Op 1 juni jl. nam ik me ’s morgens vroeg diverse dingen voor, via mijn self-made reset-button. Eén idee was dat ik deze aankomende zomer tomeloos zou gaan genieten. Van buiten. Van elke zonnestraal die op ons neer schijnt.

Ik zou prachtige dingen gaan doen à la balconia, als in het opknappen ervan. Niet alleen bij mij, maar ook bij di Mama. En dus tilde ik die zware pot op haar verzoek bij haar thuis, in een ietwat te scheve positie én natuurlijk die verkeerde houding, op. Direct daarop voelde ik iets scheuren in mijn onderrug. Kreet een schreeuw uit. En het duurde daarna minstens drie minuten voordat ik weer overeind durfde te komen. Spit, dacht ik.

Ik liep min of meer krom, daarvan, een paar weken. En ik weet dat ik van nature geen aansteller ben, dus waagde ik mezelf iets meer en iets langere tijd voordat ik een dokter lastig val met voor mijn gevoel minderwaardige pijntjes en kwaaltjes. Al voelde ik me wel een heel oud vrouwtje bij het opstaan iedere keer. Uit een stoel of uit bed.

Vroeg van de weeromstuit aan iedereen of ze misschien even over me heen wilden lopen, als in een vorm van Thaise massage, om het euvel te verhelpen. Niemand die dat waagde, trouwens.

Na drieënhalve week werd ik die pijntjes en bijkomende kwaaltjes wel een beetje zat, dus besloot ik toch maar even de huisarts te bezoeken. En kreeg zwaardere pijnstillers en een verwijzing naar een fysiotherapeut. Ik weet nog niet precies, of een behandeling of drie van de fysiotherapeut die zwaardere pijnstillers altijd noodzakelijkerwijs verlangt. Feit is wel, dat ik die laatste sessie gekraakt werd, waardoor het nu lijkt of mijn hele ruggenwervel in de soep ligt.

Dat vergde nog een bezoek aan een huisarts, en daar hintte ik op een x-ray van mijn rug. Die kreeg ik. En de uitslag daarvan was dat een van de wervels, L2, enigszins verfomfaaid uit de strijd was gekomen. Gedeukt en ingezakt om precies te zijn. Het advies daarna was even geen fysiotherapie meer, wel wat beweging erin te houden en niet te zwaar te tillen. Vanwege mijn leeftijd en omdat ik reeds een jaartje of wat in de menopauze ben, vroeg de dokter me een Dexa-scan te laten maken, om te verifiëren of Osteoporose misschien de dieperliggende oorzaak is.

En Hallelujah. Dat is het. Ik mag nu door naar de volgende ronde bij een Internist, die die Osteoporose verder zal onderzoeken als ook mijn ruggenstelsel. Verdere verslaglegging daarvan zal ik je niet onthouden, vanzelfsprekend.

Ik heb zo’n donkerbruin vermoeden dat ik die eerste juni van jongstleden in een verkeerd hemellichaam terecht ben gekomen. Misschien dat mijn zweverige plannen dat veroorzaakten?!

Daarom: als ik voor even niets doe, als in dat ik mezelf nog een keer reset, houd me dan vooral niet tegen…