Nog anderhalf jaar, dacht ze, dan bereikt ze die andere – volgende – mijlpaal. The big 50. En ’t is natuurlijk niet alsof ze daar in paniek van raakt. Maar dan toch?! Het zou zo mooi zijn, als ze op die leeftijd zich niet alleen innerlijk goed voelde, maar – nog beter – zelfs uiterlijk. Het werd tijd, dat ze zichzelf eens wat zinnigere doelen in dit leven stelde. Doelen die ze vroeger louter als een onhaalbaar perfect droombeeld voor ogen had.

Al haar hele leven jojoot ze zich suf. Zakken chips die ze achteraf leeg en boos in een hoek keilt, waarna de spijt – en what’s worse, boosheid ten aanzien van zichzelf – groeit. Niet elke dag, maar dan toch minstens een keer per week ging ze overboord. Al die biertjes waarvan ze weet dat het haar louter die tijdelijke rush schenkt, maar waarvan ze ook heus wel weet dat het zonder net zo leuk en gezellig kan zijn. Op de een of andere manier stond ze zichzelf zachtzinnig toe elke dag te leven alsof gewicht er niet toe doet. En da’s wel het kenmerk van een rasechte Bourgondiër, maar natuurlijk niet een juist excuus. Al kon ze die excuses van zichzelf wel plaatsen, echt eens met zichzelf was ze het nooit.

Ooit fluisterde een diëtiste haar in, dat al die dingen als chips en patat wezenlijk ‘niet lekker’ zijn.

Half spottend dacht ze daar wel eens aan terug. ‘Nee,’ dacht ze. ‘Maar wel verdomde verleidelijk als ik weer eens in een toegeeflijke bui richting mezelf ben!’

Op de een of andere manier wilde dat streng zijn richting zichzelf maar niet vlotten. Als ze dan eens wat hartigs – want een zoetekauw was ze niet – snackte, als een of andere bitterbal, dan dwong ze zichzelf te denken, dat ze toch best een beetje mocht genieten van het leven.

Tot gisteren. Toen was ze het plotseling zat. Ze hoorde zichzelf praten tegen haar vriendin. Ze hoorde haar eigen definities van het leven terug. Dat ze niet bereid was om er ook maar iets voor in te leveren. Dat ze zichzelf af en toe zou toestaan om ook eens te genieten.

Ze wilde, dat er af en toe iemand met een zweepje klaarstond om haar af te straffen. Maar nog beter, wist ze dat ze dat voortaan zelf op zichzelf zou moeten nemen, als richtlijn voor dat doel om toch tot dat droombeeld te worden, waarvan ze wist dat ze het wel kon.

Het leven is net zo zwaar als dat je er zelf gewicht aan geeft, wist ze innerlijk. Het is het haar alleszins waard er uiterlijk betekenis aan te geven om anderhalf jaar te werken aan haar eigen perfecte ideaalbeeld.
Wish her luck…