En toen, ineens, viel me een gigantisch verschil op. Dat verschil in wat je leest of het geschreven is door een man (ja, echt?!) of door een vrouw. Soms (ja, echt!!) bewonder ik dat andere geslacht omdat ze juist niet in diepzinnige levensbeschouwingen vervallen, want, echt, soms word ik zo moe van die persoonlijk getinte blogposts.

Ik wil weer algemenere zaken zien, voelen, horen, aanraken, betasten. En zelfs beschrijven. Erover schrijven.

Maar waar begin je dan? Wie of wat is de pineut? En heb ik het wel in me, dat ‘algemenere’?

Dagen, úren, seconden vlogen voorbij. En toen, opeens, zag ik het licht. Ik schrijf maar zoals ik ben, want onpersoonlijk en afstandelijk gedrag heb ik nou eenmaal nooit begrepen.