Ze is nog steeds op zoek naar haar verhaal. Haar eigen verhaal. Of was het iets anders?

Als altijd zou ze wat tijd stelen van de sleur – haar teveel aan vrije tijd, haar huis met die verrekte vier muren en die verdomde eeuwige strijd om het bestaan – om de natuur te verkennen. Alleen daar kon ze rust vinden. Alleen daar kon ze genieten en weer even de aura zien van de bloemrijke omgeving, zelfs de pracht zien van het onkruid dat er zo welig tierde.
Dus liep ze wat doelloos met een notitieblok in haar spijkerjasje rond in het grote enge bos, dat bij nader inzien minder geheimen voor haar had dan dat ze dacht. Bij elke stap die ze deed kwam ze dichterbij de kuil met de twee verstrengelde bomen waar ze vroeger als kind vaak speelde met haar twee nichtjes en haar eerste echte vriendje. Hun leefkuil, die ze met takken en mos hadden bedekt zodat ze een soort van geheime hut hadden daar in dat bos vlakbij de camping. Achteraf was het helemaal niet zo’n heel slimme plek geweest omdat er een open vlakte aan grensde.
Ze was daar als kind gelukkig geweest. Die hut en die twee verstrengelde bomen waar je naar hartenlust in kon klimmen, hadden betekenis voor haar. Ze ervoer toen vrijheid en had genoeg fantasie om samen met haar nichtjes en vriendje een fijne dag te beleven. Waarna ze ‘s avonds doodmoe achterover en in een diepe slaap in bed viel.
Ze miste die tijd. Dat zorgeloze. Ze wilde dat sprankje fantasie terug. Ze wilde herbeleven wat haar jeugd haar destijds beloofd had. Vrijheid. Zorgeloosheid.
Ze zocht naar het ingekerfde hart dat haar vriendje toen in een opwelling met een mes had bewerkt in een van die twee bomen en vond het. Hun twee initialen aan weerszijden van een enorm hart. Met een glimlach liet ze zich tegen de boom aanglijden en bleef er heel even zitten om dat gevoel van vroeger weer te ervaren. Seconden, minuten en uiteindelijk uren later werd ze wakker, en voelde zich weer dat kleine kind van toen. Alsof die twee bomen haar weer even terug hadden gebracht naar haar kindertijd.

Ze had haar verhaal gevonden… Het had al te lang geduurd…

Deze post schreef ik omdat ik werd geïnspireerd door het verhaal van Paul Bastiaansen ~ Vrijen in het bos.