In mijn dromen ga ik vaak dood. En dat beangstigt me vaak en vind ik bovendien maf. Dus heb ik er maar een rekensommetje op los gelaten. Ik dacht: je kunt tegenwoordig toch minstens de 100 halen.

En stel nou, dat die misère die je moest ervaren tijdens dat leven, zo’n 13 (mooi rampengetal) jaar aan bagage bedroeg. Dan word je toch 87.

Natuurlijk mag je niet spotten met Alzheimer, doe ik dan ook niet. Maar hoe mooi zou het zijn – terwijl je je hele leven egotript – dat je dan op het moment dat je je memoires werkelijk wil gaan schrijven. Dat je je dan niets meer herinnert, behalve gebeurtenissen uit je vroegste jeugd. Dat je stokt bij: “Er was eens, maar wat?”