De weg naar Berlijn was lang, en ik voelde elke betonblok van de weg onder me als een blokkendoos voorbijploffen. Snelheid maken was niet aan de orde; Karel had immers al aan het begin van deze dodelijk saaie rit een prent weten te bemachtigen. Gelukkig was een deel van onze reis dan ook in het donker ’s avonds en ’s nachts. Dus voerden we met z’n drieën wat dronkemansliedjes op, om de saaie omgeving maar niet te hoeven bezichtigen.

Nog steeds weet ik niet precies vanuit welke richting we uiteindelijk Berlijn zijn binnengereden, die ochtend. Volgens mij, aan de bouw van de omgeving te zien, zijn we bizar genoeg via Oost binnengekomen, maar ach we waren al blij dat we de trip hadden overleefd, want die oude Mercedes die was wat gaan roesten op zijn veren, volgens mij.

En nu gingen we driftig op zoek naar een goede Frühstück mit frischer Schinkenwurst und viel Kaffee, bitte!

Die toko vonden we, en in het vooruitzicht van een bezoek aan de Duitse Horeca-beurs die dat jaar in Berlijn plaatsvond, stouwden we maar wat al te graag veel lekkere Duitse broodjes naar binnen. We moesten wat basis aanleggen, vond Karel herhaaldelijk. Al begreep ik later pas waarom.

Het #WOT-woord van gisteren was:

Muur ~ Een muur is een rechtopstaande constructie van bijvoorbeeld leem, steen, baksteen of gewapend beton en dient als afscheiding tussen twee ruimten.

En zelfs die Horeca-beurs hebben we precies een uurtje van binnen gezien, waarna we gezapig op zoek gingen naar Bier. Veel bier. Ende vermaeck.

Aangezien het de eerste keer was dat ik met twee heren, te weten: met mijn baas en onze reclame-man Sjoerd, op pad toog en zo ver weg, heb ik in Berlijn werkelijk waar das Bier léren drinken. Dat ging in karrevrachten en in groot-groter-grootste glazen. Waarschijnlijk ook daarom dat ik me nog weinig anders herinner dan bier. Slapen deden we niet veel. Ik meen zelfs die nacht tegen mijn baas aan te hebben gesnurkt voor een uurtje of drie. Maar hij deed dat ook, dus het was nog betrekkelijk veilig. Hoop je dan achteraf.

Het was 1989, en de muur was net om. Vandaar ook dat wij de stad van de verkeerde kant waren ge-entered, natuurlijk. Op sommige plekken waren wat herdenkingstekens geplaatst al zochten we er niet echt naar en hadden we er ook niet zoveel oog voor, want lang leve de lol als rasechte horecaffers.

Drie dagen wakker blijven als een muur, en veel bier drinken, waarna koelbloedig weer terug naar huis met eigen vervoer. Da’s pas sightseeing en zij het, een mooie vage herinnering.

Lees daar waar ik ook deze week dit woord in de #WriteOnThursday-reeks vandaan haalde. Nog leuker is het als je meedoet…