Moeilijkheidsgraad

Toendertijd, toen men nog bijvoorbeeld een Windows kon installeren met floppy’s en disks, kon men nog zien welke bestanden werden geladen en geïnstalleerd. Tegenwoordig zie je geen informatie meer verschijnen bij het laadmetertje als men de computer bijwerkt of zelfs opnieuw installeert. Ik vind dat persoonlijk erg jammer, want leerde er een hoop van, in het kader van graden van moeilijkheid dan wel faciliteren.

Nachten zaten mijn broer en ik destijds in dat kleine kantoortje achter de winkel van mijn ouders met Microsoft Windows 3.1 te stoeien. Hebben zelfs nog geprobeerd om dat systeem te laden met zo weinig mogelijk bestanden, om te kijken wat nou de clou was. Hoe dat systeem nog kon draaien, met zo weinig mogelijk aan bestanden. En wat bepaalde bestanden nou precies deden. Zo klungelde ik ook met WordPerfect 4.1 tot aan dat jammerlijke einde toe. En zat ik wat te wroeten in MS-DOS. Dat waren nog eens tijden. Hoor ik je nou zeggen: “Ja Opoe!”?

In webdesign constateer ik een trend. Veel webbouwers adviseren vaak het Avada theme of het Divi theme of dat Enfold theme die standaard werken met Page Builders plugins. Ik snap het ergens wel, het is wellicht voor jou als gebruiker een schijnbaar overzichtelijke manier om een site te bouwen. Maar, ik voorzie een toekomst, waarin je na een jaar weer toe bent aan een ander design. En wat dan, als je dat eigenlijk zelfstandig meent te kunnen, maar dan toch weer hulp in moet roepen van een webbouwer om je met zorg bijeengesprokkelde content weer op een representatieve wijze te vertonen, dat heet: zonder Page Builder shortcodes?

Zelfs bij WordPress baalt men daarvan, vermoed ik. Dus heeft WordPress een plugin als Gutenberg geïntroduceerd. Ter info: Gutenberg is dé nieuwe editor van WordPress. Naar het schijnt zal het de oude editor in de nabije toekomst gaan vervangen.

Ik vraag me af, waar dan die must heengaat voor de mens om zelf iets tot de bodem toe uit te zoeken? Als er geen moeilijkheidsgraad meer is? Als alles zo verdraaide makkelijk wordt gemaakt? Als men geen HTML – of zelfs CSS – meer hoeft te leren, wat is dan de charme nog van het opzetten van een website? Natuurlijk: iedereen kan het dán. En misschien is dat hetgene wat WordPress dan nog aantrekkelijker maakt.

Ik ga toch maar eens op zoek naar een nieuwe uitdaging qua content management systeem, denk ik…

Klaar

In between jobs verveelde ik me geen moment in 2002, want op dat moment was het Internet een hot item aan het worden. Ik surfte wat af destijds. Vond maanisch.nl en vond het concept webloggen zo grappig en leuk, dat ik terstond besloot het zelf ook te gaan doen. Ik worstelde eerste wat met blogspot.com, maar was niet echt content over de mogelijkheden. Weldra stond daar mijn eerste eigen domein: sereneirene.nl (met pivot van Nederlandse makelij natuurlijk). Wat een giga cynische naam is voor deze gepassioneerde deerne, die graag scheldt en tiert als het niet direct vlotten wil.

Mijn broer had de zaak van mijn ouders overgenomen, en eigenlijk vond ik toen ook dat hij ook best een website kon gebruiken. Iemand zei toen tegen me, en dat werd direct een uitdaging, dat snap je: “dat je voor websites toch best wel wiskundig inzicht nodig had, en ik daar dus geen kaas van zou hebben gegeten!” Die site kwam er. Hoe dan ook. Dat snap je. Verbeten als ik was om die ander teleur te stellen of te laten verbazen, dat was mij om het even.

Nog wat later deed ik een beroepskeuzetest. En daar kwam uit: 1. dat ik een groots ruimtelijk inzicht heb, en 2: dat een van de aangeraden beroepen was: (tadaa) ‘webdesigner’. Nu, toen lustte ik die persoon, die had gezegd dat ik dit allemaal niet kon, rauw, maar dat terzijde.

Inmiddels heb ik afgelopen nacht nuttig besteed aan het bijwerken van WordPress versie 4.9, alsook themes en plugins, op diverse websites. Doe dat vaak ’s nachts, zodat de lezers er zo min mogelijk last van zullen ondervinden.

Het afgelopen weekend heb ik me volledig toegespitst op het bijwerken van mijn Portfolio. En terwijl ik zo aangenaam aan het frutten, poetsen en lappen was, gingen mijn gedachten terug naar die begintijd, zoals ik hierboven omschreef. Ik dacht na, over waarom dat webdesign en soms ook webontwikkeling, mij zo aanspreekt. Is het revenge omdat iemand zei dat ik dat niet zou kunnen behapstukken? Is het puur een uit de hand gelopen hobby?

Aan de ene kant zegt men, dat zodra iets geld kost, het een hobby betreft. Naast dat je verveling ermee uit de weg gaat. Men stelt ook wel dat het belang van het hebben van een hobby drievoudig is. Het mág geld opleveren, het houdt de grijze breincellen in actie, en je blijkt er ook nog eens creatief door te worden. Daarnaast vind ik dat je iets wezenlijks neerzet, niet alleen van jezelf, maar ook voor die ander (als je ook voor die ander denkt en doet). Noem het een manifestatie. Of een openbaring. Je presenteert jezelf immers op dat dienblaadje voor iedereen die het maar wil zien.

En het mooiste ervan is; het begrip webdesign is een fenomeen als in een communiqué. Je hoeft nooit klaar te zijn, websites zijn immers voortdurend voor verbetering en ontwikkeling vatbaar. Dat proces verloopt dus net als een mensenleven. En er gebeurt tenminste iets, net zolang totdat jij er klaar mee bent en vrolijk van wordt…