Geheugenfeitjes

Járen geleden alweer kocht ik mijn huidige stalen ros. Niet bijzonders, het is een tweedehandsje. En als ik er tijdig aan denk om de banden goed op te pompen, is het best wel een plezier om ermee weg te fietsen. Al zijn die afstanden beslist minimaal te noemen. Anyways, ik kocht die fiets, maar kon me dus niet meer herinneren of ik er een reservesleutel bij had ontvangen. Mijn geheugen verdringt dat soort toch wel belangrijke feitjes steeds weer meer naar de achtergrond. Ik zou zelfs zweren dat ik het echt niet meer weet.

Het leven gaat door. En ik ruimde de chaos in mijn keuken eens op. Af en toe wil ik wegens het voorkomen van die dagelijkse sleur alles eens opnieuw indelen, en dat betreft vooral mijn keukenblad. Wil ik dan meer ruimte creëren om voedsel te kunnen prepareren, vooraleer ik weer eens echt ga koken. Nu stonden er ergens in de hoek twee schalen met allerlei rommeltjes erin. En ik dacht, laat ik die rommeltjes dus ook beter reorganiseren. Wat is het nut immers van diverse rommelhoekjes als je het kan minimaliseren tot louter één rommellade?

En wat vond ik daar? Juist, die reservesleutel van mijn stalen ros. Ietwat opgelucht was ik wel nadien.

Over een andere boeg

Van de week kreeg ik ook nog die gave mail met een vraag van Frank, omdat hij zijn oudere blog, punkey.com, weer in zijn geheel wil opnemen in zijn huidige blog. Volg hem. Hij blogt leuk en goed. En je kunt je ook abonneren op zijn nieuwsbrief.

Hij had ergens een back-up staan, welke link hij me doorstuurde, en na wat neuswerk mijnerzijds begon ik weer enthousiast.

Maar hemeltjelief, wat moest ik weer diep graven in mijn geheugen. Net als Frank, begon ik met bloggen in 2002, in het (content management) systeem Pivot. Daar stond die back-up gelukkig. Dus al wat ik hoefde te doen, was een reeds bestaand script in het vervolg op Pivot: PivotX zetten en vervolgens een export proberen te krijgen vanuit PivotX ten behoeve van WordPress.

Het leek simpel en dat was het ook, dankzij al die scripts die reeds aanwezig zijn. Ware het niet, dat ondertussen al die php-versies (de taal die dat soort systemen bezigen) danig zijn opgehoogd, en mijn geheugen niet meer bijgehouden heeft, welke wanneer precies van belang was. Toch wel een heikel dingetje, werd dat.

Ik heb drie pogingen gedaan, met wat ploeterwerk en onderhuidse implosies (mooi woord) mijnerzijds, en dankzij mijn MAMP (server op eigen computer) is het uiteindelijk gelukt. Yihaa! Het was compleet. Ik hoefde alleen nog maar dat *.xml bestand aan Frank toe te sturen, zodat Frank het zelf kan importeren binnen zijn WordPress-installatie en bepalen wat hij daaruit nodig heeft.

Tot slot

Dat ge-oetel en gewroet in mijn geheugen en de feitjes ermee verbonden is echt een heikel dingetje aan het worden. Ik heb me dus voorgenomen per mailvraag een dossier aan te gaan maken. Met alle bestanden die ertoe doen. En een tekstbestand waarin ik inga op de uitvoering van hoe ik dat nu precies gedaan heb. Zo dan. Dan kan ik nadien nog eens teruggrijpen en hoef ik niet meer zo na te denken over hoe ik zulks nu tot stand heb gebracht. Met jezelf communiceren lijkt me de sleutel en achteraf ook erg handig, dan weet je dat verrekte geheugen weer eens van het slot te krijgen immers.

Then again. Zoals Loesje.nl al roept… ‘Als je écht alles onthoudt, hou je geen vrije denkruimte meer over’.

0
0

Stoeien met WordPress

Amai. Het was weer eens zover. Ik vond de zoveelste prachtige WordPress-theme. Maar vanwege het prijskaartje moest ik er wel even over nadenken. Toch trok ik de stoute schoenen aan en schafte het zondagochtend aan. Dat heb ik geweten.

Voordat ik een theme wil aanschaffen, zou ik eigenlijk moeten checken welke (verplichte) plugins hier worden bijgeleverd. En wie had dat in de snelheid en het groeiende enthousiasme n.i.e.t. gedaan? Juist, moi.

De theme Trendion (via Themeforest) kwam met – natuurlijk – mijn minst favoriete page builder, WP Bakery, en nog wat onbeduidende shit erom heen. Het theme wilde zich absoluut niet laten installeren zoals het voorbeeld op themeforest weergaf. Als een leuke, maar vooral gevaarlijk, attribuut heeft men daar een knop Add Demo Content aan toegevoegd met liefst 2 opties, waarvan de ene het niet toereikend deed.

