Ze wist zeker dat er overal camera’s hingen, ook al had ze de meest verdachte plekjes voorzien van plakband. In haar eigen huis durfde ze daarom niet eens geheel naakt in bad te gaan, maar geen nood, ze had telkens weer een speciaal topje aan. Haar zouden ze immers niet zien, zoals ze in werkelijkheid was. Ze had er zelf geen idee van, dat die waanbeelden grensden aan psychotisch gedrag. Voor haar gevoel was ze heus de weg niet kwijt, het lag immers aan al die anderen.

En elke morgen las ze via het Internet haar horoscoop en werd daar beslist nijdig van. Hoe konden die lui, diezelfde mensen die die camera’s in haar eigen huis hadden geplaatst, haar zo behandelen? Ze nam zich voor, dat alles wat ze las een volmaakte tegenstelling moest zijn van de werkelijkheid. Haar werkelijkheid. Dat was het immers niet. Het was het leven dat ze genoodzaakt werd te leven door anderen. En die vertrouwde ze absoluut niet langer.

Gedurende de maanden die volgden, werd het schrikbeeld, en haar gevoel van veiligheid onder dat specifieke dak steeds naarder. Op bepaalde dagen durfde ze niet eens maar haar sterrenbeeld te bekijken, omdat het te dichtbij kwam. Ze kon er ook met niemand over praten, want iedereen verklaarde haar voor gek. En dus raakte haar koppie steeds voller met psychotische gedachten, die helemaal losgingen. Haar schaduwzijde werd er door aangewakkerd. Ze kreeg steeds engere en gevaarlijker gedachten.

Zo ging het ook met die kentekenborden van auto’s. Elk getal dat daarin voorkwam, en dat maar enigszins in de buurt van haar leeftijd – nu 37 – kwam, leek erop een bedreiging te zijn. Ze verwachtte elk moment te worden vermoord. Maar ze wist niet goed, die dreiging of de mogelijke daders te benoemen. Ze werd van bang naar angstig, ontwikkelde zelfs straatvrees, omdat achter elke hoek of steen wel een gevaar school.

Uiteindelijk moest ze daar weg. Haar eigen huis uit. Ze waagde het haar angsten te bespreken met haar psychiatrisch verpleegkundige, die samen met haar koos voor de meest veilige optie: een vrijwillige opname in het dichtstbijzijnde psychiatrisch centrum.

Sterrenbeeld ~ 1) Constellatie 2) Door een groep vaste sterren gevormde figuur 3) Dierenriem 4) Grote Hond 5) Gemini 6) Gesternte 7) Grote Beer 8) Kleine Waterslang 9) Kleine Hond 10) Kleine Beer 11) Lyra 12) Libra 13) Maagd 14) Monument voor kampioenen 15) Orion 16) Oven 17) Octant 18) Pegasus 19) Pauw 20) Pisces 21) Ram 22) Raaf 23) Sextant 24) Slangendrager

Eenmaal daar binnen, probeerde men haar wijs te maken dat er een bepaald stofje in haar hersenpan ontbrak. En dat de uitkomst zou zijn als ze daar een pilletje voor slikte. Ze probeerde het dan maar voorzichtig, vooral op aandringen van haar ouders, hoewel ze er zelf weinig fiducie in had. Van de meeste pilletjes werd ze immers slaperig en voelde ze zich meer en meer een soort van zombie. Als dat dé wraakactie van haar ‘vijanden’ was, dan hadden ze haar goed beet, dacht ze steeds.

Toen ze eenmaal het juiste pilletje kreeg, geraakten de angst en de psychotische gedachten steeds meer naar de achtergrond. Binnen vier weken lukte het haar weer, afscheid te nemen van haar demonen. Na zes weken werd ze ontslagen uit het centrum, hoewel de artsen het bepaald niet fijn vonden dat ze zo weinig losliet over haar ‘ziekte’.

Gelukkig wist ze toch ergens in dat ene kleine hoekje van haar brein, dat als ze dat wél had gedaan, ze waarschijnlijk zou worden opgesloten in de gesloten sectie via de rechterlijke macht. En ze wilde te allen tijde bijna ‘vrij’ blijven in de open inrichting. Vrij om te gaan en staan waar ze wilde. Vluchten naar Spanje was immers nog steeds een optie. Dát of haar auto regelrecht een boom inrijden.

Het duurde nog enige tijd voordat ze besefte dat ze eigenlijk ziek was. In haar hoofd. De psychiater die haar later vertelde dat de ernst van de situatie behoorlijk heftig was geweest, deed zijn best het onderzoek naar haar bestaan uit te breiden.

Hij vertelde haar dat het niet zo gek was, deze situatie. Het kon alles zijn geweest, dat de psychose had veroorzaakt. Immense hormoonschommelingen, een teveel aan vrije tijd nu ze geen baan had, of zelfs een gebrek aan man of kinderen. Het feit dat ze geen kinderen zou hebben vrat aan haar, maar ze zag in dat het in haar geval absoluut niet wenselijk was. En dus liet ze haar kinderwens met een gerust hart varen.

Toen ze eindelijk besefte dat haar leven zo op de schop had gelegen, nam ze zich voor dat ze haar insteek zou gaan veranderen. Ze wilde niet langer in angst en onveiligheid leven. Ze had genoeg van haar demonen. En dat pilletje, dat ene pilletje, zou ze voor de rest van haar leven gewoon slikken. Omdat ze besefte – na jaren van gruwelijke gedachten – dat ze die echt nodig had…

Deze blogpost schreef ik in het kader van de nog steeds heersende taboes over psychische problemen.

#WOT: betekent Write on Thursday. Iedere donderdag verschijnt er een woord waarover je iets kunt schrijven, vloggen of ploggen. Laat daar een link achter naar je eigen blog zodat iedereen mee kan lezen.