Met datzelfde bedompte kloppen in mijn hoofd, vanwege mijn ingehouden getergdheid in het vooruitzicht alweer een dag van sleur te moeten doorstaan, heb ik me die dag aan mijn bureautje gezet. Ietwat wrevelig, omdat het koffiezetapparaat die ochtend alweer slootwater schonk, wat louter goed was voor de dichtstbijzijnde kantoorplant. Ik deed mijn computer aan, liet het voor de zoveelste keer traag opstarten. Zuchtte maar eens wat, en slikte mijn hongergevoelens weer weg, want mijn Hemel, wat kon ik vroeger last hebben van ochtendziekte.

En dan die eeuwige sleur en altijd diezelfde collega’s met hun happy-go-lucky standaard uitdrukkingen bij dat koffiezetapparaat. Als ze weer zo gemaakt leuk deden had ik altijd de neiging mijn vinger opzichtig in mijn keel te steken: ‘Zum Kotschen!’ Maar natuurlijk waren mijn wrevels wel enigszins te verklaren.

Ik had die dag daarvoor een wat teleurstellend gesprek gehad. Het detacheringsbureau had me aangekondigd dat de termijn dat ik bij dat bedrijf mocht werken, bijna ten einde kwam.

Het #WOT-woord van gisteren was:

Moeten ~ 1) Behoeven 2) Behoren 3) Believen 4) Blieven 5) De plicht hebben 6) Dienen 7) Dwang 8) Gedwongen worden 9) Gedwongen zijn 10) Hoeven 11) Horen 12) Hulpwerkwoord 13) Lusten

Ik opende mijn mailbox en las een mail waarin toch duidelijk stond dat er van mij geacht werd de technische databank aan te vullen, terwijl ik als Management Assistente daar absoluut geen kaas van had gegeten.

Met het stoom uit mijn oren, toog ik richting het trappenhuis. Bij elke trede werd mijn ingehouden woede groter. Toen ik uiteindelijk bij de Manager aankwam die verantwoordelijk was voor die bewuste e-mail, begon ik direct te blazen en tieren. Zonder daarbij te vervallen in scheldwoorden, want zelfs ik vind dat een minderwaardige actie en weet wel waar ik aan begin.

Na ongeveer tien minuten stond ik weer buiten zijn kantoor uit te blazen. Ik had hem nog net niet aan zijn stropdas over zijn bureau getrokken, maar duidelijk was wel, dat er nรณg meer van mij verwacht werd. Met ooit ‘misschien uitzicht’ op een contract voor bepaalde tijd.

En terwijl ik al wist dat het einde oefening was bij dat bedrijf – wist ik nu zeker – dat ik me dit keer niet weer zou uitsloven. Ik liet me niet meer vertellen dat ik nog harder moest lopen, met ‘misschien’ en ‘wellicht’ ‘een kans op’ een ‘toekomst’ bij dit bedrijf.

Dat te moeten doen, terwijl me altijd weer een lapje werd voorgehouden alsof ik een verdwaasde stier was die dagenlang geen voedsel, vocht, of licht had mogen zien, werd me niet langer opgedrongen.

Dus nam ik uiteraard zelf maar dat ontslag, die volgende dag. Zat was ik de beloftes die me altijd weer gedaan werden, hoewel ik nooit die tastbare resultaten zag, vanwege alweer een budget die dat niet toestond.

#WOT betekent Write on Thursday. Iedere donderdag publiceert @drspee een woord waar je over mee kunt bloggen, vloggen, ploggen of op een andere manier kunt meedoen. Het woord van deze week staat daar.