Men zegt weleens dat de wijze waarop je met jezelf omgaat een aardige indicatie is hoe je in het leven staat. Als je genoeg zelfvertrouwen kunt opbrengen betracht je geduld met jezelf. Vind je jezelf een leuk mens. Vind je jezelf waardig genoeg om relaties aan te gaan en die op menselijk niveau op gang te houden.

Dat bedacht ik vanmorgen toen ik liep te wandelen. Als ik wandel zou ik met iedereen wel een diepzinnig gesprek kunnen voeren. En dat is het moment dat ik mezelf het meest kan waarderen, als ik wandel. Ik laat letterlijk al mijn gedachten vrijkomen. Ik geef ze de vrije baan. Je kunt het vergelijken met een soortement van meditatie, het is alleen totaal anders. Ik bevind me immers niet in meditatieve houding, ik bevind me in het midden van de natuur.

Ik vraag me dus af, waarom ik mezelf tijdens mijn dagelijkse wandelingetjes meer zie zitten dan gedurende de rest van de dag. Het kan zijn dat de wind, bomen, water, en alles wat ik verder tegenkom tijdens mijn ochtendoefening op tempo die gedachten losmaken. Het is voor mij hét moment die het verdere verloop van de dag bepaalt. Als iets tijdens de wandeling ontstaat, zoals een babbel met een hondenliefhebber wat redelijk vaak gebeurt, dan beleef ik een soort van herkenning met die ander. Ik vermoed dat we deep down allemaal graag in de natuur vertoeven.

Het kan zijn dat die wijsheid met de jaren komt. Ik kan me echter niet herinneren vroeger zulk soort momenten te hebben ervaren. Dat je alleen bent met de natuur en daar een soort van innerlijke connectie mee voelt. Door de wind meegevoerd worden schenkt me altijd weer dat gevoel van berusting. Een enorme regenbui op m’n kop doet me dan zelfs niets. Het ruizen van de bomen, de takken die geknakt zijn of juist parmantig meebewegen, alles kent z’n plek. Z’n tijd. Z’n momentum.

Het is een soort van je verweven dan wel verwant voelen met de natuur. Zelfs het moment dat je daar dan loopt is helemaal prima. Je bent er immers niet voor niks. Het herinnert me altijd weer aan de pracht van zo’n typische paardenfoto. Paarden hebben ook zo’n schitterende manier van poses aannemen zonder dat ze het weten. Zo’n plaatje vertelt je immers genoeg van de wijze hoezeer ze hun plek hebben gevonden daar midden in zo’n weiland in de natuur.

Dat moment van gelukzaligheid, jezelf ge-connect voelen met de natuur en je plek op deze wereld zou ik liefst de hele dag willen vasthouden. Het zijn de vitale momenten van geluk ervaren, vermoed ik zo.

En als je me tien jaar geleden had verteld dat ik dit zo ooit zo gaan schrijven had ik beslist mijn vinger richting je voorhoofd gewezen. Then again, toen was ik duidelijk nog niet zo verweven met de natuur dat ik het überhaupt kon opmerken. Toen was ik alleen maar bezig met mezelf zonder de wereld erom heen te kunnen ervaren. Zelfs toen zocht ik wanhopig naar dat (zelf)vertrouwen, niet wetende dat het net buiten je voordeur – als je je maar weet te verbinden met de onmiddellijke natuur om je heen – te vinden is…