Als altijd werden we gewaarschuwd dat als we een raam inschoten, we dan zelf voor de kosten op moesten draaien, en op de locatie moesten blijven. Terwijl anderen ‘m smeerden, hebben we zo heel wat straatvoetbalmisère bekostigd. Zo ook die ene keer. Aangezien ik ’t enige meisje in de buurt was met vijf oudere vrienden waaronder m’n grote broer, mocht ik altijd mee op pad en potje voetbal doen. Niet dat ik er veel van teweeg bracht. Ik was euhm… zeg maar, ietwat onhandig met de bal.

We speelden tussen het rijdende en parkerende verkeer door, want we hadden in de buurt geen veldjes, maar dit was dan ook ’t centrum van Haarlem, dus wat wil je? En we sprongen vaak over de auto’s heen, zonder ooit ongelukken te veroorzaken. Dat verbaast me achteraf nog ’t meest.

Terwijl de jongens gehaaid pingelden met de bal, en ermee speelden alsof ze Cruyff himself waren, was ik er eentje van de vliegende keep, en ’t ver weg schieten. Ik gooide mijn hele vege lijf op de bal als keeper. Maar die ene keer schoot ik terug, te hoog en belandde ’t ding op ’t dak van de nabijgelegen school.

‘Je haalt ‘m er ook maar weer vanaf!’ was ’t antwoord, want dit was de enige échte leren bal die we hadden.

Het #WOT-woord van vandaag is:

Krak ~ 1) Barst 2) Breekgeluid 3) Brekend geluid 4) Breuk 5) Dier 6) Eend 7) Geluid 8) Geluid van iets dat breekt 9) Grappige leugen 10) Klanknabootsing 11) Knakkend geluid 12) Krakend geluid 13) Scheur 14) Soort eend 15) Verzwakking 16) Vogel 17) Wilde eend

Dus klom ik die tweeënhalve verdieping via de regenpijp omhoog. En klauterde tot ik in de goot aankwam, waar ik half balancerend de bal een loeiharde trap verkocht. Het was echter glad daarboven.

Ergens maakte m’n ene voet de slip en daar ging ik. In de val naar beneden strekte ik m’n armen uit, want je wilt de val ergens breken en die steeds sneller naderende aarde van je af duwen. Binnen no time hoorde ik van alles kraken, terwijl ik hardhandig op de aarde terugviel. Alle lucht werd uit mijn lichaam geblazen door de val. En omdat het voor mijn gevoel urenlang had geduurd, was ’t natuurlijk binnen ’n luttele seconde ’n feit. M’n armen hadden de klap enigszins opgevangen. En ik stond op ’t punt om buiten westen te raken, totdat ik opeens die stem hoorde.

‘Wauw, cool, doe dat nu nog ‘es!’

Ergens in m’n achterhoofd moest ik daarop antwoorden. En stamelde zoveel ik nog kon, dat ik dat liever niet zou doen.

Binnen enkele minuten arriveerden de politie en een ambulance. En werd ik voorzichtig op een stretcher gelegd voor een rit naar het ziekenhuis. De schade bleek enorm. M’n armen waren allebei gebroken op diverse plaatsen. Een been gebroken, ook zeer divers qua breuken. Diverse gekneusde en gebroken ribben. Ik werd helemaal ingepakt in gips. En moest de eerstkomende weken gevoed worden, want kon nog geen vork naar m’n mond brengen. Drie weken lag ik daar in ’t ziekenhuis handtekeningen op ’t gips te verzamelen.

Het joch dat me buiten westen hield door precies op ’t juiste moment een ietwat rake opmerking te geven moesten we nadien ervan weerhouden me na te apen door op en van nabijgelegen garages te springen. Hij was autistisch, en dacht blijkbaar, wat zij kan, kan ik ook. Hij had geen notie van gevaar. En volgde me sindsdien op de voet, want ik werd zijn persoonlijke heldin.

Vanmorgen werd ik wakker, badend in ’t zweet, ’t was maar een droom. Of toch niet?

Oorspronkelijk begon Karin Ramaker met de #WOT. Na wat omzwervingen via moi en Hendrik-Jan, kwam de #WOT uiteindelijk bij Martha terecht. Martha schrijft de #WOT nu sinds 2014. Hier vind je alle #WOT’s vanaf 2014.