Soms val ik voor heel even terug in mijn puberteitssyndroom – dat nietsontziende slopende minderwaardigheidscomplexje – dat me voor even weer doet teruggrijpen naar mijn valkuil. Soms denk ik dan, dat het enige wat ik doe, overleven is. Het zijn maar momentopnames, maar ik vind het van de zotte dat ik me dan weer even heel klein voel. Soms ook kan ik het terug oproepen. Misschien is het dan wel noodzakelijk dat je bepaalde patronen bij jezelf herkent en voor jezelf kristalhelder kunt maken waar dat gevoel zijn oorsprong heeft.

En als ik even mag teruggrijpen – je moet het me maar even vergeven – was het allemaal echt zo slecht nog niet. Als kind en puber werd ik nooit bijzonder ge’pest’ op school. Al werd ik dan wel voor ‘Stuud’ uitgemaakt, toen ik even een stapje terug deed naar de MAVO. Ik wist zelf wel beter, want voerde op school echt niet veel uit, anders dan opgaan in mijn liefde voor popmuziek als ik weer veilig belandde in mijn eigen kamer thuis.

Waar dus dat verrekte minderwaardigheidscomplex (en wat een rot-woord is het, in wezen) vandaan komt, mag Joost weten. Ik denk, vermoed, ergens dat het is terug te voeren naar het mijns inziens constateren dat mij enig talent ontbrak. Ik kreeg als kind lessen in orgelspelen en de accordeon, maar daar zijn we maar voortijdig mee gestopt. Nu is dat terug te voeren op mijn slechthorendheid, maar destijds was dat nog niet helder. Niet voor mijn ouders, maar ook niet bij mij.
Ook was ik niet echt handig in de logische vakken. Mijn vader en broer hebben wat bijlesuurtjes aan tafel gezeten, om mij eigenhandig de Kunsten der algebra of iets dergelijks logisch bij te brengen. Terwijl ik flierefluitend geintjes zat te maken over hoe zij alles maar als Logica beschouwden.

Hoe ik dus al die jaren, al die scholen, al die kuren heb overleefd, is me nu nog een raadsel. Wat wel al heel duidelijk was, dat ik erg ‘lui’ was. Mijn energiepeil ging compleet in rook op, na een volledige schooldag. Dus deed ik vaak een dutje, wat wel vraagtekens opriep bij mijn ouders. Soms zei ik er ook gewoon maar niets over, maar ik ben wat keren onderzocht op Pfeiffer. Nu blijkt dat dus allemaal terug te voeren op mijn slechte gehoor, waardoor ik me altijd uitermate moest inspannen voor alles wat met communicatie te maken had.

Het #WOT-woord van vandaag is:

Kans ~ 1) Blind geluk 2) Bof 3) Doelpoging 4) Fortuin 5) Gelegenheid 6) Gelukje 7) Gewaagde onderneming 8) Goede hoop 9) Gok 10) Gooi 11) Gunstige gelegenheid 12) Hazard 13) Kijk 14) Mogelijkheid 15) Perspectief 16) Preekstoel 17) Risico 18) Risicovolle onderneming 19) Sjaans 20) Spreekgestoelte 21) Toekomst 22) Toeval 23) Tref 24) Uitgelezen mogelijkheid

Mijn carrières als eerst Receptioniste en daarna als Secretaresse waren ook niet echt jé van dat. Ik voelde me bij niets, geen enkel bedrijf, echt thuis. Pas later, toen ik meer ervaring kreeg, kreeg ik door – ja, toen pas – dat automatisering me heel goed lag. En dat ik vaak mijn collega’s uitleg gaf over hoe de software waarmee wij werkten moest worden gebruikt. Maar… ik deed daar verder niets mee.

Tot ver na die tijd – toen mijn contract niet werd verlengd door mijn laatste werkgever vanwege het overgaan in een ander bedrijf in het Zuiden des lands – zat ik meermaals in zak en as. En met mijn handen in het haar. Mijn gehoor liet me daarbij voorgoed in de steek.

Plotseling was daar Internet en startte ik met te veel aan vrije tijd in het vooruitzicht een blog. En was never nooit niet tevreden met mijn lay-out. Ik ging zitten wroeten in de codes, eerst van Pivot, daarna PivotX, vervolgens Joomla, WordPress en ja, zelfs Magento. En ik snap dat. Mensen, er ging zelfs een blijere wereld voor me open. Daarnaast vind ik het ook gewoon – doodgewoon tof – om anderen daarbij terzijde te staan. Ik leefde helemaal op.

Laatste zei iemand die ik goed ken, persoonlijk, zelfs dat ik talent heb in schrijven. Ik groei en bloei sindsdien. Ik en talent. Joh. Kan dat dan??

Ergens is zo’n periode van nietszeggend zijn erg goed voor je. Net zoals lui zijn ook goed voor je is. Ergens heeft die periode me wraakzuchtig genoeg gemaakt om nog iets van mijn leven te bakken. For better, or worse?!

#WOT: betekent Write on Thursday. Iedere donderdag kiest Martha een woord waarover je iets kunt schrijven, vloggen of ploggen. Laat daar een link achter naar je eigen blog zodat iedereen mee kan lezen.
Oorspronkelijk begon Karin Ramaker met de WOT. Na wat omzwervingen via moi en Hendrik-Jan, kwam de WOT uiteindelijk bij Martha terecht. Zij schrijft de WOT sinds 2014.