Destijds volgde ik een opleiding, en ik meen dat het in een van de paragrafen in een definitie stond van het eerste hoofdstuk van het boek Bedrijfseconomie of iets dergelijks. Daar stond heel duidelijk: ‘de eerste prioriteit van een bedrijf is voortgang’. Ik vond dat een hele logische definitie, eigenlijk. Maar natuurlijk wil iedereen iets dergelijks, niet alleen bedrijven.

Vandaar mijn redenering dat ik nu het gevoel lijk te hebben in een vicieuze cirkel te zijn beland, hetzij door omstandigheden, hetzij door wat ik zie, voel, denk en hoor. In het kader van mijn welbevinden, neem ik vandaag even een pas op de plaats. Een pauze op zondag lijkt dan een juiste dag. Als was dat een confessie, een belofte aan mezelf.

Soms moet je even buiten je kaders gaan zitten. Jezelf ook buiten al die beperkende kaders plaatsen. Dan moet je jezelf het tegendeel kunnen bewijzen. Het kan slecht, maar het mag beter. Alles mag onzinnig lijken, maar het kan ook zinvol zijn. Op die fiets.

Soms wilde ik dat ik het geduld had even te gaan zitten, en te haken, of breien voor mijn part. En dat ik tijdens dat werkje louter mooie gedachten kon koesteren, zonder op hol te slaan. Normaliter kan ik dat ook wel vinden in het coderen van een site, bijvoorbeeld, maar nu even niet. Of misschien toch wel, als ik mijn gedachten maar op nul heb kunnen zetten.

Die nulzone, die is me vandaag heilig. Maakt niet uit wat die ander wil. Maakt niet uit, hoe hoog of laag men springt. Per vandaag draai ik de rollen om. En wie weet, bevalt me dat wel…