Hij was lang. Slungelig, zou je bijna zeggen. En ik zag hem op me aflopen, daar in die aula van mijn middelbare school. Normaliter zou ik me hebben verscholen achter mijn clubje vriendinnen, maar dit keer vond ik het opnieuw een uitdaging. Wij dansten samen namelijk alsof we er jaren op getraind hadden, maar verder, nee niks. Geen gespreksstof ook. Ik hield van The Beatles, en hij, ach volgens mij luisterde hij stiekem nog naar Buddy Holly. En ik had niks met doden, en zeker niet met die muziek.

Hij boog diep voor me, zoals het een ouderwets opgevoede jongen betaamt, en stak zijn hand al naar me uit. Ik nam hem aan, en met een zwierige huppel in mijn pas volgde ik hem de dansvloer op. We dansten de hele avond door, meer als een vaatje buskruit dat ieder moment in een passievolle Tango kon losbarsten, want die wals dat boeide ons niet zo. Ik voelde bijna automagisch aan als hij links zou stappen en hij wanneer ik in mijn weerbarstigheid plots rechtsaf ging. Dansen was voor ons uitleven en pure onstuimigheid. Hartstocht. Voor muziek, voor het ritme, en achteraf bezien waarschijnlijk ook voor het leven.

Vaak genoeg had hij ook die humor om zomaar ineens op straat te dansen of liefst een Tango uit te voeren, zelfs op verzoek van de club om ons heen. We hadden die klik qua dansen nu eenmaal en iedereen wist ervan.

Het #W(rite)O(n)T(hursday)-woord van afgelopen donderdag was:

Tango ~ 1) Argentijnse dans 2) Ballroomdans 3) Bij het dansen heeft men niets aan een feeks (crypt.) 4) Dans 5) Die knijpt hem voor niets in de balzaal (crypt.) 6) Dans van niets met een werktuig (crypt.) 7) Gezelschapsdans 8) Muziektermen 9) Muzikaal erfgoed van argentinië 10) Mix van bier en grenadine 11) Spaanse dans 12) Stijldans 13) Soort dans

Zijn verhaal eindigde nogal triest. Na een avondje stappen waren hij en zijn vrienden zo dronken dat ze hem letterlijk in de achterbak hebben gevouwen en zijn gaan rijden. Nog geen vijf minuten daarna werden ze van achteren aangereden en was mijn danspartner op slag… naar het hiernamaals vertrokken. Zijn begrafenis was er een die ik niet licht zal vergeten. De hele school was immers uitgerukt.

Ik zou speechen op die trieste regenachtige dag. Ik had samen met een vriendin een tekst gefabriceerd waaruit zou blijken hoe wij hem als mens en vriend hadden gezien en beleefd. Toen het moment daar was dat ik dat op podium stond en mijn microfoon checkte, sloeg ik op slot. Ik kreeg een rood hoofd, stamelde: ‘Ik kan dit niet…!’ en de tranen biggelden aaneen stromend over mijn toch al wit uitgeslagen gezicht.

Nu, jaren later vraag ik me af, waarom ik niet wat meer moeite heb gedaan om toendertijd eens wat dieper in zijn helblauwe ogen te kijken. Misschien had ik hem destijds wel kunnen redden van zijn vroegtijdige einde. Misschien had het dan anders afgelopen. Misschien…

#WOT: betekent Write on Thursday. Iedere donderdag verschijnt er een woord waarover je iets kunt schrijven, vloggen of ploggen. Laat daar een link achter naar je eigen blog zodat iedereen mee kan lezen.