Dit is zo’n dag. Dat je elke tik van de klok hoort. De tijd lijkt wel voorbij te kruipen. De uren lijken niet voorbij te gaan. Ik verveel me, en als je me vraagt waarom, kan ik je geen passend antwoord geven. Ergens weet je immers, dat je je moet schamen.

Er is zovéél wat je aandacht nodig heeft. Die half afgemaakte voorjaarsbeurt bijvoorbeeld, waarbij je het kleinste kamertje maar voor lief liet, want vies klusje. De was stápelt zich op. En ondertussen vergaap je je aan nietszeggend nieuws via het Internet, want je weet nu weer waarom je je altijd zo in de maling voelt genomen door de tv.

Terwijl elke dag voorheen als je jezelf aangenaam verpoost, als je al naar het toilet moest, je jezelf meerdere malen streng toespreekt op te schieten tijdens het piesen of poepen, want hee, daar heb je wezenlijk geen tijd voor. Of wil je geen tijd voor maken. Ik bedoel maar, er zijn van die dagen dat zelfs je babbelende vriendin je teveel is, want je was voor die tijd ergens anders mee bezig, en dat wilde je liever afmaken.

Ik snap ze wezenlijk nooit, die dagen van jezelf drukmaken of anderszins je vervelen. Of misschien snap ik het stiekem toch wél. Het moment is gekomen dat je – ik durf het bijna niet te benoemen – ‘out of your box’ moet denken. Of – zoals anderen dat zo fijntjes roepen – uit je comfortzone moet stappen.

Op het moment dat ik me ga vervelen heb ik eventjes genoeg van al het oude, bekende. Dan snak ik wezenlijk naar iets nieuws, iets anders, something new, something lean, mean fighting machine. Het kost me dan ook altijd een paar uur eer ik besef dat ik me danig aan het vervelen ben. Maar als ik dat eenmaal weet, dan gooi ik de boel drastisch om. Ik zet deze hele toko op z’n kop, bij wijze van spreken.

Zodra die verveling je aan het denken zet, in terms of shame, wordt het juist rete-interessant. Soms is het juist goed te denken dat alles een grootse verspilling van tijd, aandacht en passie is, dat zet je aan tot iets, creativiteit? En misschien in een latere fase: tot doen.

Want is het niet zo, dat ik liever sterf van vermoeidheid dan aan verveling? Dus gooi ik die verveeldheid maar weer overboord, om als vanouds weer in een staat van sereniteit te geraken.

Tijd heelt alle wonden…