De laatste dagen heb ik wat innerlijke therapie toegepast, en dat zonder ‘peut. Als dat maar goed gaat… Mijn innerlijke beweegredenen zijn soms wat vaag, vind ik zelf. Ik laat me nog wat te veel leiden door deez’ of geen. Om me heen zijn diverse mensen in therapie. Ze roepen dat dat helpt, al was het maar tijdelijk. Of een bevlieging. Ikzelf probeer sinds jaar en dag uit die molen weg te blijven, ben veels te bang dat ze me anders eeuwig vasthouden. En dat ik dan in een oneindige cyclus van afhankelijkheid terechtkom.

Maar voor hen die dat wel willen, laat je niet verhinderen door aan je therapeut te vragen of er een behandelplan zal worden opgesteld, waaraan men zich dan vasthoudt. Dan nog, met mijn penibele status van twijfelachtigheid, dat niet kunnen kiezen voor een definitief pad in het leven – want stel je voor, je mist misschien iets? – weerhoudt me definitief van een of andere therapie.

Men wil ook altijd teruggrijpen naar je jeugd. Je opvoeding, en wees erop gerust dat je pa en ma het never nooit niet goed hebben gedaan ten aanzien van jouw persoon. Ergens mag dat dan wel zo gezien worden, maar ze deden nu eenmaal wat ze konden in de wetenschap wat ze op dat moment tot hun beschikking hadden. En dat doet iedereen, volgens mij. Kun je jaren later wel gaan janken, dat dat niet goed is geweest voor je, maar dat noemt men dan weer levenservaring. Je weet dat het ook anders kan en mag, immers.

Neem nou het schrijven van blogposts. Ik wil graag met de grootste humor een post neerzetten, maar het leven – en aangezien dit een typische lifeblog is… – is soms té serieus. Of ik zie het te serieus? Of ik kan niet kiezen voor een definitief onderwerp. En ik moet wat meer relativeren, ook over onderwerpen. Daar, dat laatste is natuurlijk hét juiste antwoord. Want zo schrijf je opeens niet dagelijks meer die blogpost.

Schrijven helpt me altijd weer op het juiste been. Mijn vingers schijnen in hun bewuste empirische situatie beter aan te geven wat goed voor me is. Zo wil ik bijvoorbeeld schrijven als een rasechte columnist, zonder poespas, ja zelfs zonder afbeeldingen. Dat laatste leidt me te veel af van de kernwaarden van die blogpost. Want oh ja, er moest toch nog wel een toepasselijke schets bij. En weg is mijn oorspronkelijke inspiratie. Foetsie. Pleite.

Ooit had ik een leraar die constateerde dat mijn ‘snelle afgeleid zijn’ er wel nooit toe zou leiden dat ik een ‘goede’ specialist zou worden. Ik vind echter dat mijn concentratie juist heeft gewonnen aan wat ik dan noem veelzijdigheid. En om zo’n goede eigenschap bij mezelf te ontdekken, heb ik gelukkig dan weer geen ‘peut nodig…