Ik kan prachtig vertellen over mijn eigen taboe. Punt is, dat ik dat niet langer wil. Ik ben groter gegroeid. Volwassen geworden. Er over heen gegroeid. Ik wil er dan ook niet meer op terugkijken. Ik wil er niet langer over schrijven. Ik wil het loslaten. Dat was ik. Ooit. Maar nu niet meer.

Het is dus een goed teken te weten dat je over jezelf – en je verleden – heen kunt groeien.
Dat je, een slechte tijd die je meemaakte achter je kunt laten, kunt zeggen, dat was eens. Die tijd is voorbij.

Neemt niet weg, dat ik me sterk zou moeten maken als spreekbuis voor de groep die er vooralsnog middenin zit. Dat doe ik, niet altijd en plein public, maar meer op het niveau waar ik beter tot mijn recht kom.

Het #W(rite) O(n) T(hursday)-woord van gisteren was:

Taboe ~ 1) Dit is geen onderwerp van gesprek (crypt.) 2) Heilig verbod 3) Heilig 4) Iets waarover men niet praat 5) Iets waarover niet gepraat mag worden 6) Iets waarover men niet praat (crypt.) 7) Niet toegestaan 8) Niet bespreekbaar 9) Onbespreekbaar 10) Ongepast 11) Onschendbaar 12) Onaantastbaar 13) Onaanraakbaar 14) Onbespreekbaar onderwerp

Ik heb in wezen een hekel aan taboes, die zijn er immers om doorbroken te worden. En ik ben blij als anderen oprecht kunnen zijn en hun eigen taboes bespreekbaar maken. Dat levert een gevoel van vrijheid op. Een vrijheid die we te allen tijde na moeten streven.

Alleen daarom stimuleer ik veel mensen om te schrijven, want schrijven heelt. Dat heb ik zelf aan den lijve ondervonden…

#WOT: betekent Write on Thursday. Iedere donderdag verschijnt er een woord waarover je iets kunt schrijven, vloggen of ploggen. Laat een link achter naar je eigen blog onder het woord van die week zodat iedereen mee kan lezen.

De #WOT is bedacht door Karin Ramaker. Daarna is het door moi overgenomen, vervolgens Hendrik-Jan de Wit en nu dus door Martha Pelkman.