Open brief aan de zorgverzekeraars

Momenteel is mijn moeder opgenomen in een revalidatiekliniek. En wat ik met mijn eigen ogen mag aanschouwen qua geboden zorgverlening, is werkelijk waar, niet voor herhaling vatbaar. Al kan ik niets, maar dan ook niets, op- of aanmerken op die godsonmogelijke klantvriendelijkheid van al die verzorgenden daar, want petje af.

Het steekt alleen verschrikkelijk dat die mensen kunst- en vliegwerk moeten verrichten om alles waar te maken voor zo’n miezerig salaris. Waarvan ik weet dat ze veel meer zouden mogen en moeten verdienen als die bonussen die het management aan het eind van het jaar in zijn zak steekt maar zouden terug investeren in hun bedrijf of organisatie.

Zo kan ik wel wat voorbeelden noemen. Mijn moeder is momenteel rolstoel gebonden. Ze is volledig afhankelijk van het personeel in die kliniek. Om haar te wassen of douchen, aan te kleden, en ook richting de brasserie voor de dagelijkse maaltijden te rijden. Ze heeft wat assistentie nodig bij het snijden van brood en vlees, maar durft zich ternauwernood te roeren, want men heeft het al zo druk. Het personeel dient haar als de nood hoog is ook te laten toiletteren, al heeft men de tijd niet om haar ook weer binnen een redelijk tijdsbestek te bevrijden van het juk van die verrekte wc. Zo kan ze zomaar een half uur moeten blijven bivakkeren in een treurige badkamer, totdat iemand eindelijk de tijd heeft om haar weer even in de rolstoel te helpen. En dat gaat maar zo door. De hele dag.

Het steekt me dat mijn moeder hiervan te lijden heeft. Het steekt me nog meer, dat mensen die hun ziel en zaligheid stoppen in hun werk zo geducht af moeten zien, en af en toe met het schaamrood hun patiënten excuses aan moeten bieden, terwijl ze al zo hun uiterste best doen.

Ik vrees met grote vrezen en verwondering voor en over onze toekomst, en die van onze kinderen. Want de zorg, zoals die op dit moment georganiseerd wordt, kan wel wat mismanagement missen…

0
0

Eén van de redenen dat de zorg zo duur is

Ik zal je vertellen waarom de zorg zo duur is. Het heeft te maken met de wijze waarop zorgspecialisten omgaan met hun cliëntèle. Dat is wat hun betreft pure arrogantie. Zij hebben de zorg niet nodig. Menen dat de prijzen die ze vragen reëel zijn, al is dat godsonmogelijk. En omdat we het zo verdomde nodig hebben gaan we ook nog akkoord met dit rampenplan. Hiermee stevenen we af op het faillissement van de verkeerde zijde. Immers niet de zorgspecialist is de dupe, nee zij worden er alleen een tikje welvarender van. De echte slachtoffers in dit geval zijn zij die de zorg zo dringend nodig hebben.

Een voorbeeld: een week of wat geleden ging een van mijn hoorapparaatjes zachtjes aan uit. Er was geen geluid meer door te horen. Ik bracht het aldus terug naar mijn hoorspecialist. Vanmorgen werd ik gebeld dat het ‘ding’ ter reparatie terug was en het kon worden opgehaald. Danig opgelucht was ik, na anderhalve week wachten. En een tijdelijk apparaatje te hebben gebruikt van mijn reeds overleden vader. Dat laatste is niet geheel afgestemd op mijn gehoor, maar hee, ik hoorde dan tenminste nog iets. Naast de bonus van diverse migraine-aanvallen.

Ik arriveer bij de hoorspecialist en mag me sinds mijn vorige klacht op de Twitters verheugen op wat spottende blikken hunnerzijds. Dat mag bij mij de pret totaal niet drukken. Ze overhandigden mij het ‘gerepareerde apparaatje’ en ik constateer direct dat het ding nog steeds niet doet wat het zou moeten doen. Ik loop de deur uit met het apparaatje, maar de geluiden zijn niet wat het zouden moeten zijn. Dus ga ik terug. Wat gemor aan het radartje en de stelling dat als ik echt niet ‘tevreden’ ben ik een afspraak mag maken voor review.

Ik ga naar huis. Maar ook daar is mijn gehoor dof. Ik besluit mijn verhaal toch te gaan halen en de hoorspecialist er alles aan te laten doen wat noodzakelijk is en mijn handicap vereist.

Bovendien en laat dat duidelijk zijn is de hoorspecialist door de zorgverzekeraar ‘geselecteerd’ als een van de drie mogelijke kandidaten waar ik dienstverlening mag inkopen.

Het apparaatje wordt vandaag opnieuw ter ‘reparatie’ verzonden.

Inmiddels koester ik mijn twijfels. Ergens heb ik het gevoel totaal niet geholpen te zijn. Integendeel. Ik moet tot tien tellen om beleefd te blijven. En mijn verstand erbij te blijven houden.

Als dit soort zaken vaker gebeurt en ik hoor niets anders dan dat anderen dit reeds eerder meemaakten begrijp ik dat één plus één twee gaat kosten. Jij ook?

Wordt vervolgd.

0
0