Mijn zeer slechte excuus is dat ik weinig tijd neem om een boek ter hand te nemen. Het goede nieuws is, dat ik daarentegen moeite doe om zelf iets te schrijven. In welke context dan ook. Ik fantaseer dan ook meermaals waarover mijn – volgende – boek zal gaan. Het wordt geen autobiografie, want saai. Ik vraag me altijd af, hoe interessant ben ik werkelijk? Zelfs als ik blog. Het zal die gruwelijke innerlijke criticus wel zijn…

Neem nu als voorbeeld mijn leeftijd. Bijna vijftig. Prachtig dat je zo’n leeftijd zonder al teveel kleerscheuren (whahaha) behaalt. Toch is het ergens ook wel weer een verwarrend punt. Zo’n enge tweesprong. Je weet namelijk al iets meer van het leven, en toch reik je af en toe – weer eens tot aan het bot toe vertwijfeld – je handen richting de horizon (of Hemel) met gewetensvragen. Ik krijg hoe langer hoe meer het gevoel dat ik meer overga tot piekeren en twijfelen naarmate ik ouder word. En steeds minder weet. Terwijl ik eigenlijk steeds erbij leer. Van het leven, maar ook van anderen.

Boek ~ 1) Afdeling van een koeienmaag 2) Album 3) Anderwoord 4) Band 5) Bepaald aantal 6) Bundel 7) Bundel bladen 8) Een samengebonden aantal bedrukte bladen 9) Gebonden vellen papier 10) Gedrukt werk 11) Geschrift 12) Grafisch product 13) Grafisch produkt 14) Hoeveelheid papier 15) Informatiedrager 16) Lectuur 17) Leerbundel 18) Leermiddel 19) Leermiddel

Zo hoorde ik mezelf vandaag iets roepen – in wijze zin – tegen iemand anders en bedacht dat ik dat zelf ook wel eens in de praktijk mocht gaan brengen. Zo van, dat ik zelf ook wel een beetje humaniteit mag leren betrachten. Geduld met mezelf, maar ook met anderen is bij mij niet zo’n heel sterk punt.

Daarom lijkt een boek over mezelf niet zo’n heel geschikt ding. Ik weet daar beslist te weinig van. En die enge tweesprongen, die overkomen me vrijwel dagelijks, kan ik stellen.

Wat me wel trekt, is om mijn blogposts ooit eens te bundelen. Als een zeer gedegen naslagwerk, voor hen die daar behoefte aan hebben. Of om gewoon – als ik negentig word – weer eens terug te lezen.

Waarbij ik mezelf dan steevast afvraag, welke spiegel ik mezelf toch voorhield omdat ik – zonder ooit een boek te lezen – toch met open ogen durfde te dromen…

#WOT: betekent Write on Thursday. Iedere donderdag kiest Martha een woord waarover je iets kunt schrijven, vloggen of ploggen. Laat daar een link achter naar je eigen blog zodat iedereen mee kan lezen.