Op het nippertje haalde ze die morgen de trein. Er werd al gefloten, en op het laatste moment kon ze haar lange jas bevrijden van dichtslibbende deuren. Het was druk, zo druk dat men overal gedwongen werd te staan. De kou hing nog om iedereen heen. Ietwat ijle geuren drongen direct haar neusgaten binnen, dat opwekkende van te veel cafeïne, het misselijkmakende herkenbare knoflook, exotisch meeslepende deodorants, en die soms sexy ontwapenende odeur van after shave.

Natuurlijk was ze eigenwijs, dus wurmde ze zich een pad tussendoor en zocht naar een zitplekje. Tevergeefs. Met een zucht begaf ze zich opnieuw naar de gang waar iedereen min of meer overeind werd gehouden door elkaar. Elkaars onderzoekende blikken maar zoveel mogelijk ontwijkend. Daar amuseerde ze zich altijd weer om. Men keek graag, natuurlijk, dat is vrij logisch, maar zodra die ander dat moment gewaar werd, ontweek men dat. Niet eens een goedkeurende blik, of een knikje, alsof het goed was. Brutaal als ze was, deed ze dat zelf altijd wel. Dat leidt dan altijd weer tot iets meer dan dat vluchtige en oppervlakkige contact wat normaal wordt gevonden onderweg. Een glimlach, en soms zelfs een gesprek.

Daarom hield ze ook zo veel van het Openbaar Vervoer. Dat kijken, dat opsnuiven, het ervaren van persoonlijke atmosferen die mensen uitdragen. Het dichter bij elkaar in de buurt komen, terwijl men normaal achteruit deinst als je te dichtbij komt, zoals anderen dat ook wel het binnendringen van iemands aura noemen. Ze verzon er maar al te vaak een heel verhaal bij.

Een smartphone rinkelde met een grappige ringtone. Alle ogen richtten zich op de mens die dat belletje beantwoordde, voor een luttele seconde. Daarna reageerde men quasi geïrriteerd, alsof men werd gedwongen mee te genieten van alweer iets dat buiten hun grenzen ging. Ik vroeg me af, of die grens misschien niet een verkapte wens was die zo vurige beschermde comfortzone te verlaten.

De trein stopte. Iedereen stapte vluchtig uit en ging elkaars weg. Even stond ik daar stil, verloren in die uiteenlopende meute afscheid te nemen van dat moment dat ik heel even mocht genieten van die min of meer diep indringende treintraktatie. Daarna vermande ik me,  uiteindelijk moest ook ik verder met mijn leven…