Om een lang verhaal kort te maken, ik wilde dit absoluut zelfstandig oplossen, heb ik alle content verwijderd. Maar geen nood, had toch eerst een back-up gemaakt van de inhoud van deze gehele blog.

Nog steeds wilde het theme niet naar behoren werken. Nu, dan ben ik er ook klaar mee.

Al heb ik de theme-producent wel een ticket toegezonden met de vraag om hulp. Als ik door deze toestanden al mijn uitgelichte afbeeldingen pardoes kwijt ben, raak ik een beetje oververhit en geërgerd bovendien. Al was het dan ook mijn eigen stomme schuld dat ik op de knop ‘Weet u het zeker?’ klikte.

Gelukkig had ik nog een oude database, mét de zo vurig gewenste afbeeldingen. En hoefde ik nadien louter 40 afbeeldingen voor de meest recente blogposts toe te voegen. Zucht. Steun. En de hik, dat ook. De laatste twee dagen waren soort van een horrorbeleving, maar gelukkig kon ik redden wat er te redden valt.

En hoera, blijf ik toch steeds terugkeren naar deze prachtige theme, Typology van Meksh. Zegt het voort, zegt het voort. En bezint, eer u begint…

0
0

WordPress 5.0 perikelen

Nieuwsgierigheid. Als ik dat toch eens niet tot een van die onmogelijke kwaliteiten van me mocht rekenen, dan was ik nergens. Want ik kan me er nu dan eindelijk toe zetten om die nieuwe editor van WordPress 5.0 te hanteren.

Het eerste wat me opvalt, is dat ik mijn Pixabay button kwijt ben, maar ja die Pixabay plugin roept dan ook dat het nog niet getest is met WP-5.0. Dus zal ik nadien met behulp van de Klassieke Editor de uitgelichte afbeeldingen moeten toevoegen. Of de afbeeldingen apart downloaden, waar ik geen fan van ben. Het punt is dat ik vaak enorme inspiratie haal uit afbeeldingen. En dus direct, nog voordat ik een blogpost schrijf, de uitgelichte afbeeldingen inzet.

Terwijl ik dan type, peins ik dat ik nog even tussendoor het Concept moet opslaan. Laatst was ik een hele tekst kwijt omdat ik stelselmatig weiger een andere editor dan WordPress te benutten. En die verrekte Page builder snapte waarschijnlijk niet het belang van mijn overpeinzingen. Dus tjakka, foetsie, tekst weg. En dan word ik erg boos. En als zelfs blijkt dat die versie niet was opgeslagen, kan ik me wel voor de kop slaan niet tussentijds even een Concept opslaan te hebben gedaan.

Ik vind het design van deze editor superstrak, mag ik wel stellen. Ik was even bang, dat het zou gaan lijken op het WordPress.com visuele aspect, maar dit is aanzienlijk beter. Ik houd wel van dat ruimtelijke gevoel dat het oplevert. Het nodigt mij uit tot verder typen. Terwijl ik wat alinea’s aanpas en ik direct dat resultaat te zien krijg, wat me waanzinnig goed bevalt, krijg ik pas echt zin om door te schrijven.

Nu was ik voorheen vaak tijdens het typen erg beschäftigt met dat HTML-gebeuren, meer nog dan noodzakelijk, want het moest wel kloppen. Waardoor je wezenlijk de focus op je verhaal verliest.

Vooralsnog ben ik erg content, niet alleen met de wijze en supersnelheid waarop deze WordPress-update werd doorgevoerd, maar ook met de chique uitstraling. Ik zag dat het goed was. En jij??




0
0

Moeilijkheidsgraad

Toendertijd, toen men nog bijvoorbeeld een Windows kon installeren met floppy’s en disks, kon men nog zien welke bestanden werden geladen en geïnstalleerd. Tegenwoordig zie je geen informatie meer verschijnen bij het laadmetertje als men de computer bijwerkt of zelfs opnieuw installeert. Ik vind dat persoonlijk erg jammer, want leerde er een hoop van, in het kader van graden van moeilijkheid dan wel faciliteren.

Nachten zaten mijn broer en ik destijds in dat kleine kantoortje achter de winkel van mijn ouders met Microsoft Windows 3.1 te stoeien. Hebben zelfs nog geprobeerd om dat systeem te laden met zo weinig mogelijk bestanden, om te kijken wat nou de clou was. Hoe dat systeem nog kon draaien, met zo weinig mogelijk aan bestanden. En wat bepaalde bestanden nou precies deden. Zo klungelde ik ook met WordPerfect 4.1 tot aan dat jammerlijke einde toe. En zat ik wat te wroeten in MS-DOS. Dat waren nog eens tijden. Hoor ik je nou zeggen: “Ja Opoe!”?

