Waarschijnlijk is een excuus vanuit hier wel op zijn plek. Mijn gedachtekronkels gingen heel even ‘op een dwaalspoor‘ (mooi woord) of was het louter een schoonheidsslaapje? Zoals ik nu thuis bezig ben met een grote Voorjaarsschoonmaak (brrrr).

Echt elk moertje, boutje, nippeltje heb ik van zijn plek gehaald en er een nieuwe bestemming aan gegeven. Onderwijl stond mijn brein niet stil, want ook daar is even een grote bezem doorheen gehaald.

Ten eerste ervaar je bij al die moertjes, boutjes en nippeltjes een gevoel, en ten tweede wil je er dan toch wel een beter leven aan geven door het een nieuwe(re) plek toe te wijzen.

Onderwijl dat ik daarmee bezig ben, want hé ik ben nog steeds niet klaar, mijmer ik wat af. Ik pieker namelijk over mijn blog op dezelfde wijze waarop ik twijfel over de richting van mijn leven.

Dat loopt ongeveer synchroon aan het moment dat je constateert dat je huis in totale wanorde verkeert, op hetzelfde moment dat de griep danig bij je heerst. En dat je best eens jezelf zou kunnen samenrapen om de boel eens fijn op te frissen. Qua ruimen, maar ook qua reinigen.

Zodat er in je hoofd, ziel en ego weer een tevreden moment ontstaat, die van: ‘rust, reinheid, regelmaat’.

En ik weet nu weer waarom men roept:

Niet twijfelen of proberen, maar gewoon doén.

Ik laat me teveel afleiden, af en toe, door mijn kijkcijfers. Mijn ambitie ligt te hoog. Nog steeds. En soms lijkt het op dat ik de enige 48-jarige blogger ben die de wil heeft om het pad des levens vast te leggen in the art of blogging. Da’s soort van een Rémy-gevoel. Dan voel ik me maar alleen, onbegrepen, en ga ik van de weeromstuit ook nog nadenken over de zin van het bloggen.

Dus raapte ik de moed op, die lag daar te verstoffen immers.

Ik stelde mezelf daarom een aantal vragen en vroeg me af, of ik het antwoord hierop nog kon geven.

Wat is nu het meest aantrekkelijke van bloggen voor mij? Welke momenten daarvan wil je niet missen?

De antwoorden luidden alle twee plotseling weer positief in de zin dat ik graag schrijf, liefst ’s nachts. En dat moment dat je vinger richting de publicatieknop zwerft en er even boven blijft hangen. Die spanning dat je het wéér voor elkaar hebt gebokst om een blogpost tot leven te brengen maakt dat het schrijven net iets meer gewicht in de schaal legt.

En daar heb jij het als lezer dan maar mee te doen…