Jaren geleden, toen ik nog een baan had, nam ik alles en iedereen als vanzelfsprekend aan. Ik kon me intens verheugen over de omgang met de leukste, maar me ook intens opwinden over de meest irritante collega’s. Nu jaren later, besef ik pas hoe ik mensen werkelijk in de steek liet. Hoe ik niet wat diepzinniger nadacht over hun achtergronden en omgevingsvariabelen, zeg maar.

Door een te grote werkdruk, en mijn wat ambitieuze inslag, raakte ik opeens geheel onverwachts opgebrand. Destijds bezigde men nog niet die term ‘burn out’. Het voelde ook zo: ik stond helemaal in de fik. Zowel in letterlijke als in figuurlijke zin.

Ik zag mijn ontslag bij dat bedrijf niet aankomen, of liever, ik stelde het zoeken naar een andere baan uit. Ik liet het allemaal maar op zijn beloop, in de hoop dat het bedrijf me elders te werk zou stellen. Aangezien het was overgenomen door een van de grotere jongens. Ze zouden toch wel inzien, dat ik onmisbaar was? Nu pas besef ik, waarom die glimlach op mijn gezicht verschijnt terwijl ik dat woord ‘onmisbaar’ type. Want natuurlijk gebeurde dat niet, en ik kwam ziek thuis te zitten. Half overspannen, half burnt out, maar nog steeds niet van plan dat toe te geven. Het zou wel weer goed komen met mij.

Het W(rite) O(n) T(hursday)-woord van vandaag is:

Alleen zijn ~ 1) Afgelegen 2) Afgezonderd 3) Afzonderlijk 4) Apart 5) Blotelijk 6) Enkel 7) Exclusief 8) Enkel of enkele 9) Eniglijk 10) Enig 11) Enige 12) Eenzaam 13) Enkel omdat er niemand bij is (crypt.) 14) In je eentje 15) In zijn uppie 16) Louter 17) Maar 18) Niet vergezeld 19) Niet onderling 20) Niemand 21) Niet samen 22) Onvermengd 23) Onvergezeld 24) Puur 25) Uitsluitend 27) Uniek 28) Uppie 29) Solo 30) Slechts 31) Solitair 32) Verlaten 33) Zuiver

Jarenlang vertoefde ik thuis. En vond het een tijdlang best oké. Weet het aan introvert zijn, dat ik geen collega’s ‘nodig’ had. Dacht dat ik me wel zou redden in mijn up. Dat heeft best wat tijd gevergd. Aan de ene kant heb ik mezelf beter leren kennen, en aan de andere kant kwam ik mezelf ook heel hard tegen.

Het zijn toch louter vier muren, en twee feline vriendjes, die niet terug praten. En weet, dat ik met die muren en katten, vrijwel al mijn diepste geheimen heb gedeeld.

Als ik niet zoveel last had van nieuwsgierigheid, was ik nooit begonnen met bloggen – bijvoorbeeld – en door dat bloggen ontstond er een ander soort van creativiteit dat zich bij mij uit in het continu aanpassen van mijn lay outs. Er ging een – andere – wereld voor me open. Met die andere wereld, deelde ik niet alleen lief en leed, maar was er een bijna voortdurende neiging om door die nieuwsgierigheid een kijkje te nemen in ook andermans hersenspinsels.

Diezelfde nieuwsgierigheid maakt dat ik me niet alleen weer prettig voel in de aanwezigheid van anderen, want ergens kwam ik tot de ontdekking dat achter die andere bloggers échte mensen van vleesch en bloedt schuilen. Daarnaast heeft dat alles ook plaats gemaakt voor een nieuw toekomstbeeld. Noem het een visie, zo je wilt.

Om even te recapituleren: ik heb die periode van volmaakt alleen zijn absoluut nodig gehad, om mezelf beter te leren kennen, en betekenis te geven aan onvermoede innerlijke processen. En juist daardoor ontstond weer meer nieuwsgierigheid naar andere mensen, om te sparren en te ontdekken hoe die ander met het leven omgaat. Pas nu denk ik te weten, waarom men de uitdrukking: “No man is an island” opschreef en hoeveel waarheid zo’n spreuk werkelijk bevat.

#WOT: betekent Write on Thursday. Iedere donderdag verschijnt er een woord waarover je iets kunt schrijven, vloggen of ploggen. Laat daar een link achter naar je eigen blog zodat iedereen mee kan lezen.