Ik geneer me vaak dood voor ons ‘slag’ mensen. Wij vrouwen kunnen best wat aardiger en meer solidair met elkaar omgaan. En wat meer lachen met elkaar bovendien. Waar komt die onderlinge nijd toch vandaan? Waarom kunnen we geen respect voor elkaar opbrengen, of je er nu voor ‘kiest’ om als carrièrevrouw of als moeder door het leven te gaan?

Dat tot in de details afkraken – de kritiek alleen al – over andere vrouwen. Het valt me vaak genoeg op. Ook door mezelf. Zijn we werkelijk ook zo kritisch ten aanzien van de heren onder ons? En wordt het niet eens tijd dat we dat anno 2016 afleren?

Vanmorgen had ik zo’n klein gevalletje in de auto. Ik stond voor een stoplicht te wachten op groen. Op de rechterbaan. Naast me, stond op de linkerbaan een andere auto – en ik doe nu een poging er niet bij te zetten dat het een vette BMW was, met een nogal fors of uit de kluiten gewassen jup – te gassen. Hij wilde wel. Hij wilde blijkbaar al eerste weg spurten. Welnu, dat mislukte. In dit automaatje waarin ik rijd is het mogelijk om altijd de eindstreep als eerste te behalen. Ik zwaaide hem lachend na. Waarna… warempel… was dat nu echt nodig, die middelvinger die ik kreeg toegeworpen? Waar hier joligheid heerst, was de man echt pissed off. Met recht?

Want het verbaast me!

Als ik nu een andere man was geweest, had hij zijn verlies dan wel genomen? Of ook die gezellige middelvinger laten zien?

Meningen, oordelen, en opinies

Als je ’s avonds tv zit te kijken, en je werpt half om half een blik op Twitter met je rechteroog dan valt het jou misschien ook op dat men kritischer is richting vrouwspersonen. Ze worden tot op de millimeter afgebrand. Terwijl men over heren eigenlijk niks roept, behalve dan dat af en toe hun vorm van intelligentie wordt besproken.

Zo speelt altijd en eeuwig dat slankheidsideaal mee, maar ook en vooral hoe jeugdig men blijkt te lijken bij het ouder worden.

Anno 2016 lees ik nog steeds artikelen welke kleding een vrouw moet mijden of kan dragen als ze een bepaalde leeftijd bereikt. Huh? Echt? Leven we wel in deze tijd of zijn we plots teruggeworpen naar minstens drie eeuwen geleden?

Taboes, ze bestaan nog! Helaas

Natuurlijk besef ik dat zo langzamerhand geen onderwerp meer wordt gemeden, niet in de journalistiek maar ook niet door ons bloggers. Maar dat we met z’n allen nog steeds die zogenaamde ‘ongeschreven’ regeltjes voorschrijven hoe een vrouw zich dient te gedragen, kleden en praten, dat is werkelijk van de zotte. Dat we ons zelfs moeten verantwoorden over onze keuzes, echt, dat is toch belachelijk? Dat zou betekenen dat taboes weer boven mogen drijven. En dat is nu juist wat we met z’n allen heel hard tegen moeten gaan.

Maar misschien is dat onbereikbare en ongrijpbare van ons vrouwen wel de reden van onze op hol geslagen drift. Hoe moeilijk is het immers van ons te houden als men niets van ons begrijpt?