Als binnenpretje is de Bond tegen Vertrutting hier zeker goed binnengekomen, want ik weet niet precies meer waar het misging in Nederland. Wij waren toch zo hip? En stonden als land wijd en zijd toch bekend om onze open houding en het omarmen van alles wat maar innovatief en vooruitstrevend was?
Wanneer is dat veranderd? En waarom?

Vaak hoor je dat men in tijden van crisis weer terugkeert naar het verkrijgen van wat intensere normen en waarden. Nadien wordt het zelfs als oké beschouwd, dat de dames weer meer hun nagels lakken en zelfs ambitieus mogen zijn zonder dat er van hen verwacht wordt dat zij op hoge hakken moeten balanceren. En dat de heren weer mogen brullen totdat ze zich als watjes realiseren dat ze hun grenzen eigenlijk overschreden.

Nee, onzin natuurlijk!

Laat me voorop stellen dat ik fan ben van Sociale Media. Ergens vind ik dat iedereen die meent een mening te hebben, dat moet kunnen verkondigen. Binnen grenzen en mét respect voor elkaar. So much for the audience.

Dan hebben we natuurlijk nog steeds wel dat verrekte oordeel – over letterlijk alles wat ons bezielt – klaar staan. En daar gaat het fout, naar mijn mening. Omdat met dat oordeel ook weer dat sentiment erin sluipt van normen en waarden en elkaar vertellen hoe het dan potdorie wel zou moeten.

Zonder dat oordeel trekken we de kar ook heus wel.

Het zou me dus nog veel meer binnenpretjes opleveren, als we weer gewoon ons oude zelf konden worden. Je-weet-wel: innovatief en vooruitstrevend, zonder dat betuttelende toontje waarbij en waarmee we elkaar continu menen te moeten corrigeren. Het feit dat ik dit hier roep, is natuurlijk al een beetje teveel van het goede.

Oordelen is in feite niets anders dan niet kunnen en willen begrijpen. En dat vereist dan weer dat je wordt gedwongen om na te denken. Juist dat veroordelen veroorzaakt zoveel ruis in het hoofd van de vertrutters dat ze de stilte in hun geest niet meer kunnen horen…