Mijn gezicht loopt rood aan van ergernis vanwege die succesformules op tv. Ik hanteer de ‘uit-knop’ steeds vaker om het ding stil te krijgen.

Het verbaast me – naast het veroorzaken van plaatsvervangende schaamte – dat zoveel mensen schijnbaar blind op de tv willen verschijnen. Zelfs als hun situatie niet al te rooskleurig is. Neem nou die faillissementsuitzendingen. Hoe triest is dat? En al die mensen die roem nastreven omdat men denkt de X-factor te bezitten neigt ook niet echt naar het opbrengen van respect. Nog daargelaten dat men op Twitter gedurende dat soort programma’s vrijuit meningen spuit.

Neem nou de TV-Kantine – zogenaamd het enige nog lachwekkende op tv – waarbij ik vaak Carlo en Irene wil slaan vanwege hun grenzeloze stupiditeiten. En wegens niet om te lachen, maar om te huilen. Dat dat programma kijkcijfers genereert geeft al aan dat het niveau van kijkers niet al te hoog moet liggen. Ik vraag me dan af of mensen met IQ danwel EQ dit echt willen zien.

Er is werkelijk maar één serie, The Big Bang Theory, waar ik wel voor ga zitten. En gut ja, ook als er een Herman Finkers verschijnt wil ik liefst de zaal inkruipen om er even van te genieten. Die gladjakker weet zonder te lachen om zijn eigen grapjes tenminste via zijn pretogen iets duidelijk te maken, namelijk waar maken we ons eigenlijk allemaal (zo) druk om?

Natuurlijk zijn niet alle zenders even prut. Ik mag graag kijken naar de BBC – vind het zelfs jammer dat we niet alle Engelse zenders kunnen krijgen – en Discovery. Vooral als het series over de toekomst betreft.

Maar voor de rest is het vaak, seen that, been there, done that-gevoel wat bij mij overheerst. Het uitmelken van bepaalde steeds terugkerende series vind ik onoirbaar. En dan die sensatie – die zelfs – in de nieuwsuitzendingen pleegt door te komen. Zelfs als er geen nieuws is wordt er weinig tot geen pogingen gedaan om een positief item naar voren te brengen.

Een goedkope uitzending waar gasten mogen debatteren is bij mij helemaal not done. Je zou haast denken dat ik oppervlakkig ben, maar krijg overdag zoveel nieuws tot me via het wereldwijde web dat ik er ’s avond weinig tot geen behoefte meer aan heb. En die overkill heet tegenwoordig F(ear)O(f)M(issing)O(ut).

Ergens baal ik ervan dat ik na het zien van een Dr Phil tot en met de nieuwsuitzending van 19.30 uur reeds gesloopt ben van de wegsijpelende energie.

Vaker wel dan niet zie ik me genoodzaakt om oude films van bijvoorbeeld Peter Sellers te kijken, want dat boeit me gek genoeg altijd.

Als het maar iets is met een lach. De tranen leven immers genoeg in real life