Oh, ik lees de laatste tijd erg veel blogs, en dan met name de tips & trics over het fenomeen, juist, bloggen. Punt is, ik sla er geheid dicht van. Nu heb ik dat altijd wel, want ik worstel met voorschriften & andermans meningen, waar ik beter af, zonder, ben. En ik denk met mij velen onder jullie.

Waar ik vroeger niet aarzelde om gewoon in soortement van dagboekvorm alles te schrijven wat me bezig hield, denk ik tegenwoordig wel twee keer na voordat ik op die publiceerknop druk. Dat is één: mijn innerlijke critica. En twee: ik vraag me soms af, wat die ander eraan heeft. Conclusie: ik denk té veel. Mijn lezerspubliek bestaat ongetwijfeld uit mensen die juist interesse hebben in een verhaal des morgens. Het liefst natuurlijk een verhaal dat een big smile op jouw pokerface tovert.

Dat is waarschijnlijk het enige wat telt. Punt.

Vroeger riep ik altijd: “One orgasm a day, keeps the doctor away!” Datzelfde geldt voor schrijven of bloggen zo je wil, min of meer. Vandaar dat ik het gedurende de dag dan ook erg druk heb.

Jezelf uiten is een Kunst op zich, temeer daar je niet moederziel alleen op deze aardkloot rond banjert. Ik vind het een staaltje kracht als je iets van jezelf laat zien, zonder dat je jezelf compromitteert. Dat je je kwetsbaarheid toont, je angsten omschrijft, je verlangens kenbaar durft te maken, waardoor juist je innerlijke kracht naar voren komt, tussen de regels door. Dat vergt moed. En zeker ook het vermogen om voorbereid te zijn op enige kritiek die daarop volgt.

Iedere keer als je een blog in die zin durft te publiceren, geeft dat je vleugels. Je bent niet alleen trouw aan jezelf, maar ook aan je lezers. En dat is op de lange termijn belangrijker, dan een poging wagen jezelf als die succesvolle blogger te profileren. Het is mijns inziens juist de trouw die je aan jezelf zweert, wat je lezers doet terugkomen, naast die herkenbaarheid die men ondervindt als je deelt.

Gezondheid is het grootste geluk,
tevredenheid de grootste rijkdom,
trouw zijn de beste relatie