Soms ervaar ik het leven wel eens als uitgestelde focus. Pas als ik een baan heb, meedoe aan deze participatiemaatschappij, dan word ik ónwaarschijnlijk gelúkkig. Dan ga ik weer lol hebben, weer sporten, regelmatig mijn huishouden doen, stappen, en een vent zoeken. Kortom: ga ik alles doen waar ik nu geen tijd voor heb.

Ik besprak het gisteravond nog met mijn buurvrouw. We hebben allebei min of meer de zorg voor onze moeders. We keken elkaar eens aan en zeiden vrijwel tegelijkertijd dat als je een vent zou hebben hij waarschijnlijk geen begrip zou hebben voor de schier eindeloze momenten dat je bij moederlief gaat eten, omdat ze nu eenmaal móét eten. Dat is minstens vier à vijf keer per week. En dat we nú eigenlijk helemaal geen hebben voor die ‘onzin’. We verwachten eigenlijk dat die ander geen begrip zal opbrengen en dus geven het bij voorbaat al geen kans.

Even later zat ik daar over na te denken, dat je eigenlijk je leven daarmee op de ‘uitgestelde’ rails zet. Voor later: ‘Als ik groot ben?’ En eigenlijk is dat een oneerlijke balans, want waarom zou je het leven willen uitstellen? Het is alsof je ergens tegenaan zit te hikken. In die onontbeerlijke gedachte geef je in wezen anderen de schuld als zou er een blokkade bestaan om je directe geluk te bewerkstelligen. Hoe irritant is dat in wezen? En hoe oneerlijk is het dat je iemand de schuld geeft van je huidige toestand?

Tegelijkertijd is het een momentum van luiheid. Je hoeft immers op dit moment even geen aandacht te schenken aan je uiteindelijke wensen- en eisenpakket. Je spaart het immers lekker op voor later. Je focust alleen maar op die zaken die nu je direct aandacht opeisen en verder laat je het allemaal verslabakken. Aan de ene kant besef je dat je meer energie zou kunnen besteden aan datgene wat je zo graag zou willen, maar aan de andere kant lig je liever lui uit te puffen op de bank. Van alles wat op dit moment je energie wegvreet en wil je liever niet nadenken hoe je die positieve energie kan vergaren.

Het duidt als altijd weer op een mogelijke angst om te falen en een totaal gebrek aan zelfdiscipline omdat je vindt dat het moment nog niet daar is. We leven allemaal in het nú en ik zou mezelf beslist die lol doen als ik nu reeds wat zaken oppak om er zelf vrolijker en nog optimistischer van te worden. Het leven nu kan beslist simpeler al vergt dat moeilijker maken door uitstel nu even wat minder energie. En energie is de grootst gemene deler die er is, waarvan we allemaal best wat meer zouden kunnen gebruiken.

Vaarwel zeggen tegen uitstelgedrag in het nu, al was het alleen maar voor een toename van energie en volharding, die samen alles kunnen overwinnen. Zelfs het leven…