Dé trend voor vijftigplussers is natuurlijk om iets van klasse uit te stralen; daar hoort natuurlijk zo’n exclusieve tuinset bij. En geloof mij, ik vind dat leuk. Met het vooruitzicht dat mijn vakantiegeld er alvast aan zat te komen, bestelde ik dan ook een iets bescheidener variant. Na wat onderhandelen met de leverancier kwam het setje gisteren dan eindelijk binnen.

Tot mijn eigen grote hilariteit – ja ik lag dubbel gevouwen van het schateren – was het een pakket van zo’n anderhalve meter bij een meter. Een doe-het-zelf knutselpakket.

Dus toog ik in de weer – onderwijl soms wat vloekend en tierend, want mijn voorouders schijnen hun handigheid niet te hebben overgebracht naar mijn bloedeigen genen – met moeren, ringetjes en halfzachte inbussleutels. Na twee fauteuils zo in elkaar te hebben geworsteld, onderwijl steeds een blik werpend op de bouwtekening, die gelukkig als bijlage was toegevoegd, stond mijn bui wel zo’n beetje op standje onweer.

Maar Irene is Pix niet, als ik niet weet van ophouden. Ik draaide in de pauze een shaggie. Ik dronk tussendoor water – veel water – om het gutsende transpiratievocht aan te vullen, want ik dreef zowat weg van mezelf door overmatig zweten en stoethaspelen in deze consternatie.

Het #WOT-woord van gisteren was:

Bitterzoet ~ 1) Alfran 2) Alfrank 3) Dolbes 4) Dolkruid 5) Eigjeshout 6) Elfrank 7) Elgjeshout 8) Geneeskrachtige plant 9) Hondenbeishout 10) Kalfskruid 11) Klimplant 12) Kwalster 13) Kwastjeshout 14) Nachtschade 15) Nachtschaden 16) Oerhout 17) Onkruid 18) Plant 19) Rekop 20) Schothout 21) Sluchter 22) Smaak 23) Smaakgewaarwording 24) Walschot

Het staat er nu. Op mijn balkon. Het toont waarachtig allemachtig prachtig. De overwinning op mijn twee linkerhanden – mensen, wat ik u brom – smaakt echt bitterzoet.

Ik weet nu niet zo goed, of ik mijn bezoekers zou adviseren om plaats te nemen op dat tuinsetje dat nu zo mooi staat te zijn op dat balkon. Want het risico bestaat natuurlijk altijd nog, dat men – vanwege mijn onhandige capriolen met die verrekte inbussleuteltjes – erdoor heen zakt. Of dat het bankje uit elkaar klapt van ellende.

Het is natuurlijk wel een mogelijke bron voor nog grotere hilariteit. En wie weet, ben ik dan snel genoeg om het slachtoffer van mijn knutselen op de gevoelige plaat vast te leggen. Ik moet me dan alleen stellig gaan afvragen wat de gedupeerde slachtoffers’ revanche zal zijn…

Oorspronkelijk begon Karin Ramaker met de #WOT. Na wat omzwervingen via moi en Hendrik-Jan, kwam de WOT uiteindelijk bij Martha terecht. Martha schrijft de #WOT nu sinds 2014. Hier vind je alle #WOT’s vanaf 2014.