aanschopten om hun handen vol gebruikt servies niet te hoeven benutten, voelde ik intuïtief aan dat ze baalden van hun werk. Soms ook hoor je flarden van gesprekken of kon je liplezen wat de gesprekken tussen de bediening was. Liefst had ik in het hoekje van de keuken gezeten om te horen wat hun vriendelijk bedienbare gezichten ons niet vertelden.

Ik kan altijd intens genieten van die dubbelzinnigheden. Aan de ene kant weet je dat je te maken hebt met service- en dienstverlening. Die andere kant laat me altijd weer afvragen wat het mens erachter doet en graag zou willen. Met andere woorden; je krijgt altijd weer het gevoel dat die mens liever ergens anders zou zijn. Iets anders zou willen doen. Alsof ze een beetje het slachtoffer zijn van hun situatie, terwijl dat nooit wordt uitgesproken.

De garantie of veiligheid van je baan zorgt ervoor dat je min of meer functioneert alsof je geen mens maar robot bent. Je hebt wel een keuze, maar die laat je even voor wat het was. Je moet immers aan het begin van de maand je hypotheek of nieuwe wasmachine kunnen betalen. En dus gedraag je je zoals het die ‘employee van de maand’ betaamt.

Ik deed dat vroeger ook. Pas recentelijk ben ik me ervan bewust geworden dat ikzelf de keuze heb. Je zet je leven op de rit of niet. Je kunt je afvragen wat die ander werkelijk voor je voelt of genoegen nemen met de innerlijke wijsheid dat je het antwoord niet echt hoeft te weten. Omdat je innerlijk zoveel kracht hebt dat je genoeg van jezelf houdt. Keuzes, keuzes, keuzes dus.

Hetzelfde geldt ook mijn idee fix dat ik meen alleen te kunnen schrijven na een uurtje of vijf ’s morgens. Dat is bull natuurlijk, en ook weer die keuze. Ik kan op elk gewenst moment van de dag schrijven. De deur staat altijd open, maar ik loop er steeds opnieuw weer aan voorbij…

0
0