Zie de ziel in ogen

Image by Pexels from Pixabay

Het grote voordeel van visueel sterk zijn – naast het nadeel dat ik geloof dat dit is ontstaan vanwege mijn slechthorendheid – is dat ik vaak erg diep in andermans ogen wil kijken. Daar ontdek ik vaak de mooiste grootse kleine dingen.

Alsof je bijna binnendringt in de ziel van die ander. Soms gaat dit gepaard met soort van verlegenheid bij die ander. Men kijkt maar al te graag gauw weg. Men doet alsof mijn ietwat té geïnteresseerde blikken eigenlijk wat te veel van het goede zijn. Maar altijd net op tijd voor mij om te ontdekken wat ik wílde zién.

Dit was even een gedachte van mij toen ik vandaag opnieuw las over racisme bij de Belastingdienst. Ik dacht nog, hoe is het in vredesnaam mogelijk dat een overheidsdienst van deze bodem zich daar schuldig aan kán maken? In Nederland. Anno 2022. Je gelooft het niet.

Want mijn persoonlijk geloofssysteem is dan ook dat ik spontaan verliefd kan worden – of iemand aardig kan vinden – door die ziel. Juist. Datgene wat ik zie in de ogen van andermans ziel. Het is niet vanwege de man erachter. Of de vrouw erin. Nee, het is juist de ziel die mij aanspreekt. Het karakter van de persoon die mijn liefde aanwakkerde, werkt daar natuurlijk wel aan mee. Maar ik weet dat als je die ziel een beetje leert kennen, en het karakter erbij, dat alle vooringenomen denkbeelden dan in het niets zullen verdwijnen. Dan vergeet je als het ware zelfs hoe dat verpakt is in uiterlijkheden, that is.

Enniehoo, ik peins er nu over soort van een cursus: “Zielenzien” te ontwikkelen en die aan te bieden aan een bepaalde overheidsdienst. Wellicht dat ze er nog voor zullen dokken ook…

Ziel

Ik ben oprecht van mening dat ieder mens en alle dieren biseksueel geaard zijn. Dat schijnt een nogal gewaagde uitspraak te zijn, want de meeste mensen kijken me sprakeloos aan, als ik dat al meld. Ik denk dat, omdat je je te allen tijde plotseling weergaloos aangetrokken kunt voelen jegens alle geslachten. Ligt dat dan aan de fysieke verschijning van die ander? Nee, ik denk dat er iets diepzinnigers gaande is, het is warempel die ziel die je ontmoet in de poppetjes van de ogen van die ander.

Een voorbeeld van zo’n ziel

Mijn moeder heeft een Shitzu als hondje, dat heb ik meen ik al eerder geuit op dit blog. Het beestje is dit jaar veertien jaar oud geworden, wat een behoorlijke leeftijd is voor zo’n typisch klein rashondje. Ze (ja zij, niet hij!) is inmiddels vrijwel blind en doof. En het is vanwege haar dat vakanties worden uitgesteld, want moederlief vindt het onoorbaar haar op deze leeftijd even elders te stallen als zij doodleuk elders vertoeft. Ik snap dat.

Zo verbaas ik me altijd oprecht, als mensen die geen huisdieren houden zich haast niet kunnen voorstellen wat jouw relatie tot je favoriete pet is. Kan zijn. Voor ons heeft het beestje als ingelijfd familielid, zoveel waarde en vinden we het hoogst normaal dat zij onze liefde nodig heeft. Voor zolang dat nog zal duren. Helaas duurt zo’n beestenleven te kort. Wat mij betreft mag dat best langer duren. Ik kan me dan ook goed voorstellen, dat je zo’n huisdier zou willen klonen. En niet één keer, maar gedurende de rest van je eigen bestaan.

Wat ik maar probeer te vertellen

Want als ik een blik werp op dat beest, wat voor anderen wellicht onbegrijpelijk is, zie ik niet langer de vorm van een beest. Ik zie een ziel. Een verwante. Een karakter. Een levenswaardig object dat net zo’n ongeëvenaard gelijkwaardig bestaan verdient als bijvoorbeeld eens mensenkind of volwassene.

Net alsof het eigen is

Kan ook een ander mens als ziel een bepaalde betekenis krijgen. Ik stelde me al jong daarvoor open, want het leek me als kind al meer dan normaal dat alle mensen – ongeacht hun geslacht – een bepaalde binding met elkaar kunnen krijgen. Dat is die ontmoeting der zielen. Zolang je je eigen ziel daar maar voor open stelt…