Wachten op een confrontatie, ik kan dat. Meestal ben ik zelf te huiverig dan wel te emotioneel om een confrontatie aan te gaan. Ik wacht liever af of die ander dezelfde houding heeft. Meet mezelf een houding aan dat ik geen problemen heb totdat die ander losbarst. Daar zit een flink stuk ondergeschiktheid mijnerzijds in, terwijl dat meestal beslist niet noodzakelijk is.

Soms ben ik zelf ook die bitch die ongezouten meningen in de rondte strooit. En dan verbaasd is waarom men niet dóórvraagt hoe ik tot zulks een opinie ben gekomen.

Het #W(rite)O(n)T(hursday)-woord van vandaag is, je raadt het al:

Confrontatie ~ 1) Aanvaring 2) Collisie 3) Gevecht 4) Onthulling 5) Ontknoping 6) Ontmoeting 7) Opstelling tegenover elkaar 8) Tegenoverstelling van getuigen 9) Vijandige opstelling

Wat mij de laatste tijd verwondert is dat men geenszins in staat is om ‘netjes’ te blijven en zonder al teveel persoonlijke gemeenplaatsen de ander om de oren slaat. Dat men dan alle mogelijke manieren, denk: apps, zoals WhatsApp, mails, telefoontjes of je zelfs via Sociale Media aanspreekt om hun ongerief maar te kunnen uiten.

Daarom denk ik dat ik bij voorbaat al huiver om een gesprek of confrontatie aan te gaan. Je kunt er maar al te vaak op wachten dat men te heftig reageert. Het te persoonlijk opvat. En dan gaat terugslaan met een lelijkheid waar je bang en tegelijkertijd misselijk van wordt.

Then again, je weet dan wel dat die persoon niet van jouw niveau van intellect is. En je die gevoeglijk in hun eigen velletje kan laten barsten, cru gesproken.

Kortom: er zijn maar heel weinig mensen die op een leuke manier onenigheid uit kunnen spreken. En ik vind van mezelf dat ik daar een uitdaging zie liggen, mits dat verlangen geheel wederzijds is…

Sinds begin dit jaar verzorgt en bedenkt @drspee het #WOT-woord, welke daar te vinden is.