Ik ben me ervan bewust dat ik niet leef, ik óverleef. En dat is niet alleen stilstand, dat is gaan met de emoties en acties – niet noodzakelijkerwijs in die volgorde – van het moment. Ik reageer op situaties die zich voordoen. Dat moet anders, beter, wijzer, meer agerend, zo je wilt.

Nochtans is niets doen inderdaad niet goed. Ik doe dan tenminste nog iets. Maar hoe vaak – vaak genoeg – krijg ik het gevoel dat ik wórd geleefd?

Dat is niet helemaal waar, nu ik er zo over nadenk. Ik probeer wel degelijk mijn eigen leven te leiden, maar word pardoes afgeleid door het leven dat anderen leiden. Af en toe vaar ik mee op hun stroom, maar meestal niet. Ik neem die vrijheid. Vaker wel dan niet, nu ik er zo over nadenk.

Vandaag nam ik vrij. Vrij van alles.

Ik peins wat af, op zo een dag, die ik voor mezelf heb genomen. En af en toe neem ik heel bewust ook zo’n dag vrij. Van totale stilstand. Hoewel, dat is het natuurlijk niet. Ik recapituleer (mooi woord) even voor mezelf weg dan. Wat zijn de hoofd- en bijzaken? Hoe ‘vibreer’ of ‘resoneer’ ik daarop? Wat vond ik daaraan mooi – aan mezelf of de situatie – en wat niet?

Het #W(rite) O(n) T(hursday)-woord van vandaag is:

Stilstand ~ 1) Belgisch woord voor tramhalte 2) Bewegingloze staat 3) Handelscrisis 4) Onderbreking van een voortgang 5) Pauze 6) Rust 7) Stagnatie 8) Stase

Ik mag van mezelf gedurende zo’n off-day écht alles. Ik sta mezelf dan toe alle richtingen uit te gaan, omdat ik weet dat ik er de volgende dag beter uitkom. Uitspring. Het is voor mij een soort van balans vinden tussen de noden van die ander en die van mezelf.

Sinds ik mezelf die momenten van totale stilstand gun, ben ik een makkelijker te behapstukken persoon geworden. Ik kan me niet herinneren dat ik vroeger ooit die tijd nam. Vond het maar onzin. Nodeloos gekrakeel.

Niet alleen ten aanzien van die ander, maar vooral richting mezelf. Als je eenmaal snapt dat je die vrije tijd voor jezelf nodig hebt als me-time, dan snap je pas dat je wat aan menselijkheid hebt verworven. Omdat ik probeer te ontdekken wat mijn ‘drive’ is. Mijn ‘motivatie’ en mijn reacties ten aanzien, niet alleen van die ander, maar zeker ook het ‘moment’.

Ik kom er na zo’n dag dus veel gelukkiger uit, omdat ik even de tijd neem om naar adem te happen of op adem te komen. Ik proef die verse lucht dan ook, als het ware. Ik laat het me smaken. En probeer er eens temeer van te genieten.

Gelukkig kan ik niet al te lang in deze modus vertoeven. De volgende dag is het weer: ‘Go, go, go, girl!’ En weet ik dat ik als de nood echt aan de man is, ik die dag van totale ‘stilstand’ weer kan nemen. Ik weet dat ik weer kan voortborduren op sereniteit die ik tijdens de zo’n vrije dag verkreeg. En dat ik mezelf kan vertrouwen omdat ik moed heb, ben trouw aan mezelf omdat ik die kracht bezit…

#WOT: betekent Write on Thursday. Iedere donderdag verschijnt er een woord waarover je iets kunt schrijven, vloggen of ploggen. Laat een link achter naar je eigen blog onder het woord van die week zodat iedereen mee kan lezen.

De #WOT is bedacht door Karin Ramaker. Daarna is het overgenomen door moi, vervolgens Hendrik-Jan de Wit en nu dus door Martha Pelkman.

En, bij-de-weg: Heb jij je reeds aangemeld voor die sprankelende blog-update-lijst, zodat iedereen weet wanneer jij voor het laatst op je blog publiceerde mét link naar je meest recente blogpost? Doen hoor!