Heel af en toe, als ik bespeur dat ik het luie zweet vooralsnog niet kwijt ben, dip ik mijn tenen even in een koele waterbak. Of doe ik ijsklontjes in een washandje, en doe ik of er mezelf mee was. Ik mocht willen namelijk, dat ik een zwembad had. Al heb ik er over nagedacht; een kinderbadje aan te schaffen en die à la balconia te vullen. Heb echter geen idee hoeveel ballast zo’n balkon trekken kan en voordat we hier het nieuws gaan halen met vreemde berichten over ingestorte balkons, laat ik het idee dus maar weer varen.

Het is nog wel een droom van me, ooit een riant en luxueus vakantiecomplex te bezoeken waar zo’n infinity-zwembad is, waarmee je over het randje heen kan turen in die prachtige en wijdse natuur.

Het #WOT-woord van gisteren was:

Zwembad

Zwemmen is voor mij altijd weer een heikel ding, al vind ik het heerlijk, want mag niet met Philips oorbellen, dan worden ze nat en vallen ze gek genoeg uit. Ze laten drogen is dan weer zo’n dingetje.

Zo beginnen boel mensen altijd weer een diepzinnig gesprek met mij, als ik net van een wildwater-glijbaan roets. En dan moet ik dus gaan uitleggen dat ik ofwel geen interesse heb, ofwel dat ik ze niet kan verstaan, met al dat water en chloor.

Kan me nog die heerlijke zondagochtenden van vroeger herinneren. Dan gingen mijn pipa, mijn broer en ik standaard richting het Sportfondsenbad in het Haarlemse. Dat was altijd weer genieten, en niet alleen voor ons. Want di paps vond het geweldig om met z’n kinderen op pad te gaan. Op vakanties wist hij ons ook altijd weer te prikkelen met het maken van een ‘fikse wandeling’, waarna we danig vermoeid met onze vieze modderpoten terugkeerden op een of andere camping, alwaar onze moeder ons al met zichtbaar afgrijzen zag komen aanwandelen. Ze stelde ons daarna voor de keuze, of we zouden onze eigen kleding linea recta gaan wassen in de wasmachines van deze camping of we mochten met kleding en al een frisse duik nemen in het nabijgelegen meertje met ons rubberbootje.

Ooit wisten we niet of onze hond wel kon en wilde zwemmen, maar geen nood. We namen haar mee in die rubberboot en halverwege plonsten we haar zo dat meertje in. En zwemmen dat ze deed. Dat was werkelijk waar een record. Zij haalde de kustlijn eerder dan wij. Waarna ze – voor de rest van haar leven – liever uit de buurt bleef van douches en water…

Oorspronkelijk begon Karin Ramaker met de #WOT. Na wat omzwervingen via moi en Hendrik-Jan, kwam de #WOT uiteindelijk bij Martha terecht. Martha schrijft de #WOT nu sinds 2014. Hier vind je alle WOT’s vanaf 2014.