“Ja, zeg nou zelf! Als ik in het gras wil liggen rollen in het park in mijn beha en slipje met tijgerprint, dan moet ik dat helemaal zelf weten? Er zal toch niemand zijn die daar aanstoot aan neemt? Of is dat typisch weer zo’n vooroordeel omdat ik inmiddels bijna de vijftig gepasseerd ben? Kan toch nog makkelijk voor 38 doorgaan, dat zei iemand laatst nog tegen me!” Met opgetrokken wenkbrauwen schreeuwde ik zowat mijn verontwaardiging uit. Ik hoorde het mezelf beweren en kon het niet laten erom te proesten. Ik kan zo heerlijk mezelf zijn.

“Neem nou laatst… lag ik op mijn balkon… natuurlijk ook in bijna zo’n zelfde setje bikini met panterprint… en toen kon de buurman het niet laten om rare voorstellen te doen. Ik heb dat biertje dat hij even gezellig kwam drinken bijna door zijn strot geduwd, en hem zo snel mogelijk weer de deur uit gebonjoured.”

Inmiddels was ik lekker op dreef, en ging helemaal op in mijn toorn, dat ik niet opmerkte dat het winkelpersoneel mee kon genieten. We waren op de lingerie-afdeling, waar ik zocht naar iets speciaals. Ik had al wel zo’n donkerbruin vermoeden dat het weer een tijger- of panterprint zou worden. Immers, alles aan mij was liefst zo’n print dan wel kleedje. Zelfs in huis ontbreekt dat dierlijke niet, zij het op speelse wijze. Maar ditmaal – omdat ik tussen nu en drie weken de 50 nader – koos ik als verjaardagscadeau voor mezelf deze gerieflijke mantel, met geweldige aaibaarheidsfactor en natuurlijk die onvermijdelijke luipaardprint.

Soms denk ik dat ik rijp ben voor een carrière als cabaretière, en soms ook ben ik bang dat men dat als ‘ordinair’ zal bestempelen, totdat ik me dan realiseer dat dat dierlijke deep down allemaal pure ernst is. Je bent een tijger of je bent het niet.

Het is mijn manier om mijn menopauze en mijn verloren onschuld te blijven vieren. Ik vind het zelf beheurlijk prettig dat ik me niet laat ringeloren door dat verwachtingspatroon dat men zo graag wil uitspreken over oudere dames die per se jong willen lijken.

Die liefde voor zo’n print moet je immers koesteren. Al moet dat ik dragen van deze speciale mantel – geef ik toe – toch met een weinig trots en een heleboel lef doen…