In webdesign constateer ik een trend. Veel webbouwers adviseren vaak het Avada theme of het Divi theme of dat Enfold theme die standaard werken met Page Builders plugins. Ik snap het ergens wel, het is wellicht voor jou als gebruiker een schijnbaar overzichtelijke manier om een site te bouwen. Maar, ik voorzie een toekomst, waarin je na een jaar weer toe bent aan een ander design. En wat dan, als je dat eigenlijk zelfstandig meent te kunnen, maar dan toch weer hulp in moet roepen van een webbouwer om je met zorg bijeengesprokkelde content weer op een representatieve wijze te vertonen, dat heet: zonder Page Builder shortcodes?

Zelfs bij WordPress baalt men daarvan, vermoed ik. Dus heeft WordPress een plugin als Gutenberg geïntroduceerd. Ter info: Gutenberg is dé nieuwe editor van WordPress. Naar het schijnt zal het de oude editor in de nabije toekomst gaan vervangen.

Ik vraag me af, waar dan die must heengaat voor de mens om zelf iets tot de bodem toe uit te zoeken? Als er geen moeilijkheidsgraad meer is? Als alles zo verdraaide makkelijk wordt gemaakt? Als men geen HTML – of zelfs CSS – meer hoeft te leren, wat is dan de charme nog van het opzetten van een website? Natuurlijk: iedereen kan het dán. En misschien is dat hetgene wat WordPress dan nog aantrekkelijker maakt.

Ik ga toch maar eens op zoek naar een nieuwe uitdaging qua content management systeem, denk ik…

0
0

Klaar

In between jobs verveelde ik me geen moment in 2002, want op dat moment was het Internet een hot item aan het worden. Ik surfte wat af destijds. Vond maanisch.nl en vond het concept webloggen zo grappig en leuk, dat ik terstond besloot het zelf ook te gaan doen. Ik worstelde eerste wat met blogspot.com, maar was niet echt content over de mogelijkheden. Weldra stond daar mijn eerste eigen domein: sereneirene.nl (met pivot van Nederlandse makelij natuurlijk). Wat een giga cynische naam is voor deze gepassioneerde deerne, die graag scheldt en tiert als het niet direct vlotten wil.

Mijn broer had de zaak van mijn ouders overgenomen, en eigenlijk vond ik toen ook dat hij ook best een website kon gebruiken. Iemand zei toen tegen me, en dat werd direct een uitdaging, dat snap je: “dat je voor websites toch best wel wiskundig inzicht nodig had, en ik daar dus geen kaas van zou hebben gegeten!” Die site kwam er. Hoe dan ook. Dat snap je. Verbeten als ik was om die ander teleur te stellen of te laten verbazen, dat was mij om het even.

Nog wat later deed ik een beroepskeuzetest. En daar kwam uit: 1. dat ik een groots ruimtelijk inzicht heb, en 2: dat een van de aangeraden beroepen was: (tadaa) ‘webdesigner’. Nu, toen lustte ik die persoon, die had gezegd dat ik dit allemaal niet kon, rauw, maar dat terzijde.

Inmiddels heb ik afgelopen nacht nuttig besteed aan het bijwerken van WordPress versie 4.9, alsook themes en plugins, op diverse websites. Doe dat vaak ’s nachts, zodat de lezers er zo min mogelijk last van zullen ondervinden.

Het afgelopen weekend heb ik me volledig toegespitst op het bijwerken van mijn Portfolio. En terwijl ik zo aangenaam aan het frutten, poetsen en lappen was, gingen mijn gedachten terug naar die begintijd, zoals ik hierboven omschreef. Ik dacht na, over waarom dat webdesign en soms ook webontwikkeling, mij zo aanspreekt. Is het revenge omdat iemand zei dat ik dat niet zou kunnen behapstukken? Is het puur een uit de hand gelopen hobby?

Aan de ene kant zegt men, dat zodra iets geld kost, het een hobby betreft. Naast dat je verveling ermee uit de weg gaat. Men stelt ook wel dat het belang van het hebben van een hobby drievoudig is. Het mág geld opleveren, het houdt de grijze breincellen in actie, en je blijkt er ook nog eens creatief door te worden. Daarnaast vind ik dat je iets wezenlijks neerzet, niet alleen van jezelf, maar ook voor die ander (als je ook voor die ander denkt en doet). Noem het een manifestatie. Of een openbaring. Je presenteert jezelf immers op dat dienblaadje voor iedereen die het maar wil zien.

En het mooiste ervan is; het begrip webdesign is een fenomeen als in een communiqué. Je hoeft nooit klaar te zijn, websites zijn immers voortdurend voor verbetering en ontwikkeling vatbaar. Dat proces verloopt dus net als een mensenleven. En er gebeurt tenminste iets, net zolang totdat jij er klaar mee bent en vrolijk van wordt…

0
0