Mijn hippe lerares Nederlands op de HAVO vroeg ons brugklassers eens hoe vaak onze ouder ruzieden en hoe wij daar als kind mee omgingen.

“Niét”, zei ik stellig.
“Niet?!” vroeg ze. “Wat bedoel je precies met ‘niét’?”, want ze wilde het onderste uit deze kan.
“Mijn ouders maken nooit ruzie in ons bijzijn. Wat heet: ze zijn het zelfs altijd gloeiend met elkaar eens, en zullen elkaar nooit afvallen. Ook niet als ze alleen met ons zijn. Misschien zijn ze het wel eens oneens met elkaar, maar dan wel pas als wij naar bed zijn.”

Vol ongeloof staarde ze me een seconde te lang aan.

Ze ging uiteindelijk, met een diepe zucht, het rijtje verder maar af. Van het gros van mijn klasgenoten waren zo’n 77.25% van de ouders gescheiden. De meeste kids hadden al een tweede of zelfs een derde stiefvader of -moeder. Of woonden bij toerbeurt bij moeder- dan wel vaderlief.

Het #WOT-woord van vandaag is:

Ouders ~ 1) Anterieur 2) Familielid 3) Individu met kind(eren) 4) Ma 5) Moeder 6) Pa of ma 7) Persoon met een kind 8) Persoon met kinderen 9) Vader 10) Vader of moeder 11) Verjaard (cryptisch) 12) Verzorger

Op een dag was het weer zover. Een van mijn vriendinnetjes vertelde me dat ook haar ouders zouden gaan scheiden. Ik ben, na haar te hebben getroost, zelf ook hard naar huis gerend. Het zweet stond me nog in de handen, toen ik mijn moeder – bijna tot tranen toe – smeekte of zij – mijn ouders dus – alsjeblieft niet ook deze jammerlijke stap zouden gaan zetten.

Mijn moeder grinnikte. En zei geruststellend: “Maar waar vind ik dan ooit weer zo’n gouden vent als je vader, denk je?”
En daar mocht ik het dan maar mooi mee doen.

Nooit eerder werd ik ergens zo blij van. En opgelucht bovendien. Ik mag wel stellen, dat ik daardoor een redelijk stabiele jeugd heb gehad.

Van wat ik begrepen heb van andere kinderen van dezelfde leeftijd, was een serene omgeving tijdens die belangrijkste en prille periode nog best wel een ding. En velen hadden dan ook psychische klachten vanwege die onzekere toekomst die ze moesten ondergaan. En zullen die bagage voor altijd met zich meedragen, in elke nieuwe relatie die ze aangaan.

Nog steeds vind ik het leuk om te verkondigen dat mijn ouder die mijlpaal van minstens vijftig jaar lief en leed met elkaar hebben volbracht. Bij hun was het dan ook trefzeker en even oprecht als altijd: ‘in goede en slechte tijden, ‘for better or worse‘…

Oorspronkelijk begon Karin Ramaker met de #WOT. Na wat omzwervingen via moi en Hendrik-Jan, kwam de WOT uiteindelijk bij Martha terecht. Zij schrijft de #WOT nu sinds 2014.